tag:blogger.com,1999:blog-64942408034639615672012-02-20T20:08:06.082-08:00अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.comBlogger621100tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-65579604560022121002012-02-20T20:05:00.001-08:002012-02-20T20:08:06.096-08:00सकाळच्या कोवळ्या<br />किरणांत शेकताना<br />दर्‍यांमधून रेंगाळणार्‍या<br />धुक्याने आभाळात<br />सप्तरंगी कमान<br />पाहीली<br /><br />नभाच्या निळ्या<br />कॅनव्हासवर<br />आपली जादूई<br />बोटे फिरवून<br />ईश्वराने केलेला<br />कलाविष्कार...<br /><br />इंद्रधनु..<br /><br />काही क्षणांत<br />नभाच्या निळाईत<br />मग विरघळून जाईल...<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6557960456002212100?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-6033575488080338482012-02-09T20:13:00.000-08:002012-02-09T20:16:11.779-08:00मागल्या पावसात<br />तिने मला लिहीलेलं<br />एक छोटेखानी पत्र<br />शेवटचं<br /><br />थोडं भिजलं होतं ते<br />तरीही पत्रात<br />लपेटलेली ती<br />ओली अक्षरे<br />मनावर बिंबलेली<br /><br />आजवर असंख्य<br />पारायणे झालीयेत<br />त्या पत्राची<br /><br />आताशा<br />ओलेपणामुळे<br />अक्षरे पसरट<br />होउन पुसट<br />होत चालली<br />आहेत<br />तरी मन मात्र<br />बिनचुक वाचतं<br />त्यातील<br />ओळनओळ<br /><br />खरचं कशाने<br />भिजलं असावं<br />ते पत्र<br />पावसाच्या थेंबांनी<br />की<br />तिच्या अश्रुंनी ???<br /><br />हे कोडं<br />मी आजही<br />उलगडतोय..........<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-603357548808033848?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-64043465327742900842012-02-02T22:14:00.000-08:002012-02-02T22:17:24.474-08:00आज चौदा रात्रींच्या<br />दीर्घ प्रतिक्षेनंतर<br />चंद्राला आग<br />लागलेली<br />आणि तो<br />रात्र जाळीत<br />सुटलेला............<br /><br />झाडावरल्या पानांतून,<br />पाण्यावरल्या तरंगांतून,<br />घराकडल्या अंगणांतून,<br />बराच उशीरापर्यंत<br />त्याचा दुधाळ<br />उजेड सांडलेला..............<br /><br />चांदण्यांना एक<br />नवी कहाणी<br />ऐकवित<br />आणि माझ्या प्रियेच्या<br />डोंळ्यांत एक<br />नवं स्वप्न<br />देवून<br />चंदेरी प्रकाशात<br />विरघळत<br />चाललेली<br />चांदरात....................<br /><br />पुन्हा पौर्णिमेच्या<br />वाटेकडे<br />डोळे लावून<br />बसलेली..................<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6404346532774290084?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-38892788536570572782012-01-30T21:33:00.001-08:002012-01-30T21:33:44.855-08:00नको नटण्याचा खटाटोप आता..<br />बघ पावली लिपस्टिक लोप आता<br /><br />तुला पाहता हेच शेजारी करतील,<br />दिसतेस बिंदु हा आरोप आता<br /><br />लाटण्याच्या जुन्या जखमा रौद्र होता..<br />भीती वाटते बघ मला खुप आता<br /><br />इरॉसी लागला म्हणे सिनेमा कोणता?<br />येईल टिव्हीवर चल झोप आता<br /><br />हरभरे ना शिजले ना वटाणे कधीही..<br />माझ्यावरी झाला तुझा कोप आता<br /><br />परवड किती बघ झाली या पोटाची !<br />आणि वर खातो बडीसोप आता...<br /><br />कार्डात या आता पैसे ना उरले..<br />प्रिये खरेदी तुझी आटोप आता<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-3889278853657057278?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-74108582380666771202012-01-16T01:21:00.000-08:002012-01-23T20:09:00.300-08:00'नदीकिनारे जब हगने को बैठते है, तब पीछवाडे मस्त हवा लगती है' इश्किया सिनेमात असाच काहीसा एक डॉयलॉग आहे आणि त्यात बर्‍यापैकी तथ्य आहे.<br />पण आजच्या घडीला आमच्या गावात त्या डॉयलॉगमधील ती मस्त हवा त्या तथाकथित अवयवाला लाभण्याचं भाग्य एका सरकारी योजनेनं हिरावून घेतलं आणि गावकर्‍यांनी सरकारच्या नावाने बोटे मोडली.<br /><br />त्यादिवशी सकाळी पांड्या सुतार आपल्या ओसरीच्या पायरीवर दात घाशीत बसला होता. इतक्यात त्याला समोरून नार्‍या धूमाळ आपल्या घराकडे लगबगीने येताना दिसला. क्षणभर पांड्या सुताराची एका बोटाची बत्तीस दातांबरोबर चाललेली घासाघीस थांबली.<br /><br />"काय नार्‍या? काय गडबड?" तोंडात जमलेली मंजनमिश्रीत थुंकी मान वळवून दूर थुंकत पांड्या सुतार बोलला.<br />"घरात काम काढलयं मेस्तरी." ओसरीवरील एका पायरीवर टेकत नार्‍या धूमाळ.<br />"काय करतईस यंदा?" तोंडातील थुंकी सांभाळीत पांड्या सुतार.<br />"घरी संडास बांदायचा हाये."<br />पांड्या सुतार गवंडी कामंदेखील करायचा.<br />"संडास..!" पांड्या सुतार आश्चर्याने म्हणाला. "तान लागली म्हनुन कुनी हीर खोदत नाय गड्या..! आनि तू नदी आटली म्हनुन घरी संडास बांदाय निगालाईस." इतका वेळ डाव्या तळहातावर सांभाळलेली मंजन झटकत पांड्या सुतार बोलला.<br />"मेस्तरी, आता येळच तशी आल्यावर काय करावं बरं मानसानं?"<br />"म्हंजे?"<br />"पंचायत गावात हागणदारीमुक्त गाव नावाची सरकारी योजना राबवतीय. त्या योजनेबरहुकूम गावातल्या परत्येक घरी संडास असायला हवाय. त्यासाटी पंचायतीकडून संडासचं भांडं आन सिमेंटचा पत्रा फुकट दिला जातोय." नार्‍या धूमाळ हाताची घडी घालून मान डोलवीत बोलला.<br />"आनि समजा एखाद्यानं संडास नाय बांदला तर..." उजव्या हाताची मुठ डाव्या हाताच्या तळव्यावर आपटीत पांड्या सुतार.<br />"पंचायत दंड बसवनार हाय." नार्‍या धूमाळ आपले पिळदार 'दंड' थोपटीत बोलला.<br />"दंड..! बाप रे..! म्हंजे ही नस्ती भानगड..!" पांड्या सुतार तोंडातल्या तोंडात पुटपुटला.<br />एव्हाना त्याच्या दातांना लावलेली मंजन सुकत चालली होती.<br />"नंतर तुमी वेंगेज व्हायला नको, म्हनुन आधीच सांगून ठेवलं." कुठूनतरी ऐकलेला एक इंग्रजी शब्द आपल्या बोलण्यात वापरून नार्‍या धूमाळानं आपल्या बोलण्याला वजन आणलं.<br /><br />एकंदरीत संत गाडगे महाराज ग्राम स्वच्छता अभियानापाठोपाठ गावात हागणदारीमुक्त गाव नावाची योजना दाखल झाली. या योजनेनुसार घरोघरी संडास बांधणे बंधनकारक झाले. तसेच उघड्यावर शौचास बसण्यावरदेखील गदा आणली, म्हणजे त्यावरसुद्धा दंडात्मक कारवाई करण्याची घोषणा फलकावर हुकूमावरून ग्रुप ग्राम पंचायत या सहीनिशी उमटली.<br />या घोषणेतील विनोदाचा भाग म्हणजे उघड्यावर शौचास बसणार्‍याच्या त्या स्थितीतील फोटोसहीत माहीती देणार्‍यास इनाम दिला जाणार होता.<br />आता तसले फोटो कोण आणि कशाला काढील? हा एक प्रश्नच आहे.<br /><br />नार्‍या धूमाळाचा पायगुण म्हणा की पंचायतीची दमदाटी.... पण नार्‍या धूमाळ तिथून गेल्यानंतर पांड्या सुताराला पायरीवरून उठून तोंड धुवायलादेखील सवड मिळाली नाही. संडास बांधण्याचं कॉन्ट्रॅक्ट देण्यासाठी पांड्या सुताराच्या घरापुढे गावकर्‍यांची एकच झुंबड उडाली. पांड्या सुतार गावात एकमेव गवंडी होता.<br /><br />त्याच संध्याकाळी गावच्या सरपंचांनी पांड्या सुताराच्या घरी एक विषेश भेट देवून संडास बांधण्याच्या कॉन्ट्रॅक्टमधील एकूण रकमेपैकी काही टक्के आपल्याकडे राखण्यात यश मिळवले.<br /><br />या योजनेने गावाचं भलं झालं असेल - नसेल, परंतू पांड्या सुताराची भरभराट मात्र नक्की झाली.<br />सरपंचाच्याही ढुंगणाखाली नवी बाईक आली होती.<br /><br />गावात संडास बांधण्याच्या कामाला एकच वेग आला. पांड्या सुताराची तर कोण गडबड उडाली होती ! एक श्वास सोडलं तर त्याला इतर काही घ्यायला अजिबात फुरसत नव्हती.<br />गावातल्या नाक्यांवर चर्चा करायला 'संडासचं बांधकाम कुठपर्यंत आटोपलयं?' या विषयाखेरीज दूसरा कुठलाही विषय नव्हता.<br /><br />सबंध गाव 'संडास' या एकाच ध्यासाने पछाडला होता आणि त्यातच गावचे पाटील गणपतराव हरवल्याची बातमी एका सकाळी सबंध गावभर वार्‍याच्या वेगाने पसरली.<br />गणपत पाटलाच्या घरापुढं गावकर्‍यांची एकच गर्दी झाली. गावकर्‍यांच्या प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर देताना पाटलीनबाई तोंडात पदराचा बोळा खुपसून हमसत होत्या. गावातल्या जाणत्या मंडळीनी बराच वेळ तर्क - वितर्क करून गावातल्या काही तरूण पोरांना संशयित स्थळी पिटाळले.<br />कालच मुंबईहून आलेल्या दिल्यानं "पाटलांना कुणी किडनॅप तर केलं नसेल?" अशी शहरी शंका उपस्थित केली.<br />जाणत्या मंडळींनी काही क्षण आपापली डोकी खाजवून नकारार्थी माना हलवित ही शंका दूर केली.<br /><br />या पाटलीन बाईंच्या शोक आणि पाटलांच्या शोध सभेमुळे पांड्या सुताराचं काम खोळंबलं होतं. दोनच दिवसांपुर्वी त्याने पाटलांच्या संडासचं बांधकाम हाती घेतलं होतं. तो लागलीच उठून पाटलांच्या घराच्या पाठीमागे गेला आणि संडासच्या टाकीसाठी खोदलेल्या आठ - नऊ फुटी खड्यात त्याने एक नजर टाकली मात्र...<br />तो पळतच सभेकडे आला.<br />"पाटील खड्यात हायेत." पांड्या सुताराच्या तोंडून कसेबसे शब्द बाहेर पडले.<br />सगळी सभा घरामागे धावली आणि खड्याभोवती जमली. कुणीतरी एक लांबलचक शीडी शोधून आणली तिला खड्यात सोडण्यात आली. त्यावर चढून पाटील सुखरूप बाहेर आले. त्या दिवसापुरते ते गावचे 'प्रिन्स' होते.<br /><br />पाटलांना झोपेत चालण्याची सवय आहे, म्हणून ही दुर्दैवी घटना घडली असा गौप्यस्फोट दस्तुरखुद्द पाटलीनबाईंनी जमलेल्या मंडळीत पान-सुपारीचं ताट फिरवताना केला.<br /><br />मग गावात घडलेल्या अशा मजेदार घटनांची चर्चा तोंडात चघळत असलेल्या पानासोबत रंगू लागली.<br /><br />एकदा तर म्हणे पाटील झोपेत चालत चालत तालुक्याला पोचले होते. आता यातलं खरं-खोटं ते एक पाटीलच जाणोत.<br /><br />आमच्या गावाच्या मागच्या बाजूने स्मशानाजवळून एक नदी पावसाळ्यातील चार आणि थंडीतील चार असे आठ महीने वाहते. हे आठही महीने सबंध गाव आपापली पोटं इथं या नदीजवळच साफ करायचे.<br /><br />मार्च अखेरीस नदी आटली म्हणजे आम्ही चांग्या गुरवाच्या शेतात जे तळं होतं, तिथं थोडंफार पाणी शिल्लक असायचं तिथं विधी उरकायला जात असू. पण तिथं पाणी कमी चिखलच फार असे. त्या पाण्यात म्हशी तासनतास डुंबत बसलेल्या असल्यामुळे ते पाणी सदैव गढूळच असे.<br />"ढवाकडे येतोस का रे?" पक्या या तळ्याला 'ढव' संबोधित असे.<br />पक्याच कशाला? आम्ही सारेच.<br />'ढव' हा शब्द 'डोह' या शब्दाचा अपभ्रंश असावा, असा माझा आपला प्राथमिक अंदाज की काय म्हणतात? तो आहे.<br />"ढव काय रे म्हणतोस पक्या त्याला? गा'ढव'च आहेस.!" मी पक्याची थट्टा करण्याच्या मुडमध्ये होतो.<br />"मग काय म्हणू? लेक?" पक्या म्याट्रीक पास आहे.<br />"लेका, त्याला लेक म्हणणे म्हणजे मुंबईला शांघाय म्हणण्यासारखं आहे."<br />"मग?"<br />"शांघायचा आयमीन सांगायचा मुद्दा हाच की फार फार तर आपण त्याला म्हैशींचं स्विमींग पुल म्हणू शकतो."<br />यावर पोट आणि त्यात आलेली कळ दोन्ही दाबून पक्या कितीतरी वेळ हसत होता.<br /><br />योजनेतील संडास बांधण्याची मुदत आता संपली होती. गावात 'संडास' नावाचं वादळ शमलं होतं.<br /><br />नंदू चोरगेला सायकलवरून स्मशानाच्या दिशेने जाताना आम्ही तिघांनी पाहीला. सायकलच्या मागे कॅरीयरला पाण्याने भरलेली बिस्लरीची बाटली अडकवलेली होती.<br />"हा पाणी प्यायला स्मशानात जातो?" मी.<br />"मी ह्याला रोजच बघतो ह्या टायमाला." पक्या.<br />"ए चला. बघूया तरी काय भानगड आहे?" गोपाळनं धावण्याच्या शर्यतीत घेतात तशी पोझिशन आधीच घेतली होती.<br />नंदूचा पाठलाग करत आम्ही तिथे पोचलो, तेव्हा नंदू एका झुडूपाआड आपल्या शरीरातील काही ग्रॅम वजन मलमुत्राच्या रूपाने कमी करताना दिसला.<br />कुणाला संशय येवू नये, म्हणून त्याने बिस्लरीच्या बाटलीत पाणी आणले होते. मी मनोमन नंदूच्या अकलेला दाद दिली.<br />"च्यायला ह्याने पंचायतीचा नियम तोडला." इति गोपाळ.<br />"हायला..! हा यवढा श्रीमंत कधी झाला, बिस्लरीच्या पाण्यानं बुड धुवायला?" पक्याची समस्या निराळीच होती.<br />"बिस्लरीची फक्त बाटलीच आहे. आत पाणी विहीरीचच आहे." मी पक्याच्या बिन'बुडा'च्या समस्येचं निराकरण केलं.<br />"आत्ता ह्याचा फोटो काढतो आणि पंचायतीत दाखवतो. इनाम तर भेटंल." एव्हाना पक्याने आपल्या चायना मोबाईलचा कॅमेरा ऑन केला होता.<br />"पक्या लेका तूला ठावूक नाही. ह्याच्या मेव्हण्याची एका वकीलाशी ओळख आहे." प्रसंगावधान राखत गोपाळने माहीती पुरवली.<br /><br />मघाशी मी नंदूच्या अकलेला उगाच दाद दिली, असं मला वाटलं. बिस्लरीच्या बाटलीतून पाणी नेण्याची आयडीया त्याला याच ओळखीच्या वकीलाने सुचवली नसेल कशावरून?<br />नंदूच्या अकलेचा 'चालविता' धनी कुणी वेगळाचि होता तर...!<br /><br />"असु देत असली तर. मला काय?" आपल्या दोन्ही मांड्यांत डोके खुपसून मातीवर निवांत रेघोट्या काढत बसलेल्या नंदूला मोबाईलमध्ये कॅप्चर करण्याची धडपड करीत पक्या बोलला.<br />"अरे, उद्या ह्या फोटोतला इसम नंदू चोरगेच आहे, हे सिद्ध करण्यात तू अयशस्वी झालास तर तो त्या वकीलामार्फत कोर्टात तुझ्यावर अब्रु नुकसानीचा दावा करील." माझ्यावर असलेली हिंदी सिनेमाची कृपा.<br />शेवटी नंदूला पिवळ्या सोन्यासकट मोबाईलमधून डिलीट करून आम्ही घराकडे परतलो.<br /><br />आज गावात घरोघरी संडास आहेत<br />आणि त्यांच्याच कृपेने मोठ्या संख्येने 'डास'पण आहेत.<br /><br />शेवटी एक सरकारी योजना गावकर्‍यांचं रक्त पिण्यात यशस्वी झाली.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-7410858238066677120?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-85993417798577602412012-01-13T00:43:00.000-08:002012-01-13T01:04:19.365-08:00<span style="font-weight:bold;">त्रिवेणी - १</span><br /><br />काल तुला पाहून<br />बागेतल्या फुलांनी आत्महत्या केली.<br /><br />माळ्याने मात्र उगाच माझ्यावर फुले तोडल्याचा आरोप केला.<br /><br />*<br /><br />आज हवेत गारवा जरा जास्त आहे.<br />की मला<br /><br />तुझ्या मिठीतल्या उबेची सवय झालीय?<br /><br />*<br /><br />अंगणातल्या झाडावर एक लालसर फळ लटकलेलं पाहीलं मी.<br />तू म्हणालीस, सूर्य आहे तो.<br /><br />दिवसेंदिवस माझी नजर कमजोर होत चाललीय, की तुझी आकलनशक्ती?<br /><br />*<br /><br />काल रात्री चंद्र दिसला नाही आभाळात.<br />मी म्हणालो, जळून राख झाला असेल बिच्चारा.<br /><br />तू म्हणालीस, काल तर अमावस्या होती..!!<br /><br />* * *<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">त्रिवेणी - २</span><br /><br />गच्चीत उभं राहून चंद्र पाहण्याचं माझं वेड जुनंच .<br />आताशा तिथं चंद्र दिसत नाही.<br /><br />तुझा चेहरा पाहिल्यापासून...<br /><br />*<br /><br />लाटेने आपल्या पायाखालची वाळू सरकली होती.<br />तेव्हा नकळत तू माझा हात घट्ट धरला होतास.<br /><br />मी मात्र उगाच शोधत होतो, तुला स्पर्श करण्याची संधी.<br /><br />*<br /><br />हवेला पत्ता विचारला.<br />आणि सराईतपणे चालू लागलो तुझ्या घराकडली वाट.<br /><br />तुझा सुगंध आता मला ओळखीचा झालाय.<br /><br />*<br /><br />तुझा चेहरा वाचण्याचा छंदच जडलाय आताशा मला<br />पण आज मात्र ही भाषा अनोळखी वाटतेय.<br /><br />मी ओळखलं, तू गोंधळली आहेस.<br /><br />* * *<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">त्रिवेणी - ३</span><br /><br /><br />एक शुभ्र फुल उमलेलं दिसलं त्या जलाशयात.<br />वाटलं ते खुडावं आणि माळावं तुझ्या केसांत.<br /><br />पाहतो तर, चंद्र डुंबत होता तिथं कधीचा.<br /><br />*<br /><br />काल तुझ्या हातांना मेहंदी पाहीली.<br />मी सहजच माझे हात निरखले.<br /><br />माझ्या भाग्यरेषा तेव्हाच हरवल्या होत्या कुठेतरी.<br /><br />*<br /><br />सकाळी खिडक्यांवरल्या पडद्यांशी झगडत होतो कधीचा.<br />आई उगाच हसली, साफसफाई समजून.<br /><br />आठवतयं, तुझ्याशी असं खोटं-खोटं भांडण्यात मला आनंद वाटायचा.<br /><br />*<br /><br />चंद्राशी तुझ्या काय गप्पा व्हायच्या? माहीत नाही.<br />पण काल तर तो आला नव्हता तुझ्या अंगणात.<br /><br />काल म्हणे, तुझ्या खोलीतला दिवा रात्रभर जळत होता.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-8599341779857760241?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-47947650282513749392012-01-04T20:47:00.000-08:002012-01-04T23:16:28.932-08:00पुर्वी जी हटकून यायचीत इथे<br />आताशा चकवाया शिकलीत स्वप्ने<br /><br />त्यादिवशी बघ सोडून हात गेलीस<br />काळजासवे मग चिरलीत स्वप्ने<br /><br />आसवांनी बघ या कोण जादू केली !<br />पापण्यांच्या डहाळीस पिकलीत स्वप्ने<br /><br />गेल्या कैक रात्री झोप नाही आली<br />अडगळीत पडून चुरलीत स्वप्ने<br /><br />रात्रीच्या अंगणात पुरली जी होती<br />सांगशील कुणी ती चोरलीत स्वप्ने?<br /><br />जीवनाचा जेव्हा मांडला हिशेब<br />तुला वजा करता उरलीत स्वप्ने<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-4794765028251374939?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-66197446149630295992012-01-01T20:52:00.000-08:002012-01-01T20:53:40.349-08:00माझ्या दोन इच्छा आहेत. हो इच्छाच..! स्वप्न नाही म्हणू शकत कारण, मला जी काही विचित्र स्वप्नं पडतात त्यांची पुर्तता होणे, ही गोष्ट आमच्या सौ. ने सुग्रास भोजन बनवण्याइतकी अशक्य आहे.<br /><br />मागे मला 'मी व्हाईट हाऊसमध्ये राहतोय' असलं अतिरेकी (की अमेरिकी?) स्वप्न पडलेलं मी माझा परमप्रिय मित्र गोपाळला सांगितलं.<br />त्याने गंभीर सिनेमात घेतात तसा मोठ्ठा पॉज घेण्याची आपली 'वाईट हौस' पुर्ण करून घेतली.<br /><br />"अरे मग त्यात काये..! घराला सफेद रंग लाव. व्हाईट हाऊसमध्ये राहत असल्याचा फील येईल." असं म्हणून हिरव्यागार गवतातून दोन ससे बाहेर पडावेत, तसे झुपकेदार मिशीआडून पुढे आलेले दोन दात आणखीनच बाहेर काढत गोपाळ हसला.<br /><br />त्याच्या श्रीमुखात भडकावून त्याला दिवसा तारे दिसल्याचा 'फील' आणावा, असा उग्र विचार त्याक्षणी माझ्या मनात उत्पन्न झाला होता. 'फील'हाल तो विचार मी तेव्हा मनातून रहीत केला.<br /><br />असो. तर माझ्या त्या दोन इच्छा पुढीलप्रमाणे आहेत.<br />एक.... सायकल चालवायला शिकणे आणि दूसरी..... पोहायला शिकणे.<br /><br />पैकी पोहायला शिकण्यासाठी मी पाण्यात हात - पाय मारून पाहीले, परंतू जशी पाण्याने माझ्या नाका - तोंडात 'एंट्री' घेतली तशी मी पाण्यातून 'एक्झीट' घेतली.<br />तदनंतर जेव्हा कधी आम्हां मित्रांची टोळी दगडू मळेवाल्याच्या आडात डुंबायला जायची तेव्हा मी आडाजवळच्याच एका कातळावर बसून डुंबणार्‍या मित्रांचे वस्त्र सांभाळत बसे.<br /><br />अशारितीने माझ्या पोहण्याच्या इच्छेवर 'पाणी' सोडून मी मनात 'भुल जा स्वीम स्वीम' म्हणालो अन् आपला मोर्चा सायकलकडे वळवला.<br /><br />आमच्या गावात तेव्हा सर्वात जास्त काळ सायकलवर हिंडणारा एकमेव प्राणी म्हणजे पोस्टमन. तो कधी आमच्या घरासमोरून आपल्या सायकलची घंटी वाजवत गेला म्हणजे मला त्याचा मोठ्ठा हेवा वाटे.<br /><br />तशी आमच्या चुलत्यांची सायकल होती म्हणा. पण आता ती चालण्याच्या स्थितीत नव्हती. आपले पंक्चर झालेले दोन्ही पाय गळून पडलेल्या अवस्थेत ती कित्येक वर्षे आमच्या घराच्या पाठीमागील भिंतीला टेकून उभी आहे.<br /><br />शेजारच्या गावातल्या यश्टी स्टँडवर सायकल रिपेरिंगचं एक दूकान होतं, तिथं ती रंजलेली - गांजलेली (की गंजलेली?) सायकल नेवून दोन्ही टायरचे पंक्चर काढले, ब्रेकचं काम केलं. तिथचं मी जमा केलेले पैसे संपले.<br />सायकलमधील सीट उखडलेली असणे, पायंडलचे रबर जावून नुसतीच ती लोखंडी गुळगुळीत नळी शिल्लक राहणे इ. इ. छोटे मोठे दोष अजून तसेच होते.<br />असू देत. जसे पैसे जमतील तसे एक - एक काम करत जाईन, मी आपल्या मनाची समजुत काढली.<br /><br />मला कधी एकदा सायकल शिकतोय असं झालं होतं. सायकल शिकेपर्यंत कुणीतरी सायकल पकडणं आवश्यक होतं. मी गावातील अनेक गल्ल्या हिंडून काही मित्रांना बोलावून आणले.<br /><br />"आधी मला एक राऊंड पायजे." या अटीवर प्रत्येकाने माझ्या सायकलवर टांग टाकून माझं घर ते खालच्या आळीपासून मैलभर असलेल्या स्मशानापर्यंत एवढा मोठ्ठा राऊंड मारून नंतर "माझ्या आईने मला बाजारातून अमुक आणायला सांगितलयं","माझ्या बापानं मला शेतावर बोलवलयं." अशी कारणे सांगून त्यांनी आधी जशी सायकलला टांग दिली, तशीच आता मलापण टांग दिली.<br /><br />ते 'टांगदेव' झाले तेव्हा मी भिंत चालवणार्‍या ज्ञानेश्वरांसारखा निदान सायकल चालवणे तरी गरजेचे झाले.<br /><br />आता उरलो होतो फक्त मी आणि माझी सायकल.<br /><br />एकलव्याने जशी गुरूविना एकट्यानेच धनुर्विद्या आत्मसात केली तशी मीदेखील एकट्यानेच सायकल शिकण्याचा निर्धार केला.<br />सायकलवर टांग टाकून जरा घाबरतच पायंडल मारले. डोळे कधीच गच्च मिटले होते. काही वेळाने हळूहळू डोळे उघडले आणि काय आश्चर्य..!!<br />मी सराईतपणे सायकल चालवत होतो.<br />ढोपरं न फोडता पहील्याच प्रयत्नात सायकल शिकणारा जगात बहुधा मी एकमेव असेन.<br /><br />मग काय विचारता? गावातली कुठली गल्ली अशी बाकी नसेल जिथे माझ्या सायकलच्या चाकांच्या रेषा उमटलेल्या नसतील.<br /><br />काही दिवसांत मी सायकल चालवण्यात मास्टर की काय म्हणतात? तो झालो. आईपण माझ्यावर खुश होती. म्हणजे याआधी कुठलही काम करण्यासाठी टाळाटाळ करणारा मी कधी दुकानातून सामान घेवून ये, कधी चक्कीत दळण टाकून ये इ. कामे सायकलवरून त्वरीत आणि आवडीने करू लागलो.<br /><br />आता मी सायकलने उतारावरून जाताना बिनधास्त पायंडलवरले पाय काढून हँडलवर ठेवू शकत होतो. हँडलवरले हात काढून सिनेमातल्या हिरोसारखे केसांतून फिरवू शकत होतो.<br /><br />एकदा मात्र वाईट घडलं.<br />असचं उतावरून सायकलने सुसाट जात असताना मी सीटवरून उठून पायंडलवर उभा राहुन अंगभर वारा झेलत राहीलो.<br />उतार संपला तसा मटकन सीटवर बसलो मात्र.. माझ्या पार्श्वभागात सीटखालील उभी लोखंडी नळी योग्य जागा बघून थेट घुसली. तेव्हा माझ्या लक्षात आले, सायकलची सीट वरचेवर अशी निघतेच.<br />आता ती सीट दणका सहन न झाल्याने मागे काही अंतरावर सायकलवरून उडी मारून धुळीत लोळत पडली होती.<br /><br />पुढे काही दिवस मला परसाकडे बसायला प्रचंड त्रास होत होता.<br /><br />ही एक दुर्दैवी घटना सोडली तर सायकलने मला कधी कुठलीही इजा केली नाही.<br /><br />माझी सायकलमधील प्रगती पाहूनच की काय? सुमीने पक्याचा पत्ता कापून माझ्याशी जवळीक वाढवली. हळूहळू ती माझ्यावर पक्याच्या भाषेत सांगायचं झालं तर 'लव' करू लागली. माझ्याही तिच्या घरापुढील सायकल फेर्‍या वाढल्या.<br /><br />सुमीला सायकलवर फिरवण्याची माझी कैक दिवसांपासूनची इच्छा अखेर एके दिवशी पुरी झाली.<br /><br />आदल्या दिवशी मी तिला जास्त गजबज नसलेल्या गावाबाहेरच्या कच्च्या रस्त्यावर दुपारी भेटावयास बोलवले. दूपारच्या वेळी त्या रस्त्याला शुकशुकाट असतो.<br /><br />मी शर्ट इन वगैरे करून तयार झालो आणि सायकलवर टांग टाकून झपाझप पायंडल मारीत गावाबाहेरच्या त्या रस्त्याच्या दिशेला लागलो.<br /><br />"अरे चेन उतरलेय बघ." रस्त्याने गावाकडे जाणारा चंदन आळीतला परश्या माझ्याकडे बघत बोलला.<br /><br />मी सायकल न थांबवता खाली पाहीले. सायकलची चेन आपल्या जागेवर व्यवस्थित फिरत होती.<br />मग परश्या असं का बोलला? या प्रश्नानं मी प्रचंड बे'चेन' झालो.<br /><br />नंतर माझ्या लक्षात आलं, तो सायकलच्या चेनबद्द्ल बोलत नसून पॅन्टच्या चेनबद्द्ल बोलत होता. मी पॅन्टची खिडकी बंद केली आणि वाटेला लागलो.<br /><br />बरं झालं बाबा..! परश्या अगदी ते 'आसमान से आया फरीश्ता' म्हणतात ना, तसा फरीश्ता बनून आला. नाहीतर सुमीसमोर माझी कोण फजिती झाली असती..!<br /><br />रस्त्यावर पोचलो तेव्हा सुमी आपली मा'सुमी'यत चिंचेच्या झाडाला टांगून त्यावर दगड फेकून चिंचा पाडताना दिसली. त्यातला एक अणुकुचीदार दगड माझ्या कपाळाच्या दिशेनेपण आला. मोठ्या चपळाईने मी तो चुकवला.<br /><br />तिच्या त्या प्रयत्नाचं 'फळ' तिच्या पेटीकोटाचा निम्मा खिसा भरून तिला 'चिंचा' या रूपात प्राप्त झाला होता.<br /><br />"अगं जरा बघून फेक दगडं. कुणाचं कपाळ फुटलं म्हंजे?" सायकल एका झाडाला टेकत मी.<br /><br />"आता ही सायकल डेपोला कशाला लावली? प्यांसेजर केवापासून खोळंबलयं इथं..!" कमरेत बेअरिंग बसवल्यासारखी या दिशेकडून त्या दिशेकडे फिरत नाही - नाही म्हणणार्‍या पंख्यासारखी फिरत सुमी बोलली.<br /><br />आता इतकं देखणं 'प्यासेंजर' समोर असताना वाहन डेपोला लावणं, हे म्हणजे बायकोची एखादी सुंदर तरूण मैत्रीण घरात आलेली असताना आपल्या डोळ्यांवरचा चष्मा काढून ड्रॉवरमध्ये ठेवण्यासारखे आहे.<br /><br />मी लागलीच सायकल रस्त्यावर आणून तीवर टांग टाकली.<br /><br />"बैस मागे." मी आपली मान मागे वळवत सुमीला बसण्यास सांगितले.<br /><br />"मी नाय मागं बसनार." सुमी आपल्या दोन वेण्या हलवीत म्हणाली.<br /><br />"मग?"<br /><br />"मला फुडं बसायचयं." वेण्यांचा झोपाळा थांबला होता.<br /><br />"अस्सं..! मग बस पुढं." दैवाला आणि मला हेच अपेक्षित असावं.<br /><br />सुमी एकाच बाजूला दोन्ही पाय ठेवून हँडल पकडीत सायकलच्या समोरील दांडीवर बसली. मी ताकदीने पायंडल ढकलीत सायकल पळवू लागलो.<br /><br />क्षणाक्षणाला हँडलवरील सुमीच्या कोमल हातांना माझ्या हातांचा स्पर्श होत होता.<br /><br />सुमीने एकदम टायटानिक सिनेमातल्यासारखे आपले दोन्ही हात हवेतपण पसरवले. सुमीला खुप मजा येत होती. कधी तिच्या केसांतला खोबरेल तेलाचा वास माझ्या नाकात शिरत होता, तर कधी तिच्या वेणीला बांधलेल्या रिबीणीचं एखादं टोक माझ्या नाकात शिरून मला शिंका आणीत होता.<br /><br />एकंदर सगळीच मौज होती. सायकलवर मनसोक्त हिंडून झाल्यावर आम्ही दोघे भेंडीच्या झाडाखाली विसावलो आणि सुमीने आपल्या पेटीकोटच्या खिशातून मघाशी पाडलेल्या काही चिंचा काढुन मला दिल्या. आम्ही डोळे गच्च मिटत चिंचा खाल्ल्या आणि घराकडे परतलो.<br /><br />त्याच संध्याकाळी सुमीचा बाप तोंडात शिव्यांची कॅसेट टाकून उच्च आवाजात आमच्या घरापुढे धिंगाणा घालीत होता. चंदन आळीतल्या परश्याने दुपारी आम्हां दोघांना सायकलवर हिंडताना पाहीलं होतं आणि जावून जशीच्या तशी हकीगत सुमीच्या बापाच्या कानात सांगितली होती, हे त्या धिंगाण्यातून मला कळाले.<br /><br />मघाशी माझा 'फरीश्ता' असणार्‍या परश्याने आता मात्र 'रिश्ता' तोडून टाकला होता.<br /><br />कणेकरांच्या शब्दांत सांगायचं झालं तर, माझ्या चुन्याच्या डबीएवढ्या छातीत धडकी भरली.<br /><br />माझ्या वडीलांनी प्रसंगावधान राखून सुमीच्या बापाला आमच्या घरात नेवून बराच वेळ त्याची समजूत काढली तेव्हा कुठं तो चावी दिलेल्या खेळण्यासारखा गुमान त्याच्या घराकडे गेला.<br /><br />अखेर 'मी सुमी राहते त्या गल्लीत पाऊल जरी टाकलं, तरी माझ्या तंगड्या तोडण्यात येतील.' (तोडल्यानंतर पाय.. पाय न राहता तंगड्या होतात, याची संबंधितांनी नोंद घ्यावी.) या माझ्या वडीलांच्या धमकीने त्या प्रकरणाला पुर्णविराम मिळाला.<br /><br />या घटनेने मी बराचसा निराश झालो.<br /><br />त्यावेळी माझ्या त्या स्थितीच्या बॅकग्राऊंडला<br /><br /><em>तेरी गलियों में ना रखेंगे कदम<br />आज के बाद...</em><br /><br />हे गाणं फीट्टं बसलं असतं.<br /><br />आता मला सायकल फिरवण्यात कसलीच मौज वाटेना. मी नुसताच गावाबाहेरच्या त्या कच्च्या रस्त्यावरून उदासवाणा चकरा मारे.<br /><br />परवा सायकलवरून प्रचंड वेगात खालच्या आळीला जाताना रस्त्यात एक म्हैस उभी असलेली लांबुनच मला दिसली. मी सायकलची घंटी बडव बडव बडवली. म्हैशीच्या कान आणि शेपटीखेरीज काहीच हलले नाही. मी म्हैशीच्या अधिक जवळ जाऊ लागलो. एकीकडे घंटी वाजवणं सुरूच होतं, पण म्हैस ढिम्म..!<br /><br />एक क्षण तर असा आला की, मी म्हशीला धडकणारच होतो पण चपळाईने मी सायकलचा हँडल फिरवला आणि म्हशीच्या शेजारून हाती टमरेल घेवून परसाकडे निघालेल्या अंता चौगुल्याला मी सायकलसकट धडकलो.<br /><br />अंत्या चौगुले टमरेलासकट किक मारलेल्या फुटबॉलसारखा जमिनीपासून काही फुट उंच उडत रस्त्यालगतच्या काटेरी कुंपणात जाऊन पडला. त्याच्या सर्वांगाला काट्यांनी चुंबन घेवून त्याला रक्तबंबाळ केलेले पाहून माझ्यापण अंगावर दुसर्‍या प्रकारचा 'काटा' आला.<br />अंता चौगुले महाभारतातल्या भीष्माप्रमाणे कुंपणावर आडवा झाला होता. फरक इतकाच होता, तिथे बाण होते.... इथे काटे होते.<br /><br />"भो***..! ब्रेक नाय का मारता येत?" अपशब्दांच्या कोशातील निवडक विशेषणाने सुरूवात करत अंता चौगुले बोलला.<br /><br />"अख्खी सायकल तर मारली. अजुन ब्रेक काय वेगळा काढून मारू?" माझ्या या उर्मट उत्तराने अंता चौगुल्याचे डोळे आग ओकू लागले आणि त्याच्या तोंडाच्या गटारात तुंबलेल्या शिव्यांना बाहेर येण्यास वाट मिळाली.<br /><br />तोपर्यंत बघ्यांची संख्या बर्‍यापैकी वाढली होती. त्यातल्याच काहींनी काट्यात उमललेलं फुलं वेचुन काढावं, इतक्या हळूवारपणे अंता चौगुल्याला कुंपणाबाहेर काढून गुणा धुमाळाच्या बैलगाडीत घालून इस्पितळात दाखल केलं.<br /><br />माझा हा पराक्रम परमपुज्य वडीलांच्या कानी गेलाच होता.<br /><br />त्यांनी हात दुखेपर्यंत मला बडवले... त्यांचे हात दुखेपर्यंत..!<br /><br />काही दिवसानंतर वडीलांनी काही रूपयांच्या बदल्यात माझी सायकल एका भंगारवाल्याला देवून टाकली.<br /><br />एक सायकल आता इतिहासजमा झाली होती.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6619744614963029599?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-48021357644209931982011-12-25T20:10:00.001-08:002011-12-28T20:50:46.031-08:00काय सांगू? कुणा आता, कसा प्राण गेला<br />मघाचा क्षण तसा बरा छान गेला<br /><br />या इथे काल हिरवळ कोण होती !<br />कालचा वणवा म्हणे जाळून रान गेला<br /><br />नभास बिलगण्या 'तो' पतंग निघाला<br />मर्यादीत मांजा करून अपमान गेला<br /><br />सोडली होती ओहोळात कागदाची होडी<br />हाय..! तीला बुडवून तुफान गेला<br /><br />आज बघ जाहला विस्फोट या सुर्याचा<br />म्हणे एक काजवा डिवचून अभिमान गेला<br /><br />ज्यास राहीली ना मुळी जगण्याची उमेद<br />मृत्यु त्यास देवून जीवदान गेला<br /><br />बंद करून घे कवाडे खिडकीची तू जराशी<br />पाहूनी तुला चंद्र बघ विसरून भान गेला<br /><br />हल्ली वाहत नाही वारा पुर्वीसारखा बेफाम<br />मग कोण या पुस्तकाचं उलटून पान गेला?<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-4802135764420993198?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-7451092508102493932011-12-22T22:05:00.001-08:002011-12-22T22:05:47.524-08:00दरवाजा वार्‍याने हलला<br />स्पंदने धावू लागली<br />आणि तुझी आठवण आली<br /><br />तुला ओझरतं पाहून<br />धुकं पांघरलेल्या<br />दर्‍यांतून वळणे घेत<br />दूर गेलेल्या<br />पटरीकडे पाहत<br />आपण प्रेमाच्या<br />आणाभाका घेतलेल्या.......................<br /><br />आणि गाडीची वाट पाहत<br />फलाटाच्या बाकावर<br />बराच वेळ<br />बोलत बसलो होतो<br />कधीही न येणार्‍या<br />प्रवाशाविषयी............................<br /><br />परवा ओल्या वाळुत<br />पावलांच्या नक्षा काढीत<br />सारा सागर पांघरून<br />माझ्या मिठीत<br />विसावलेली तू....................<br /><br />रात्रीचे दिवे विझल्यावर<br />पौर्णिमेच्या दुधाळ<br />चंद्राकडे डोळे लावून<br />माझ्या आठवणींत<br />जागणारी तू.....................<br /><br />आताशा तुझ्या तसबीरीशीच<br />गप्पा मारत असतो<br />कारण माझ्या खोलीत<br />आरसा नाहीए......................<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-745109250810249393?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-47905600630975172032011-12-22T22:03:00.001-08:002011-12-22T22:03:37.623-08:00साखरझोपेची<br />कुस बदलत<br />रात्रीने पहाटेशी<br />हातमिळवणी<br />केलेली<br />आणि सुर्य व्यालेली<br />कोवळी किरणं<br />कुंद हवेतील<br />आद्रतेची<br />परिमाणे मोजत<br />धरतीवर हुंदडण्यास<br />सज्ज झालेली<br />घरट्यातील हालचाली<br />वाढलेल्या<br />धुक्यात हरवलेल्या<br />वळणदार पायवटा<br />जाग्या झालेल्या<br />पहाटवारा पानांना<br />हलकेच गुदगुल्या<br />करत वाहणारा<br />दूर वेशीलगतच्या<br />मंदिरातील घंटानाद<br />आणि गोठ्यातल्या<br />चरव्यांची किणकिण<br />शांततेच्या कानांना<br />सुखावणारी<br />कवडशांच्या रूपाने<br />छतातून डोकावणार्‍या<br />किरणांत शेकण्यासाठी<br />धुळीकणांनी एकच<br />गर्दी केलेली<br />आणि मग सुरू झाला<br />सुर्याचा रोजचाच<br />दिनक्रम<br />आपल्या गर्भातील<br />आग ओकण्याचा...<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-4790560063097517203?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-43838837908805274982011-12-22T22:01:00.000-08:002011-12-22T22:02:08.030-08:00पश्चिमेकडे कलणार्‍या<br />सुर्याने आकाशात<br />केशरी कुंभ<br />रिता केलेला<br />आणि सांजेने<br />क्षितिजाच्या उंबर्‍यावर<br />रोजचीच कापडे<br />परिधान केलेली<br />घरट्याकडे परतणार्‍या<br />बाणाकृती थव्यांनी<br />आपल्या कलकलाटाने<br />सारा आसमंत<br />भेदून टाकलेला<br />थकलेली शरीरे<br />पायांच्या कात्रीने<br />रस्ता कापत<br />चाललेली<br />वितळलेला सुर्य<br />सागराकडे<br />झुकलेला<br />पानांतून झिरपणारा<br />सोनेरी प्रकाश<br />अंधारात मिसळत<br />चाललेला<br />आणि दुर कुठेतरी<br />सांजेला कवेत घेणारी<br />रात्र उगवलेली<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-4383883790880527498?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-1422439448085538542011-12-22T21:57:00.000-08:002011-12-22T21:58:08.971-08:00गर्भगळीत संवेदनांची<br />छाती बडवित<br />उभा आहे समाज<br />विटाळाच्या भिंती<br />उभारून<br /><br />मानवतेच्या रक्तातही<br />गट केलेत त्याने<br />आणि देवाच्या<br />आकांक्षांशी प्रतारणा<br /><br />जोपर्यंत समाजात<br />विटाळतेचं विष<br />पसरत राहील<br />तोपर्यंत धगधगत राहतील<br />विटाळलेली शरीरे<br />विटाळलेली मने<br />विटाळलेल्या भावना<br />आणि विटाळलेली स्वप्ने.........!<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-142243944808553854?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-19891563620807723832011-12-22T21:54:00.000-08:002011-12-22T21:55:54.844-08:00जन्मताच त्याच्या डोळ्यांनी<br />दृष्टीशी फारकत घेतलेली<br />आणि आयुष्यात अंधार<br />भरला होता<br />कायमचा<br /><br />आता डोळ्यांतले<br />भाव मेलेले असतात<br />आणि सुर्याच्या तेजाला<br />आव्हान दिलेलं असतं<br />त्याच्या निस्तेज डोळ्यांनी<br /><br />स्वप्ने पाहायला<br />रात्रीची वाट<br />का पाहावी?<br />त्याच्या लेखी<br />रात्र तर सदाचीच<br />अंधारलेली<br /><br />स्वप्ने पाहीली<br />त्यांतही गडद अंधार<br />भरून राहीलेला<br />स्वप्नांनीही डोळ्यांची<br />साथ सोडलेली<br /><br />मग पापण्यांत<br />अश्रूंची वलये झाली<br />आणि ओघळली त्यासंगे<br />त्याने पाहीलेली<br />आंधळी स्वप्ने...........<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-1989156362080772383?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-30522021249219290822011-12-22T21:50:00.000-08:002011-12-22T21:52:14.653-08:00घरातल्या त्या कोनाड्यात<br />उभा आहे फडताळ<br />काळाची जळमटं<br />अंगावर वागवित..............कसलीही तक्रार न करता<br /><br />तीन पिढ्यांचा इतिहास<br />त्याने पाहीलेला<br />आणि आपल्या अंतरंगात<br />जपुन ठेवलेला...............अगदी गुप्तधन दडवल्यासारखा<br /><br />ते आजोबांचं धोतर<br />ते आजीचं लुगडं<br />आणि माझ्या बालपणीची<br />काही खेळणी.................बाळपण अडगळीत टाकल्यासारखी<br /><br />परवा त्याची कवाडं उघडली<br />एक ठेवणीतला गंध<br />श्वासात घुटमळला<br />बंद आठवणी मनात रेंगाळल्या...............बराच वेळ कधीच्या<br /><br />धुळ खात पडलेला<br />फोटोंचा अल्बम चाळला<br />खळाळुन हसले आनंदाचे क्षण<br />पुन्हा कित्येक वर्षांनी.................अडकून पडले होते जे फोटोंच्या चौकटीत<br /><br />आताशा आठवण आली<br />की फडताळाकडे पाहतो<br />मग सांगत बसतो<br />मला तोच तोच इतिहास............कधीही न कथन केल्यासारखा<br />अन् मीही तो ऐकतो...............पुन्हा नव्याने<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-3052202124921929082?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-9585280933879375592011-12-18T23:12:00.001-08:002011-12-18T23:12:55.015-08:00हा ढीग आज रद्दीचा, काढला कशास आहे?<br />जाईन तो विकाया, परवा रजाच आहे<br /><br />वाढतात केस का हे? वैताग नुसता आहे<br />येवोत कानाशी जरी, परवा रजाच आहे<br /><br />आज तू म्हणालीस, परवा पिच्चरला जाऊ<br />येईल तो टिव्हीवर, घाई कशास आहे?<br /><br />जमतील यार तीन, म्हणतील सोय काये?<br />उद्या रात्रभर ढोसू, परवा रजाच आहे<br /><br />ज्युलीसोबत परवा, कॉफी निदान घेवू<br />अन् आज तू म्हणालीस, आई येणार आहे..!!<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-958528093387937559?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-89412982956351265232011-11-28T00:03:00.001-08:002011-11-29T20:42:24.505-08:00(<span style="font-weight:bold;">वैधानिक इशारा</span> : हा लेख वाचण्यासाठी वाचकाचे शारीरीक आणि मानसिक वय १८ वर्षे पुर्ण असणे<br />आवश्यक आहे.)<br /><br />"साला, जेव्हा मला नोकरी लागेल ना, तेव्हा आपण पिझ्झा ऑर्डर करायचा." पक्या आपल्या हातातील भेळेचा शेवटचा बकाणा तोंडात भरत भेळ संपवत म्हणाला.<br /><br />"नायतर काय? किती दिवस नुसतीच भेळ चापायची..!" एव्हाना गोपाळनेही आपली भेळ संपवली होती.<br /><br />पक्या आणि गोपाळला भेळेचा प्रश्न 'भेळ'सावत होता.<br /><br />पक्या आणि गोपाळ आपापली भेळ संपवून जेव्हा मोठ्ठ्या आशेने आणि जीभेनेसुद्धा वश्या नि माझ्याकडे पाहत होते, तेव्हा वश्याने केविलवाण्या चेहर्‍याने एकवार माझ्याकडे पाहीले. आम्ही दोघांनी आमच्यांत स्पर्धा लागल्यासारखी भेळ क्षणात संपवली. हो... नाहीतर ती भेळ एव्हाना पक्या आणि गोपाळच्या भरल्या पोटात सुखनैव नांदली असती.<br /><br />पक्या आणि गोपाळने नुसताच आवंढा गिळलेला आम्ही पाहीला आणि आम्ही दोघांनी सुखाने ढेकर दिला.<br /><br />"कुठल्यातरी पाणी उपसणार्‍या पंपाची जाहीरात आहे." मी हातातील भेळेच्या कागदावरील जाहीरात पाहत म्हणालो.<br /><br />हा आमचा नेहमीचाच छंद.. म्हणजे भेळ संपली की भेळेचा कागद वाचायचा.<br /><br />"मला गुटख्याची जाहीरात आहे. काय तर म्हणे... खोली पुडी.... खुश्बु उडी..!" इति वश्याच्या भेळेचा कागद.<br /><br />"टुर्स अ‍ॅन्ड ट्रॅव्हेल्स." कागद पाहून गोपाळने त्याचा गोळा करून कुठेतरी दूर भिरकावला.<br /><br />"तुझ्या कागदात काये रे पक्या?" मी पक्याला खोचकपणे म्हणालो.<br /><br />मागच्या वेळी पक्याच्या कागदात "डॉगफुड"ची जाहीरात होती.<br /><br />पक्याने हळूहळू कागदाची सुरळी उघडली आणि त्यात त्याने जे काय पाहीले, त्याने त्याच्या डोळ्यांची बुब्बुळे प्रसरण पावली.<br /><br />"काये रे?" वश्या.<br /><br />"फुग्याची जाहीरात आहे." पक्या कागदावरील नजर न हटवता बोलला.<br /><br />"फुग्गा..!!" मला हसू आवरेना.<br /><br />गोपाळने पक्याच्या हातातील कागद जवळजवळ हिसकावून घेतला. त्यावर 'निरोधाची' जाहीरात होती. माझ्या कल्पनेचा फुगा फुटला होता.<br /><br />काही वेळ कुणीच काही बोलेना.<br /><br />पक्याचं मन आता चादरीत काय काय गोंधळ घालीत असेल? याचाच विचार करण्यात आम्ही तिघेही मश्गुल झालो.<br /><br />"माझ्या परमप्रिय मित्रांनो, खुप दिवस तुम्हांला सांगेन म्हणत होतो... तो दिन आज आला आहे. मागे माझ्या मावसभावाने गुपचूप मला दोन ब्लु फिल्मच्या सीड्या दिल्या आहेत." पक्या आमची तंद्री भंग करीत म्हणाला.<br /><br />सीडीचं अनेकवचन 'सीड्या'च होतं, हे त्याने "जर विडीचं अनेकवचन 'विड्या' होऊ शकतं, तर सीडीचं अनेकवचन 'सीड्या' का होऊ शकत नाही?" असा प्रश्न विचारून पटवून दिलं होतं.<br /><br />"ब्लु फिल्म?" हे म्हणताना वश्याचा चेहरा काळा - 'निळा' पडला. त्याच्या चेहर्‍यावर नुकताच खुन केलेल्या अपराध्याचे भाव होते.<br /><br />"हम्म.." पक्याने नुसताच हुंकार भरून दुजोरा दिला.<br /><br />"नावं काय आहेत त्या फिल्मची?" गोपाळच्या डोळ्यांत ५७ चातकांची उत्सुकता.<br /><br />गोपाळचा तो प्रश्न आणि माझी अवस्था गोपाळहून निराळी नव्हती.<br /><br />"जवानी का फौलाद..."<br /><br />"आणि?" उत्सुकता शिगेला.<br /><br />"जिस्म का बारूद." पक्याने जणू बारूद अंगावर फेकल्यासारखी आमची अवस्था झाली.<br /><br />"गेली कित्येक दिवस त्या फिल्म पाहण्याची इच्छा माझ्या मनात तशीच पडून राहीलेली आहे. साला, संधीच मिळाली नाही कधी." पक्याची हतबलता आम्ही समजू शकत होतो.<br /><br />"आणि तशी संधी आयती चालून आलेली असेल तर..." आम्हां तिघांच्या माना गोपाळकडे वळल्या.<br /><br />"म्हणजे?" तीघांचा कोरस.<br /><br />"म्हणजे येत्या शनिवारी माझे आई-बाबा कुणा नातेवाईकाच्या लग्नानिमीत्त गावाकडे प्रस्थान करणार आहेत. याहून उत्तम संधी का असू शकते?" गोपाळने संधीचा विग्रह केला.<br /><br />"दॅट्स ग्रेट." असं म्हणून हर्षातिरेकाने पक्याने गोपाळला मिठी मारली. गोपाळने लागलीच पक्याला दूर केलं.<br /><br />मागे कधीतरी असचं हर्षातिरेकाने पक्याने गोपाळला मिठी मारून त्याचा मुकापण घेतला होता.<br />तेव्हा माझ्या "पक्या कंट्रोल...!! तो गोपाळ आहे... शिल्पा शेट्टी नव्हे." या विधानावर कॉमेडी सर्कसमध्ये कोण ती अर्चना जितक्या मोठ्ठ्याने हसली नसेल, त्याच्या दुप्पट मोठ्ठ्याने आम्ही सारे हसलो होतो.<br />त्यादिवशीच्या झाडून सगळ्याच वर्तमानपत्रांत 'शिल्पाचे गाल कुणा फिरंग्याच्या ओठांचे शिकार झाल्याची' बातमी झळकली होती.<br /><br />"मग ठरलं तर... शनिवारी रात्री आपण चौघे माझ्या घरी फिल्म पाहण्यासाठी जमणार आहोत." गोपाळने शनिवारचा कार्यक्रम नक्की करून आजच्या सभेची सांगता केली.<br /><br />*<br /><br />गोपाळचे आई-वडील शनिवारी त्यांच्या एका नातेवाईकाच्या लग्नासाठी गावाला जाणार आहेत आणि त्यांच्या शेजारील व्यक्तीचा अपघाती मृत्यु झाल्याने गोपाळला एकट्याला झोपायची भिती वाटते, म्हणून त्याच्या सोबतीला आपण जाणार आहोत, अशी थाप आपापल्या घरी मारून आम्ही तिघेही गोपाळच्या घरी जमलो.<br /><br />तिघांनी एकच थाप मारणे गरजेचे होते. अन्यथा पुढे कधी आमच्या या थापेचं भांड फुटलं असतं तर, ढोलकीच्या गालावर पडते तसली खरीखुरी थाप आमच्यापण गालावर पडण्याचा संभव अधिक होता.<br /><br />इतरांच्या आईवडीलांना इतकीशी थाप पचली, पण मला मात्र शेजारील व्यक्तीचा मृत्यु कसा झाला? याचीपण थाप मारावी लागली.<br /><br />मी मारलेली ती थाप अशी होती..<br /><br />अपघाती मृत्यू होऊन स्वर्गवासी झालेल्या त्या काल्पनिक व्यक्तीला सिगारेटचं भयानक व्यसन होतं. एके दिवशी चौथ्या मजल्याच्या गॅलरीत उभं राहून तो सिगारेटचे झुरके घेत होता. सिगारेट संपलं म्हणून त्यानं सिगारेटचं थोटूक खाली फेकून दिलं आणि नेहमीप्रमाणे ते विझवायला एक पाय खाली टाकला आणि .... त्याचं ते पाऊल थेट स्वर्गात पडलं, असं त्याची बायको ह्याला - त्याला सांगत सुटलीय.<br />इतक्या लांबीचं पाऊल टाकणारा पुराणकाळातील वामनानंतर हा दूसरा अवतारी इसम असावा.<br />उलट शेजार्‍यांच्या म्हणण्यानुसार त्या नवरा-बायकोत विवाहबाह्य संबंधाच्या संशयावरून नियमित वाद होत. बायकोनेच त्याला गॅलरीतून ढकलून देवून त्याचा काटा की काय म्हणतात? तो काढला असावा. आता यातलं खरं-खोटं सर्वात वरच्या गच्चीत बसलेला ईश्वरच जाणे.<br /><br />रामगोपाल वर्मा ने म्हणे या वास्तूला नुकतीच भेट दिली. सध्या तो 'पुढचं पाऊल' नावाचा मराठी भुतपट काढण्याच्या विचारात आहे म्हणे.<br /><br />माझ्या आई-वडीलांच्या चर्चेला वाचा फोडण्यास ही थाप पुरेशी होती. नवराच कसा वाईट? बायकोच कशी खलनायिका? या चर्चेच्या मुळ इंजिनासोबत शेजारी कित्ती खरं बोलतात? आणि कित्ती टवाळक्या करतात? रामगोपाल वर्माच्या चित्रपटातील भुतं प्रेक्षकांना घाबरवण्यात कितपत यशस्वी होतात? हे चर्चांचे आणखी दोन डब्बे आपसुकच जोडले गेले.<br /><br />तासाभरापुर्वीच गोपाळचे आई-बाबा गावाला जाण्यासाठी निघून गेले होते. गोपाळने दाराला आतून कडी घातली. पक्याने पॅन्टमध्ये अडकवलेल्या पोटाजवळील सीड्या गोपाळकडे दिल्या. गोपाळने टिव्ही आणि सीडी प्लेअर ऑन केला. सीडी प्लेअरमध्ये 'जिस्म का बारूद' भरून आम्ही चौघे टिव्हीसमोरील बेडवर आडवे झालो.<br />फिल्म सुरू झाली होती. टिव्हीस्क्रीनवर फिल्मची नामावली दिसत होती.<br /><br />"च्यायला ही नावं पळव रे." पक्या करवादला. त्याला जरादेखील धीर धरवत नव्हता.<br /><br />सीडी प्लेअरचं रिमोट माझ्या हाती होतं. मी फॉरवर्डचं बटन दाबू लागलो. पण फिल्म काही पळायचं नाव घेईना. मी सीडी प्लेअरच्या अगदी समोर जाऊन बटन दाबले तरी परीणाम शुन्य.<br /><br />"श्या..! काय भंगार रिमोट आहे..!" मी वैतागून बोललो.<br /><br />"अरे त्याची बॅटरी संपलीय." इतका वेळ माझी रिमोट चालवण्याची धडपड गम्मतीने पाहत बसलेला गोपाळ बोलला.<br /><br />"लेका, मग आधी नाही का सांगायचं..!" रिमोटची बॅटरी संपली तशी आता माझी सहनशीलताही संपली.<br /><br />"गेल्या दोन दिवसांपासून मी माझ्या बाबांना बॅटरी आणायला सांगतोय. पण ते बॅटरी आणायचंच विसरून जातात. कुठली गोष्ट त्यांच्या लक्षात राहील तर शपथ..! माझे बाबा म्हणजे ना एक नंबरचे.... एक नंबरचे.... भुलक्कड..!!" ऐनवेळी मराठीतील 'विसरभोळे' हा शब्द आठवला नाही म्हणून गोपाळने मराठी वाक्यात हिंदी शब्द घुसडला. कैकवेळा तो अशी हरकत करीत असे.<br /><br />"अरे टिव्हीचा रिमोट बिघडून तर महीना झाला. तो नवीन आणा, म्हणून गेला महीनाभर त्यांचे मागे लागलोय." गोपाळने चॅनेल बदलत आपल्या घरातला एपिसोड सादर केला.<br /><br />"तुझी आई कशी काय 'झेलत' असेल हे सगळं?" इतका वेळ गप्प बसलेल्या वश्याला वाचा फुटली.<br /><br />कधी कधी तो क्रिकेटमधली 'क्रियापदे' वापरतो.<br /><br />"अरे उलट तिला यात आनंद वाटतो. म्हणजे जेव्हा कधी आई-बाबांचं भांडण होतं, तेव्हा ती मुद्दामहून कुठल्या कुठल्या जुन्या गोष्टी उकरून काढते आणि गम्मत म्हणजे तिला त्यातलं सगळचं सविस्तर आठवत असतं... म्हणजे, भांडताना ती मध्येच म्हणते, अहो तेव्हा नाही का? तुमच्या मागे कुत्रा लागला होता तो..! मला तर वाटतं, लहानपणी तिला समजायला लागल्यापासूनच्या सगळ्या घटना तिला वेळ, तारखेसहीत लख्ख स्मरत असाव्यात." गोपाळच्या वडीलांच्या मागे कुत्रा लागल्याच्या कल्पनेनेच आम्हां तिघांना प्रचंड हसू आलं.<br /><br />"मला तर तुझ्या वडीलांची काळजी वाटतेय, गोपाळ." मी काळजीयुक्त अभिनय करत म्हणालो.<br /><br />"का रे?" गोपाळचा सुरही काळजीचाच होता.<br /><br />"नाही म्हणजे.. एखादे वेळी तुझे बाबा श्वास घ्यायचेच विसरले तर..." मी एवढं म्हटल्याबरोबर हास्यांचे बांध फुटले.<br /><br />माझ्या या अगदीच टाकाऊ म्हणा वा इयत्ता तिसरीतला म्हणा..! अशा विनोदामुळेच मी या चौकडीत टिकून असावा, असा माझा आपला समज आहे.<br /><br />"ए, फिल्म बघा रे." हसता हसता पक्या एकदम गंभीर झाला.<br /><br />नामावली संपून फिल्म सुरू झाली होती. आम्ही सारे विलक्षण आवडीने फिल्म पाहू लागलो.<br /><br />आमच्यात त्यातल्या त्यात सभ्य म्हणावा, असा वश्या मोठ्ठा 'आ' वासून फिल्मचा आनंद घेत होता की 'गिळत होता?' त्याच्या तोंडातून लाळ टपकायची तेवढी बाकी होती.<br /><br />पक्या आणि गोपाळच्या पापण्या शेवटच्या कधी मिटल्या होत्या? हे सांगणं कठीण होऊन बसलं होतं.<br />एव्हाना प्रत्येकाने आपापले उजवे पाय आपापल्या डाव्या पायांत गुंतवून टाकले होते.<br /><br />इतक्यात वश्या उठून उभा राहीला.<br />"काय रे काय झालं?" पक्याने फिल्मवरील नजर न हटवता विचारले.<br /><br />"जरा हलकं होऊन येतो. टॉयलेट कुठे आहे?" शेवटचा प्रश्न अर्थात गोपाळला होता.<br /><br />"इथून बाहेर गेलास की उजवीकडे शेवटाला या मजल्याचं कॉमन टॉयलेट आहे." गोपाळने वश्याला मलमुत्रनि:सारण केंद्राचा पत्ता सांगितला.<br />हे सांगताना तो ट्राफीक हवालदारासारखं दिशा दाखवण्यासाठी हवेत आपला हात फिरवीत होता. त्याचा हात सारखा- सारखा पक्याच्या डोळ्यांपुढे नाचत होता. एका क्षणी तर त्याच्या हाताचा स्पर्श पक्याच्या गालांना पण झाला. पक्याला एकदम 'थ्रीडी' फिल्म पाहत असल्याचा फील आला.<br /><br />वश्या कडी काढून बाहेर गेला आणि टॉयलेटच्या वाटेला लागला.<br /><br />"पक्या जरा कडी घाल रे दाराला." गोपाळने पक्याला 'जोखमीचं' काम सांगितलं.<br /><br />काहीसा त्रागा करतच पक्याने दाराला कडी घातली आणि येवून बेडवर पसरला.<br />थोड्याच क्षणात दारावर टकटक झाली. पक्या मोठ्ठा सुस्कारा टाकत बेडवरून उठला. कडी खोलून त्याने वश्याला आत घेतले आणि पुन्हा कडी घालून तो बेडवर पसरला.<br /><br />आता फिल्म बर्‍यापैकी रंगात येऊ लागली होती, हे सार्‍यांच्या गुप्त हालचालींवरून कळत होते.<br /><br />इतक्यात वश्या पुन्हा उठून उभा राहीला. पक्याने त्याच्याकडे एक रागीट कटाक्ष टाकला.<br /><br />"जरा हलकं होऊन येतो." वश्याच्या तोंडातून कसेबसे शब्द फुटले.<br /><br />"अरे साल्या किती हलका होतोएस? जास्त हलका होऊ नकोस, नाहीतर तुझ्या घरी पंखा लावायचेपण वांधे होतील." पक्यासहीत आम्हा तिघांत एकच हशा पिकला.<br /><br />"वश्या लेका, नक्की हलका व्हायलाच जातोएस ना? की टॉयलेटमध्ये सोलो परफॉर्मन्स..!!" माझ्या या वाक्यावर तर पक्या नि गोपाळ अंगाला चित्रविचित्र आळोखे-पिळोखे देत बेड गदागदा हलवत हसू लागले.<br /><br />अपमानित वश्या हलका होण्यासाठी जड पावलं टाकीत बाहेर गेला.<br /><br />एकंदर मघाच्या क्रिया पुन्हा तशाच घडल्या. म्हणजे वश्याचं बाहेर जाणं, पक्याचं दाराला आतून कडी घालणं, वश्याने दारावर टकटक करणं, पक्याने कडी खोलून वश्याला आत घेणं इ. इ.<br /><br />काही मिनिटे फिल्म पुढे सरकली असेल तोच....<br /><br />वश्या पुन्हा उठला. आता मात्र पक्या भयंकर म्हणजे भयंकर वैतागला. वश्याचा 'हलक'टपणा वाढतच चालला होता.<br /><br />फिल्म सेकंदभरदेखील नजरेआड होणं, पक्यासाठी परवडणारं नव्हतं. यावेळी त्याने कडी न घालवण्याचा निर्णय घेतला.<br /><br />हलका प्रकरणामुळे फिल्म संपवल्यावर पक्या वश्याच्या पार्श्वभागावर हलक्या लाथांचा वर्षाव करून वश्याची वास'लाथ' नक्कीच लावणार, हे सांगायला कुणा ज्योतिष्याची गरज नव्हती.<br /><br />वश्या दार नुसताच बंद करून बाहेर गेला.<br /><br />फिल्ममधील दृश्य भलतीच प्रेक्षणीय होत चालली होती.<br /><br />काही वेळ गेला असेल नसेल... तोच खाडकन दार उघडले गेले. आमच्या माना वश्याला पाहण्यासाठी गर्रकन दाराच्या दिशेने वळाल्या.<br /><br />पण दारात वश्या नसून साक्षात गोपाळचे आई-बाबा बॅगांसहीत उभे असलेले पाहून आमच्या तोंडचे पाणीच पळाले.<br /><br />ते आश्चर्यमिश्रीत रागाने टिव्हीवर सुरू असलेली फिल्म आणि आमच्याकडे आळीपाळीने पाहत होते.<br />गोपाळच्या आईने तर आपल्या हातातील बॅग टाकून त्याच हाताने पदर घेवून स्वतःच्या तोंडात कोंबला. आता वश्यापण येऊन त्यांच्या मागे उभा राहीला होता.<br /><br />मी चतुराईने झटकन सीडी प्लेअर बंद करण्यासाठी हातातील रिमोटवर बटन शोधू लागलो. नंतर माझ्या लक्षात आलं की, त्यातली बॅटरीच संपलीय.<br /><br />फिल्म अजून सुरूच होती.<br /><br />ऐनवेळी काय करावं ते कुणालाच काही सुचेना.<br /><br />अखेर गोपाळने घारीच्या चपळाईने टिव्ही आणि सीडी प्लेअरच्या वायरींवर झडप घेऊन सॉकेटमधून त्यांच्या पीनाच उपटून टाकल्या, तेव्हा कुठे टिव्हीवरील दृश्य नाहीशी झाली. बटन बंद करूनही सारं बंद झालं असतं, हे नंतर सुचलं.<br /><br />झाल्या प्रकाराने आम्ही भलतेच खजिल झालो होतो. आता आम्हां तिघांचे केविलवाणे चेहरे त्या बंद टिव्हीच्या काचेत दिसत होते.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">गोपाळचे बाबा गाडीचं रिझर्वेशन तिकीट घरीच विसरले होते.</span><br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-8941298295635126523?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-27906341326839684342011-11-16T21:43:00.000-08:002011-11-16T21:54:13.722-08:00चिविंच्या एका विधानात शुल्लक बदल करून मी म्हणेन, 'ऑफीसातील रूक्ष जीवनातील शुष्कपणा घालवून त्यात नवचैतन्य उत्पन्न करण्यासाठी ऑफीसात एखादी तरूण सुंदर 'रिसेप्शनिस्ट' असावी, अशी योजना ज्याच्या मेंदूतून साकार झाली त्या महाचतूर इसमास माझे त्रिवार दंडवत..!<br /><br />१५ दिवसांपुर्वीच आमच्या ऑफीसातल्या 'लीला' नामल रिसेप्शनिस्टच्या प्रणय'लीला' संपुष्टात आल्या आणि आमच्या ऑफीसात अवकळा पसरली.<br /><br />त्याचे झाले असे...<br />आमच्या ऑफीसातील तथाकथित रिसेप्शनिस्ट मिस लीला ही मिसेस लीला होण्याआधी तिची ऑफीसात हाता-पायांच्या बोटांवर मोजता येणार नाहीत, इतकी लफडी अस्तित्वात होती. ती नेहमीच कुणाबरोबर तरी 'डेट'वर असे.<br />माझा परममित्र गोपाळही एकदा तिला घेवून एका महागड्या हॉटेलात गेला होता. तेथील चार अंकी रकमेचं बील चुकवल्याचा मोबदला म्हणून लीलाने गोपाळच्या उजव्या गालावर 'कीस' दिला. गोपाळला स्वर्गीय आनंद होणे साहजिकच होते. मग काय विचारता? गोपाळच्या अंतरीचा इम्रान हाश्मी जागा झाला आणि त्याने लीलाकडे आपल्या ओठांवर कीस करण्याची मागणी केली. दूसर्‍याच क्षणाला गोपाळच्या ज्या गालावर लीलाने कीस केलं होतं, त्याच गालावर आता तिच्या सँडलनेदेखील बर्‍यापैकी 'कीस' केलं. ही हकीगत मला खुद्द गोपाळने सांगितली. आणि तो अपमान सहन न झाल्याने गोपाळने 'चालू' ही पदवी लीलास बहाल केली.<br /><br />लीलासोबत संसार थाटण्याची स्वप्ने पाहणार्‍यांच्या शर्यतीत आमच्या बॉसने बाजी मारली. आपल्या पहील्या पत्नीस घटस्फोट देवून बॉसने आपल्या नावाचं मंगळसुत्र लीलाच्या गळ्यात मारलं आणि लीलासाठी ऑफीसचे दरवाजे हमेशा के लिए बंद केले.<br /><br />पुढे जेव्हा ही लीला बॉसच्याच सोसायटीतील एका छछोर तरूणाचा हात धरून 'रफुचक्कर' झाली, तेव्हा तिची ही 'अगाध' लीला पाहून आमचा बॉस अनुक्रमे काला, निला, पिला पडल्याचे मी या डोळ्यांनी पाहीलयं. पण ते पुढं घडलेलं रामायण आहे.<br /><br />गेले १५ दिवस आमच्या ऑफीसात वर्तमान पत्रात जाहीराती, इंटरव्ह्युज इ. इ. ची धामधुम होती आणि सरतेशेवटी आज एक सुंदर तरूण रिसेप्शनिस्ट आमच्या ऑफीसात दाखल झाली. तोच तिच्याभोवती 'लीला हाती लागली नाही', म्हणून हात चोळीत बसलेल्या 'काम'गारांचा गराडा पडला. मला तिचं नखही दृष्टीस पडलं नाही.<br /><br />"रझिया गुंडोमें फस गयी." गोपाळ परेश रावलच्या शैलीत म्हणाला.<br /><br />"तिचं नाव रझिया आहे?" माझा भोळा प्रश्न.<br /><br />गोपाळने एक रागीट कटाक्ष माझ्याकडे टाकला. मी समजलो, त्या नवीन रिसेप्शनिस्टला पडलेला गराडा पाहून गोपाळने हे 'फिल्मी' उद्गार काढले होते. कधी कधी गोपाळला मी प्रेमाने 'फिल्मी मलेरिया' म्हणत असे.<br /><br />त्याच्या या फिल्लमबाजपणाचा एक किस्सा सांगतो.<br />एकदा तो लीलाला म्हणाला, "लीला, तुझे वडील नक्की टेरिरिस्ट असावेत."<br /><br />"असं का बोलतोएस?" लीला उडालीच.<br /><br />"मग त्यांनी तुझ्यासारखा सौंदर्याचा अणुबॉम्ब कसा काय बनवला?" गोपाळच्या या फिल्मी डॉयलॉगच्या बॉम्बने लीला घायाळ झाली होती आणि म्हणून ती त्याच्याबरोबर 'डेट'वर जाण्यास तयार झाली होती.<br /><br />काही तासांत नवीन रिसेप्शनिस्टचं नाव 'सुझी' असल्याचं मला गोपाळकडून कळालं. पण त्याची काय विषेश गरज नव्हतीच, कारण लगेचच ओळख परेड सुरू झाली. माझ्या समोरच्या डेस्कवर बसणार्‍या आणि लीलाबरोबर रासलीला खेळून मोकळा झालेल्या अभयने नेहमीप्रमाणे आपली ओळख "हाय, आय अ‍ॅम अभय. कॉल मी अ‍ॅबी." अशी करून दिली.<br /><br />अभय उर्फ अ‍ॅबीच्या पलीकडे बसणार्‍या 'राज' नावाच्या चॉकलेट तरूणाने शाहरूखसारख्या कपाळावर एक-दोन नाजूक आठ्या काढीत "हाय, आय अ‍ॅम राज... नाम तो सुना ही होगा?" असं म्हणत आपल्या कुरळ्या केसांवर हातपण फीरवून घेतला.<br /><br />मीही माझी ओळख अशी हटके करून द्यावी का? असा विचार मनात आला होता पण सुझीला पाहताच तो विचार अंथरूणात चपळाईने शिरणार्‍या झुरळासारखा कुठेतरी गुडूप झाला.<br /><br />अहाहा..! काय ते लावण्य..! कंटाळवाण्या स्थितीत एकाच साच्यातल्या मिनीटाला आमच्यासारख्या शेकडो मुर्त्या घडवणार्‍या ब्रम्हदेवाने हिला मात्र मोठ्या सवडीने घडवली असावी, यावर कुणीही विश्वास ठेवील.<br /><br />सुझी, कभी मेरी ऑंखोंसे मेरे दिल मे बस गयी..! काही कळाले नाही. आता मी काहीतरी निमित्त काढून सुझीशी बोलू लागलो.<br /><br />त्यादिवशी कॉफी मशीनमधून कॉफी घेतल्यावर सुझी गरकन वळाली. तिच्या मागे मी उभा होतो, परिणामी तिच्या कपातील सगळी कॉफी माझ्या व्हाईट्ट शर्टवर सांडून त्यावर आफ्रीका आणि अमेरिका यांचे नकाशे उमटले.<br /><br />"ओह..! आय अ‍ॅम एक्स्ट्रीमली सॉरी..!" आपली कोवळी जीभ आपल्या शुभ्र दातांखाली दाबत सुझी म्हणाली.<br /><br />"व्हाय शुड से सॉरी?" क्षणभर तिच्या पापण्यांची उघडझाप झाली.<br /><br />"दाग अच्छे है..!" माझं मन 'सर्फ'ने धुतलेल्या कपड्यांपेक्षा कितीतरी स्वच्छ आहे, याची प्रचिती दिली.<br /><br />मुळात हा डॉयलॉग तिने माझ्या गालावर चुंबन दिल्यानंतर माझ्या गालास लागलेली लिपस्टिक पाहून मी म्हणणार होतो. पण तोवर मला धीर धरवला नाही.<br /><br />मी तो शर्ट धुतला नाही. तसाच घडी करून बॅगेत ठेवून दिला.... तिची आठवण म्हणून. तो प्रसंग सतत माझ्या डोळ्यांपुढे येत होता. तिचं जीभ चावून सॉरी बोलणं..! उफ्फ..! मारडाला..! मग झोप कसली येतेय?<br /><br />शेजारच्या शास्त्रीकाकांनी रात्री नेहमीप्रमाणे रेडीओवर बिनाका गीतमाला लावली होती. त्यावर मोहम्मद रफी आपल्या लाडीक आवाजात<br /><br />'खोया खोया चांद खुला आसमान<br />आँखोमें सारी रात जाएगी<br />तुमको भी कैसे नींद आएगी'<br /><br />गात होते. एरवी मला असली जुनी गाणी प्रचंड बोअर वाटायची. पण का कुणास ठाऊक? आज मला ते गाणं 'आपलं' वाटू लागलं. म्हणजे जणू माझ्याच मनातील अस्वस्थता कुणीतरी गाण्याच्या माध्यमातून व्यक्त करतयं.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">ये दिल है नखरेवाला.... ओ ओ ओ<br />नया है नखरा पाला ... आ आ आ</span></span><br /><br />*<br /><br />नवीन कपड्यांची खरेदी, नवी हेअरस्टाइल, निरनिराळे परफ्युम आणखी काय काय? मला नवा 'लुक' की काय म्हणतात? तो मिळाला.<br />पण सुझीला माझ्याकडे पाहायला एकदाही फुरसत मिळाली नाही.<br /><br />गेले दोन दिवस ती संध्याकाळी ऑफीस सुटल्यावर बॉससोबत त्याच्या गाडीतून घरी जाई. अर्थात बॉसची ही 'पुढची पावले' मी तेव्हाच ओळखली आणि तिसर्‍याच दिवशी आधीच अंगाने 'भूगोल' असलेल्या बॉसचा सुझीला अपरिचीत असलेला 'इतिहास' सांगून तिला बॉसपासून परावृत्त केले, तेव्हा कुठे माझा जीव भांड्यात की काय म्हणतात? तिथे पडला.<br /><br />काही दिवसांत सुझीचा वाढदिवस होता. त्या दिवशी ऑफीसलगतच्या मिनी कॅन्टीनमध्ये बर्थ डे सेलिब्रेशनसाठी आम्ही सगळे जमलो. मी मोठ्या चतूराईने सुझीच्या बाजूला जावून उभा राहीलो. केक कापल्यावर त्यातील एक तुकडा घेवून सुझीने तो माझ्यापुढे धरला. मी तोंड उघडणार तोच अभय उर्फ अ‍ॅबी नावाच्या कावळ्याने घुसखोरी करून केकचा तो तुकडा आपल्या तोंडात घेतला आणि माझी झालेली फजिती पाहून सुझीसह उपस्थितांत एकच हशा पिकला.<br /><br />माझ्या मनाला ते आत कुठतरी लागलं. मी दुखावलो, हे सुझीने जाणले असावे. तिने मला आपल्या घरी चहासाठी बोलावले.<br /><br />मीदेखील सकाळचा तो कटू प्रसंग विसरून संध्याकाळी तिच्यासह तिच्या घरी गेलो.<br /><br />मला सोफ्यावर बसायला सांगून सुझी किचनकडे वळाली. चहा होईतोवर मी सोफ्यासमोरील टिपॉयवरील एक मासिक घेवुन चाळू लागलो. पण माझं लक्ष मासिकात नव्हतं. मनात असंख्य विचारांचा नुसता गोंधळ चालू होता. बरेच दिवसांपासून सुझीवर असलेलं आपलं प्रेम तिच्याकडे व्यक्त करावं आणि घरी आम्हां दोघांशिवाय तिसरं कुणी नव्हतं. अशी संधी मिळणे, म्हणजे केवळ दुग्धशर्करा योगच म्हणावा..!<br /><br />मनात हे लाडू फुटत असतानाच योगाप्रमाणे 'दुग्धशर्करायुक्त' चहा घेवून ती बाहेर आली. माझ्या हाती कप देताना तिच्या नाजूक बोटांचा स्पर्श माझ्या बोटांना झाला. क्षणभर सर्वांग शहारलं. तिनेही लाजून आपली मान वळवली. हाय..! तिची ती नजाकत पाहून माझं दिल घायाळ झालं.<br />मी माझ्या हातातील कप टिपॉयवर ठेवून तिचे हात माझ्या हाती घेतले.<br /><br />पण एकक्षणच..!<br /><br />तोच दारात एक आडदांड गृहस्थ येवून थबकला. आमचे हात एकमेकांच्या हातात पाहून का कुणास ठावूक? मला मारण्यासाठी त्याचे हात शिवशिवले. त्याच्या लालबुंद डोळ्यांत मला माझा 'काळ' दिसत होता. मी काही बोलायच्या आत त्याच्या एका ठोश्यासरशी माझ्या मुखातील दोन दातांनी इतर दातांची संगत सोडली.<br />पुढेही बराच वेळ त्याने बुक्का, ठोसे, गुद्दे अशा तीन प्रकारे (मार खाण्यार्‍याला मात्र हे तीनही प्रकार एकसारखेच भासतात, ही गोष्ट निराळी..!) माझ्या अंगाची अशी मशागत (की 'दशागत?') केली, की चेहरा रक्ताने पुर्ण बरबटल्यामुळे मी पारावरच्या शेंदूर फासलेल्या 'म्हशागत' दिसत असेन.<br /><br />सुझीचं वाढदिवस आणि माझी पुण्यतिथी एकाच दिवशी येईल की काय? याची मला भीती वाटू लागली. माझ्या शरीरातील २०६ हाडांचं रितसर ४१२ तुकड्यांत रूपांतर केल्यानंतर आता माझ्या अंगात मोडण्यासारखं काही उरलं नाही, हे त्याच्या लक्षात आलं असावं. त्याने माझा नाद सोडला.<br /><br />पुढे सबंध अंगाला बँडेज गुंडाळलेला 'मी' महीनाभर हॉस्पीटलात बेडवर पडून होतो. एकदा गोपाळ भेटायला आला होता.<br /><br />"ये तेरे को क्या 'सुझी'?" गोपाळने माझ्या सुजलेल्या अंगाकडे पाहत कोटी केली.<br /><br />तेव्हाच हॉस्पीटलातील खिडकीतून उडी टाकून आत्महत्या करावी, असा विचार माझ्या मनात आला. पण याला माझं सुदैव म्हणा वा दूर्दैव.. माझी कॉट तळमजल्यावर होती. पण ते पुढं घडलेलं रामायण आहे.<br /><br />माझं अंग कणिकासारखं अक्षरश: तिंबून काढणारा तो मर्द'गडी' वास्तवात सुझीचा 'गडे' होता, हे मला नंतर समजलं.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">इसे पता चला है .... ओ ओ ओ<br />के प्यार क्या 'बला' है ... आ आ आ</span></span><br /><br />* * * <br /><br /><a href="http://deepjyoti2011.blogspot.com/2011/10/blog-post_10.html">दिपज्योती दिवाळी अंक २०११ मध्ये पुर्वप्रकाशित</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-2790634132683968434?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-5136259685127902862011-11-10T02:02:00.000-08:002011-11-10T02:03:22.879-08:00असेच मी बोललो तरी वाद फ़ार झाले<br />रात्रीच्या जेवणात कालवण खार झाले<br /><br />ध्यानी प्रकार आला, रात्रीच्या जेवणाचा<br />पिंपात आज ओल्या, उंदीर ठार झाले<br /><br />पोटात अन्न नाही, आज दिन चार झाले<br />शहरातले उडीपी परवरदिगार झाले<br /><br />वाढले बघा शरीर, हिचे किलो किलोने !<br />वजनकाट्याच्या डोई, उगा भार झाले<br /><br />लढावया हीच खिंड राखून प्राण आहे<br />पहा लाटण्याचे पक्के मागून वार झाले<br /><br />घेवून काल गेली, मज साड्यांच्या दूकानी<br />'बापु' खिशातले मग माझ्या पसार झाले<br /><br /> * * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-513625968512790286?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-69466461709805318852011-11-01T23:22:00.000-07:002011-11-02T00:23:25.950-07:00"जानू, किती वेळ मी तुझी इथे वाट पाहतेय..!" अंगात रंगबिरंगी फुलं असलेला शर्ट आणि पायात तंग जीन्स घातलेल्या बंड्याला पाहताच बकुळी आपल्या नाजुक बोटांनी हातातील फुलाची पाकळी खुडत बोलली.<br /><br />"फार उशीर झाला का गं मला यायला?" बंड्या आपले दोन्ही हात खिशात टाकून जीन्स थोडी वर करत बोलला.<br /><br />"तू आला नसतास तर, तुझी वाट पाहण्यात माझे अखेरचे श्वासही मी या इथेच घेतले असते." बकुळी एका हाताचं बोट बंड्याकडे रोखून आणि दूसर्‍या हातानं मेकअपनं बरबटलेलं आपलं थोबाड लपवित म्हणाली. <br /><br />"पण हे राजसा तुझ्या उशीरा येण्याचं प्रयोजन तरी मला कळू दे." बकुळी संगीत नाटकातील नटीला शोभेलसा अभिनय करत म्हणाली.<br /><br />"तुला माहीतच आहे. आमच्या घरात आई-बाबांच्यात नेहमी शीतयुद्ध सुरू असतं. पण आज त्यातला शीतपणा संपला आणि अचानक युद्धाला तोंड फुटलं." 'अचानक' हा शब्द उच्चारताना बंड्यापण अचानक बाकावरून उठून उभा राहीला.<br /><br />"म्हणजे झालं तरी काय इतकं?" हनुवटीवर तर्जनी टेकीत बकुळी म्हणाली.<br /><br />"आई मला फक्त इतकचं म्हणाली, चक्कीवर गहू कोण टाकणार, तुझा 'बाप'? बस्स...! बाबांनी ते ऐकलं आणि त्यांच्यात शिव्यांचं 'दळण'वळण सुरू झालं." बंड्याने घरातलं भांडण असं चव्हाट्यावर आणलं.<br /><br />"पण तुझ्या आई-बाबांच्या भांडणाचा आणि तुझ्या उशीरा येण्याचा काय संबंध?" उभ्या असलेल्या बंड्याकडे पाहत बकुळी बोलली.<br /><br />"अगं भांडताना माझ्या उजव्या पायातली चप्पल आईच्या हातात आणि डाव्या पायातली बाबांच्या हातात होती." बंड्या आपल्या पायातील चपला अनुक्रमे उजव्या आणि डाव्या हातात घेवून साभिनय म्हणाला.<br /><br />"मग रे काय झालं?" बंड्या बाबुराव अर्नाळकरांची एखादी रहस्यकथा ऐकवित असावा, अशी समजूत करून बकुळीच्या चेहर्‍यावरील उत्कंठा वाढली.<br /><br />"मग...! मी आमच्या माळ्यावर चढण्यासाठी असलेल्या सीडीच्या सगळ्यात वरच्या टोकाच्या पायरीवर चढलो आणि तिथूनच आईबाबांना म्हणालो, जर तुम्हा दोघांच्या भांडणात माझ्या तळपादरक्षक चपलांचे बंद तुटले तर चपला तर नवीन येतील पण त्या घालण्यासाठी पाय मात्र शाबुत राहणार नाहीत." बंड्या त्वेषाने की काय म्हणतात ना तसा म्हणत होता.<br /><br />"अगंबाई..! खरं की काय? मग रे मग रे!" बकुळीचा उत्साह ओसंडत होता.<br /><br />"मग काय? माझी तंगडे तोडून घेण्याची 'लंगडी' धमकी ऐकताच आईबाबांच्या तळपायाची आग मस्तकात गेली आणि त्याच रागात त्यांनी आपापल्या हातातील माझ्याच चपला माझ्याच दिशेने भिरकावल्या. मी 'चपळा'ईने तो मार चुकवला." बंड्या आपली चिमुकली छाती जमेल तितकी फुगवून म्हणाला.<br /><br />"माझ्यासाठी तू चपलांचा मार चुकवलास? हाऊ रोमँटीक..!" जणूकाही बंड्याने दूसर्‍या महायुद्धातील हिटलरच्या विमानांनी टाकलेला बॉम्ब चुकवला असावा, अशी बकुळीची धारणा झाली असावी. तसा मुद्राभिनय करत ती म्हणाली.<br /><br />"प्रिये अगं तुझ्यासाठी मी काहीही करू शकतो. अगदी आकाशातील चंद्र-तारे तोडून आणून तुझ्या मोकळ्या केसांत माळू शकतो. पण नंतर जेव्हा विचार करतो, तेव्हा मला 'नासा'वाल्यांची किव येते. तुझ्या प्रेमाखातर प्यार की निशानी म्हणून ताजमहाल बांधण्याचा माझा मानस आहे. बस्स..! देवाकृपेने एकदा कर्ज मंजूर होऊ दे." बंड्या पोटतिडीकीने बोलत होता.<br /><br />"इतकं प्रेम करतोस तू माझ्यावर?" बकुळी.<br /><br />"जानू , तुम मेरे ख्वाबोंमे रहती हो. तुम मेरे खयालो में रहती हो. तुम मेरे साँसोमे रहती हो." बंड्या शाहरूख खानसारखा दोन हात हवेत पसरवून बोलला.<br /><br />"नह्ही..!" बकुळी हिंदी चित्रपटातील नटीसारखी आपली मान बंड्याच्या विरूद्ध दिशेस फिरवून आणि आपल्या एका हाताची पालथी मुठ कपाळावर टेकवून दूसरा हात बंड्याकडे रोखून एकदम हेमा मालीनीच्या संवादफेकीतील ढंगात म्हणाली. "तुम्हे किसीने गलत पता बताया है. मै तो सरपंच के घर के पडोस में रहती हुं."<br /><br />"मग माझ्या क क क क क काळजात कोण राहतं?" बंड्याला जुही ऐवजी शाहरूख 'चावला' होता.<br /><br />"ए ऑप्शन दे ना." असं म्हणून बकुळी आपली बत्तीशी दाखवत खिदळली.<br /><br />"हसताना तुझे दात हिर्‍याहून चमकदार दिसतात." बंड्या बकुळीची दंतपंक्ती पाहत म्हणाला.<br /><br />"तुझे दातसुद्धा सोन्याहून पिवळे आहेत रे." असं म्हणून बकुळीने पुन्हा आपल्याकडे बत्तीस दात आहेत, हे शाबीत केलं.<br /><br />बकुळीच्या या उत्तराने बंड्यातल्या शाहरूखचं रूपांतर अमरीश पुरीत होईल की काय? याची भीती वाटू लागली.<br /><br />"वेडे तुझ्या शिवाय का कुणी आहे या काळजात! ऐक... ऐक... या हृदयातील प्रत्येक स्पंदनातून फक्त तुझचं नाव ऐकू येतयं." असं म्हणून बंड्याने बकुळीला आपल्या जवळ ओढलं.<br /><br />"तुझ्या हृदयाने जागा बदलली की काय? उजव्या बाजूला दर सेकंदाने आवाज येतोय." बकुळीने नवाच शोध लावला.<br /><br />"अगं घड्याळ आहे तो. पट्टा तुटलाय म्हणून खिशात ठेवला होता." बंड्या आपल्या शर्टाच्या उजवीकडील खिशातून घड्याळ काढून दाखवत म्हणाला. "ये अशी.. डावीकडे ऐक."<br /><br />बकुळीने बंड्याच्या डावीकडील छातीवर कान ठेवला आणि काय आश्चर्य..! तिला त्यातून चक्क बकुळी (बकुळी...बकुळी) हे तिचे नाव आणि 'कंसातले' एको ऐकू आले. पण बिच्चारीला हे कोण सांगणार की, तिला त्या एकोमिश्रीत हाका 'छातीधारक' बंड्याच मारत होता म्हणून.<br /><br />"ऐकल्यास ना..!"<br /><br />"हम्म."<br /><br />"मग आता आमच्या गालावर तुमच्या नाजूक गुलाबी ओठांकरवी चुंबनाचा वर्षाव करा बरे." बंड्या आपला एक गाल पुढे करत म्हणाला.<br /><br />बकुळीनं आपलं तोंड बंड्याच्या गालाजवळ नेलं आणि आपली जीभ बाहेर काढून ती बंड्याचे गाल चाटू लागली.<br />बंड्याचे गाल जेव्हा बरेचसे ओलसर झाले तेव्हा हळूहळू बंड्याने आपले डोळे उघडले आणि तो एकदम 'चाट' पडला.<br />बंड्याच्याच घरात पाळलेलं लहान मांजर आपल्या लपलपत्या जीभेने बंड्याचं गाल चाटत होतं.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--mreQJtPub4/TrDvc8gB85I/AAAAAAAAAJw/WKZpNZsW_Tw/s1600/images%2B1.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 228px; height: 221px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--mreQJtPub4/TrDvc8gB85I/AAAAAAAAAJw/WKZpNZsW_Tw/s400/images%2B1.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5670295211415303058" /></a><br /><br /><br />*<br /><br />"हायला त्या शालूनं मला येडं केलयं यार. ज्याम लाईन देते मला ती." गज्या आपल्या हातातील सिगरेट पेटवत म्हणाला.<br /><br />"जसजशी ती मोठी होत चाललीय, तिचे कपडे मात्र छोटे-छोटे होत चाललेत." शंकर्‍याचं निरीक्षण कमालीचं होतं.<br /><br />"ए गपे. साला, तिच्यावर डोळा ठेवायचा नाय कुणीपण." शंकर्‍याच्या डोक्यात टपली मारत गज्या बोलला.<br /><br />"गज्या, अरे काय ही अभद्र भाषा.! अरे प्रेम म्हणजे एक सुखद भावना. प्रेम म्हणजे पौर्णिमेचं चांदणं जे अमावास्येतील अंधाराप्रमाणे असणारं आयुष्यातील एकटेपण नष्ट करून अवघं जीवन रूपेरी करून टाकतं. 'प्रेम'...! प्रेम...!! इतकं चांगलं गोंडस नाव असताना 'लाईन' म्हणून तू प्रेमाला हिणवतोएस." बंड्या आपल्या नाकावरील घसरलेला जाड भिंगांचा चष्मा डोळ्यांकडे सरकवत म्हणाला.<br /><br />"लेका तरी मी सांगत होतो, खांडेकर जास्त वाचत जावू नकोस." गज्या नाकाने धुर काढत म्हणाला.<br /><br />"तुला कळणारच नाही प्रेमाचं माहात्म्य." बंड्या गज्याकडे एक कुत्सीत कटाक्ष टाकत म्हणाला.<br /><br />"याचा सरळ अर्थ असा होतो की, बंडोपंत प्रेमात पडले." शंकर्‍या गज्याच्या बोटांच्या कैचीतील सिगरेट घेवून आपल्या बोटांच्या कैचीत पकडीत म्हणाला.<br /><br />"कोण आहे ती गुलछबू?" गज्या पाठीमागल्या दगडाला रेलून बसत म्हणाला.<br /><br />खरतर 'गुलछबु' या विशेषणाने बंड्याला गज्याचा विलक्षण राग आला होता, परंतू त्याने तो महत्प्रयासानं तिथचं दाबून टाकला.<br /><br />"बकुळी" बंड्या जणू कतरीना कैफचं नाव घ्यावं इतक्या हळूवारपणे म्हणाला.<br /><br />"बकुळी..!" रेलून बसलेला असताना अचानक आश्चर्यचकीत झालेल्या गज्याचा आणि नाकातून धुर काढण्याचा सराव करत असतानाच अचानक 'कानातून' धुर बाहेर पडत असलेल्या शंकर्‍याचा कोरस.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-qSceW_nPlvw/TrDvsP5K8QI/AAAAAAAAAKI/ULsIXZyDODk/s1600/images%2B4.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 236px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-qSceW_nPlvw/TrDvsP5K8QI/AAAAAAAAAKI/ULsIXZyDODk/s400/images%2B4.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5670295474319061250" /></a><br /><br />"होय. बकुळी" असं म्हणून बंड्याने शंकर्‍याच्या हातातून सिगारेट जवळजवळ हिसकावून तिचा एक लांब झुरका मारला आणि सहन न झाल्याने खोकू लागला.<br /><br />"लेका एवढ्याशा सिगरेटीनं तुला खोकला आला. मग हुक्का कसा ओढायचास तू?" सिगरेटी फुंकण्यात माहीर असलेला गज्या बोलला.<br /><br />"हुक्का ओढताना तो हुक्काबुक्का होईल." शंकर्‍याच्या या फालतू कोटीवर गज्या आणि शंकर्‍याने विचकत एकमेकांना टाळ्या दिल्या.<br /><br />"अरे ती सिगरेटच्या धुरासारखी गोरीपान अन् तू सिगरेटच्या राखेसारखा काळा." हुक्क्यावरून बंड्याच्या उडवलेल्या खिल्लीमुळे चेहरा पाडून बसलेल्या बंड्याला चिडवत गज्या म्हणाला.<br /><br />"काल ती माझ्या स्वप्नातदेखील आली होती." बंड्या आपल्या पायाच्या अंगठ्याने माती उकरत म्हणाला.<br /><br />"तो बात यहाँ तक पहुंच गयी है |" शंकर्‍या 'जानी'फेम राजकुमारसारखा घोघर्‍या आवाजात म्हणाला.<br /><br />"मग काय काय केलसं स्वप्नात?" गज्या आपल्या वाट्याला आलेल्या सिगरेटीचा एक झुरका मारत म्हणाला.<br /><br />या प्रश्नाला काय उत्तर द्यावं हे बंड्याला सुचलं नाही, कारण स्वप्नातला तो गोड प्रसंग वास्तवात किती किळसवाणा होता? हे यांना सांगून बंड्याला पुन्हा आपली फजिती करून घ्यायची नव्हती.<br /><br />"तीला तू तसं विचारलस?" शंकर्‍याने मुद्द्यालाच हात घातला.<br /><br />"नाही रे. अजून धीर झालेला नाही." चष्म्याच्या काचा पुशीत बंड्या.<br /><br />"काळजी नसावी बालका. काही दिवसांवर व्हॅलेंटाईन डे येवून ठेपलाय. त्यादिवशी जो मुलगा आपल्याला आवडत्या मुलीसमोर आपल्या प्रेमाचा प्रस्ताव ठेवतो, तो प्रस्ताव नामंजूर करण्याची गुस्ताखी ती मुलगी कदापि करीत नाही, असे दस्तुरखुद्द संत व्हॅलेंटाईन महाराज म्हणतात." गज्याच्या पाठीमागे उभं राहून शंकर्‍याने उरलीसुरली सिगरेट फुंकली आणि तोंडावाटे धुर काढून धुराचं वलय निर्माण केलं, तेव्हा गज्या साक्षात संत व्हॅलेंटाईन वाटत होता.<br /><br />"आणि एकदा का पोरगी पटली की, या व्हॅलेंटाईन महाराजाला बियरचा अभिषेक कर. बोला व्हॅलेंटाईन महाराज की....." इति शंकर्‍या.<br /><br />"जय हो... जय हो...." बंड्याने शंकर्‍याच्या जयजयकाराला साथ दिली.<br /><br />*<br /><br />प्रेमाच्या वाटेवर गडद अंधारात चाचपडत चालणार्‍याला एखाद्याने अचानक शिकारीला वापरतात तसल्या टॉर्चनं प्रकाश दाखवावा, तसा 'गज्या' बंड्याला त्या टॉर्चसम भासला. कधी एकदाचा व्हॅलेंटाईन डे उजाडतोय, असं बंड्याला झालं होतं. एकीकडे बंड्याच्या आरशासमोर उभं राहून बकुळीला प्रपोज करण्याच्या तालमी सुरूच होत्या.<br /><br />... आणि एकदाचा तो दिवस उजाडला. बंड्या आदल्या रात्री झोपला नव्हताच म्हणा. भल्या पहाटे उठून बंड्याने आपल्या आत्येभावाच्या लग्नात शिवलेले नवे कपडे घातले. आदल्या दिवशी खरेदी केलेल्या गुलाबाच्या फुलावर पाण्याचे शिंतोडे मारून त्यास 'ताजे' केले आणि शिपायांच्याही कितीतरी आधी तो कॉलेजात पोचला.<br /><br />पण सबंध दिवसात एकदाही बकुळीला आपली 'दिल की बात' बोलण्यासाठी एकांत त्याला मिळाला नाही. गुलाबाचं फुल सुकत चाललं होतं. अखेर संध्याकाळी कॉलेज सुटलं तेव्हा त्याने तिला फारशी रहदारी नसलेल्या रस्त्यात गाठलं.<br /><br />"बकुळी, मी काही बोललो तर रागावणार नाहीस ना?" हातातील गुलाबाचं फुल आपल्या पाठीमागे लपवित बंड्या म्हणाला.<br /><br />"असं का बोलतोएस बंड्या? बोलून तर बघ. रागवायचं की नाही ते मी नंतर ठरवेन ना?" बकुळी शांतपणे म्हणाली.<br /><br />"तुला माहीतीये, आज व्हॅलेन्टाईन डे आहे." बंड्या.<br /><br />"हो माहीतीये. कॉलेजात काय असंख्य डे साजरे करतात. त्यात काय?"<br /><br />"काही नाही. म्हणजे त त त त तो तो तो आपला गज्या आहे ना गज्या. तो.... तो म्हणाला की, आजच्या दिवशी जर एखादा मुलगा आपल्याला आवडत्या मुलीला प्रपोज करेल, त्याला ती मुलगी नकार देत नाही." बंड्या पटापट बोलून मोकळा झाला.<br /><br />"म्हणजे तू मला प्रपोज करणारेस! सुकळीच्या, कधी आपलं थोबाड आरशात पाहीलयसं का? हे हे केस. ही काय हेअरस्टाईल म्हणावी! असं वाटतं डोक्यावर तेलाची अख्खी बाटली रिकामी केलीय आणि त्यावर रोडरोलर फिरवून केसांना चपचपीत बसवलयं. आणि हा हा चष्मा. अहाहा..! त्या चष्म्यातून तुझे डोळे बघ बटाट्यापेक्षाही मोठ्ठाले दिसताहेत. घुबडाने पाहीले तर तोपण घाबरेल. रंग तर काय वर्णावा..! रंगपेटीतले सगळे रंग एकत्र केल्यावर जो रंग तयार होईल तो रंगपण फीका रे तुझ्यापुढे. नुसतचं मेलं ते गबाळं दिसणं! त्या पुस्तकांच्या अडगळीत बसलेल्या पुस्तकी किड्या मीच काय, जगातली कुठलीच मुलगी तुझ्यासारख्या बावळट दिसणार्‍या मुलाच्या प्रेमात पडणार नाही." बकुळीने बंड्याच्या शरीराचा एक्स-रे काढला.<br /><br />आपल्या अवयवांची होणारी अवहेलना (?) .... आता तर तिला 'अवयवहेलना' म्हणायला हवयं... बंड्या खाली मान घालून निमुट सहन करत होता.<br /><br />"पण माझं ऐकून..." बंड्या काही बोलू पाहत होता.<br /><br />"आता जाणारेस की माझ्या चपलांचा नंबर गालावर छापून हवाय तुझ्या." बकुळी आपली चप्पल काढत म्हणाली.<br /><br />"जातोय. पण एक बरं झालं, तू हे सिद्ध केलसं की, हे प्रेमबिम सारं झुठ आहे. केवळ कवीकल्पना..! नाहीतर मी उगाच कवटाळत बसलो असतो त्या प्रेमाच्या भ्रामक व्याख्यांना. ह्या चेहर्‍याचं मटेरियल तेवढं देखणं पाहीजे बस्स..! मग बघा तुमच्यावर प्रेमाची खैरात होते की नाही ते! मला आता कळून चुकलयं, प्रेम माणसाच्या दिसण्यावर केलं जातं, त्याच्या असण्यावर नाही. तू माझे डोळे उघडलेस. त्याबद्दल मी तुझा ऋणी आहे. गुड बाय." असं म्हणून बंड्याने आपल्या हातातील गुलाबाचं फुल दूर कुठेतरी भिरकावून दिलं आणि तो चालू लागला.<br /><br />बकुळी अजुनही त्याच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे पाहत होती.<br /><br />*<br /><br />बकुळीच्या त्या खोचक शब्दांचा बंड्याच्या मनावर विलक्षण परिणाम झाला. सर्वप्रथम त्याने वाचन संपुर्णतः बंद केले. कॉलेजात तर फक्त एक मांसल शरीर जाई. मन कुठं भरकटत होतं? कळायला मार्ग नव्हता. त्याची अन्नावरची वासना उडाली. त्याचा परिणाम त्याच्या तब्बेतीवर दिसू लागला. कॉलेज सुटल्यावर एकटाच दूर रानात जाऊन कुठल्यातरी कातळावर बराच वेळ नुसताच खिन्न बसून राही. तिथं फक्त बंड्या असे आणि त्याची 'तनहाई'..!!<br /><br />या जगाच्या गर्दीत असून नसल्यासारखा..!<br /><br />एके दिवशी गज्या आणि शंकर्‍याने धीर करून बंड्याची ही गंभीर अवस्था बकुळीला सांगितली. या गोष्टीचे बकुळीला फार वाईट वाटले. आपण इतक्या वाईट का वागलो? असं म्हणून ती स्वतःलाच दोष देत राहीली. तिला त्या घटनेचा प्रचंड मनस्ताप झाला. <br /><br />कसं कुणास ठावूक? पण कालांतराने तिला वाटू लागलं की, बंड्याचं आपल्यावर खरं प्रेम आहे अगदी जीवापाड. आपण उगाच खुळ्यासारखं वागून त्याच्या भावनांशी खेळलो.<br /><br />काही दिवसांनी बंड्याचा वाढदिवस आला. त्यादिवशी बकुळीने बंड्याच्या घरी जावून त्याला चकचकीत कागदात गुंडाळलेलं एक पुस्तक भेट म्हणून दिलं. बंड्याने ती भेट तिथचं टेबलावर ठेवली पण ती उघडून पाहण्याची तसदी मात्र घेतली नाही. दिवस भकास भकास जात होते म्हणा किंवा नुसतेच जात होते म्हणा. बंड्याच्या जीवनात काही नवं घडत नव्हतं.बकुळी बंड्याशी बोलायचा पुष्कळ प्रयत्न करी पण तो तुरळक शब्दांपलीकडे उत्तर देण्याची तसदी घेत नव्हता. काही दिवसांनी उरला-सुरला संवादही खुंटला.<br /><br />पाहता पाहता दोन वर्षे उलटली.<br /><br />एके सकाळी बंड्याला डोळ्यांवर कसलातरी तीव्र प्रकाश पडल्यामुळे जाग आली. सुर्याची किरणे टेबलावरील त्या चमचमत्या कागदावर पडून तिथून ती थेट बंड्याच्या डोळ्यांवर परावर्तित झाली होती. बंड्याने भेटीवरील तो चमचमता कागद काढून टाकला. आत खांडेकरांचं एक पुस्तक होतं. सहज त्यानं ते चाळलं. पुस्तक चाळत असतानाच त्या पुस्तकातून कागदाचा एक लहानसा तुकडा जमिनीकडे झेपावला. बंड्याने तो उचलला आणि त्यातील मजकूर वाचल्यावर त्याची झोप खाडकन उडाली. आपण स्वप्न तर पाहत नाही ना म्हणून, तो स्वतःला चिमटे काढू लागला.<br /><br />कागदावरील मजकूर होता :<br /><br /><em>बंड्या माझंही तुझ्यावर नितांत प्रेम आहे. मला कधी-कधीच अंतर देवू नकोस.<br />तुझी आणि फक्त तुझीच<br />बकुळी.</em><br /><br />स्वर्ग फक्त दोन बोटंच उरलेलं असावं, अशा स्वर्गीय आनंदात लगेचच बंड्याने बकुळीचा शोध घेतला. पण त्याला ती भेटली नाही. काही महीन्यांपुर्वीच तिचं लग्न झाल्याचं त्याला कळालं. तो प्रचंड निराश झाला. ते पुस्तक उशीरा वाचल्याचा त्याला पश्चाताप झाला. बकुळीविना आतातर त्याला हे जगणचं नकोसं वाटू लागलं.<br /><br />.... आणि एके दिवशी बंड्या फिनेल पिवून बेशुद्ध पडल्यामुळे त्याला हॉस्पीटलात दाखल करण्यात आले. फिनेलचा दर्जा साधारण असल्यामुळे तो बचावला खरा पण प्रेमाची लढाई मात्र तो हरला होता.<br /><br />आजही बकुळीने दिलेले ते पुस्तक बंड्याकडे आहे आणि त्यातील तो कागदही.<br /><br />- समाप्त -<br /><br />(तळटिप : वरील कथा संपूर्णपणे काल्पनिक आणि अक्षरश: रटाळ आहे. ही कथा वाचताना वाचकांना 'कंटाळा' नामक आवडती गोष्ट आली असल्यास त्याला लेखक जबाबदार राहणार नाही. कारण लेखकाने मोठ्या चतूराईने शिर्षकातच कथा रटाळ असल्याचं नमूद केलयं. उत्साही टिकाकारांनी कथेतील बारीक-सारीक गोष्टींकडे कानाडोळा करणे अपेक्षित आहे. लेखक त्या सगळ्या गोष्टी जाणून आहे. उदा. : बंड्याच्या वाढदिवशी बकुळीने दिलेलं ते पुस्तक तब्बल दोन वर्ष त्याच टेबलवर पडून कसं राहीलं? इ. इ. )<br /><br />* * *<br /><br /><a href="http://mfda2011.blogspot.com/2011/10/bandya-bakuli-ani-ek-ratal-lovestory.html">मोगरा फुलला दिवाळी अंकात पुर्वप्रकाशित</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6946646170980531885?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-60955614797946127892011-10-20T22:32:00.001-07:002011-10-26T22:54:13.722-07:00"अहो दिवाळी जवळ येत चाललीय." दसर्‍याच्या दूसर्‍याच दिवशी सौ. मोठ्या उत्साहात म्हणाली.<br /><br />डिव्हीडी प्लेअरमध्ये किशोरच्या गाण्यांची सीडी टाकत असतानाच मी चपापलो.<br /><br />"मग?" मी दिर्घ श्वास घेत म्हणालो.<br /><br />"थोडी खरेदी करावी म्हणते." पदराचं एक टोक आपल्या बोटाला गुंडाळीत सौ.<br /><br />'खरेदी' हा शब्द ऐकताच माझ्या श्वासांची गती विलक्षण वाढली.<br /><br />"अगं नुकत्याच नवरात्रीत तुझ्या हट्टापायी प्रत्येक दिवसाला एक याप्रमाणे नऊ रंगाच्या नऊ साड्या घेतल्या की. आता तुला आणखी साड्या पुरवायला तू काय द्रौपदी नाहीस किंवा मी श्रीकृष्णदेखील नाही." बोटात सीडी अडकवून मी भगवान श्रीकृष्णाची पोझ घेतली.<br /><br />तरी बरं, माझ्या हातात सुदर्शन चक्र नव्हता म्हणून..!<br /><br />"अहो, खरेदी म्हणजे काय फक्त साड्यांचीच असते का?" एव्हाना पदर तिचं बोट सोडून पसार झाला होता.<br /><br />वास्तविक खरेदी हा प्रकार पुरूषांच्या काळजाला आणि एकंदर पाकीटाला धडकी भरवणाराच असतो आणि त्यात बायकांनी केलेली खरेदी हा तर परिसंवादातील महाचर्चेचा विषय ठरावा.<br />हे दूकानदारपण ना महाचतूर लेकाचे..! दिवाळीच्या मोक्यालाच सेल नि फेल लावत बसतील. खरतर आमच्या सौ.ला 'सेल' या शब्दाचं इतकं आकर्षण आहे की, ती 'सेल' टाकलेल्या खेळण्यासारखी लगेच तिकडे धाव घेते.<br /><br />काही दिवसांत घरात दिवाळीचं वातावरण निर्माण करणार्‍या वस्तूंनी चंचुप्रवेश केला. हे पाहून शेजारच्या बायकांनी कौतूकाने आमच्या सौ.ची पाठ वगैरे थोपटली आणि आपापल्या नवर्‍यांच्या 'हात धुवून' पाठीमागे लागल्या.<br />वर आणखी माझ्या बायकोसमोर माझी मुक्तकंठाने स्तुती करणार्‍या आणि मी ऑफीसला निघताना माझं गबाळं रूप पाहून नाकं मुरणार्‍या याच का त्या शेजारिणी..! यावर माझा विश्वास बसेना.<br /><br />दिवसागणिक माझ्या पाकीटातील 'गांधी नाम की आँधी' शमत चालली होती आणि एक दिवस तिथे मला शुकशुकाट पाहायला मिळाला.<br /><br />सौ. चा उत्साह मात्र कमालीचा ओसंडत होता.<br /><br />"हे बघ. ह्या कढईतील तेलाच्या तलावात हा असा एक-एक पदार्थ सोडून त्याला नीट तळावं." सौ. धोत्रेकाकांच्या शालूला फराळ शिकवत होती.<br /><br />ही तिला तळायला शिकवतेय की पोहायला? या पेचात मी पडलो. सौ. च्या तोंडून "तेलाचा तलाव" हा शब्दप्रयोग ऐकून क्षणभर मी इराकमधील असंख्य तेलविहीरींचा मालक असल्याचा मला भास झाला.<br /><br />एक मात्र नक्की.. दोन - तीन दिवस घरात फराळाचा नुसता घमघमाट सुटला होता. माझ्याही जीभेची चाळवाचाळव होत होती आणि ही चाळवाचाळव होत असताना निर्माण होणारं पाणी आवंढारूपी कालव्याने पोटाला मिळत होतं.<br /><br />पण का कुणास ठावूक? फराळाने सौ. च्या हाताद्वारे तयार होण्याचे नाकारले. नाईलाजाने शेवटी फराळ दूकानातून आणवयाचे ठरले आणि ठरल्यानुसार कृती झाली.<br /><br />अखेर दिवाळीची ती पहाट फटफटली ('फटफटली' हे क्रियापद फटफटीशी संबंधित नाही, याची संबंधितांनी नोंद घ्यावी.) भल्या पहाटे माझ्या अंगावरील चादर दूर करून सौ. ने मला हिंदी सिनेमात खून केल्यावर मुडद्याला जसे ओढत नेतात, तसे ओढत-ओढत बिछान्यापासूनही दूर केले. भर दिवाळीत मनातल्या मनात मी सौ. च्या नावाने 'शिमगा' केला.<br /><br />नंतर सौ. ने चिरंजीवांना मागील वर्षीच्या पणत्या शोधण्याकरता माळ्यावर चढवले. 'पण त्या' काय तिथे सापडल्या नाहीत. अखेर नाकावरच्या दूकानातून खरेदी केलेल्या पणत्यांनी आमचं घर उजळलं.<br /><br />सौ. जेव्हा दारासमोर रांगोळी काढण्यासाठी सरसावली, तेव्हा मी देखील तिची ही नवी कला पाहण्यास सरसावलो. ती आपल्या चिमटीत रांगोळी घेवून ठिपके काढू लागली.<br /><br />"अबब..! इतके मोठ्ठे ठिपके तर मी कधी हरणाच्या पाठीवरदेखील कधी पाहीले नाहीत." मी थट्टा करण्याच्या मुडमध्ये होतो.<br /><br />"आधी हरीण तरी पाहीलयं का, ते सांगा?" सौ. मात्र माझीच विकेट काढण्याच्या तयारीत होती.<br /><br />"हो हो.. पाहीलाय ना... चित्रात..!" मी सौ.चं गर्व'हरण' केलं होतं.<br /><br />"अहो आज पहीलाच दिवस आहे. उद्या येतील नीट." सौ. च्या ठिपक्यांवर मी ठेवलेला ठपका सौ. ने पुसून काढला.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-FwQXpPvpYFM/TqjxBH-g4dI/AAAAAAAAAI0/mJLlWTSI61A/s1600/images%2B1.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 176px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FwQXpPvpYFM/TqjxBH-g4dI/AAAAAAAAAI0/mJLlWTSI61A/s400/images%2B1.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668045132669182418" /></a><br /><br />काही तासांच्या मेहतनीनंतर फरशीवर रांगोळी साकार झाली खरी..<br />पण संध्याकाळी मात्र त्या रांगोळीची 'राखरांगोळी' झाली होती. आमच्या सोसायटीतील काही टारगट मुलांनी सौ. ने काढलेल्या रांगोळीतील रंग घेवून मनसोक्त 'धूळवड' खेळली होती. तेव्हा आमच्या सौ.च्या चेहर्‍यावर रांगोळीत वापर न केलेला लाल रंग स्पष्ट दिसत होता.<br /><br />दूसर्‍या दिवशी दारासमोर एक सुबक रांगोळी पाहण्यात आली आणि आश्चर्य म्हणजे त्या रांगोळीतील रंगांनी आपली जागाही सोडली नव्हती. कमाल आहे...! ही रांगोळी सौ.च्या हातातून साकार होणं जितके अशक्य आहे, त्यापेक्षा कितीतरी अशक्य सोसायटीतील टारगट मुलांच्या नजरेतून सुटणं..! ही मुले एकाएकी टारगटपणापासून अलिप्त कशी काय झाली बुवा..? या प्रश्नाने मला एकीकडे आश्चर्य आणि दूसरीकडे आनंदही झाला.<br /><br />पुढील काही दिवस आमच्या दारासमोरील ती रांगोळी बदलली नाही. सौ. ला रांगोळीतील एकच डिजाईन जमत असावी बहूधा. आज ही रांगोळी पुसटली, तरच सौ. उद्या दूसरी रांगोळी काढेल, असा विचार करत असतानाच 'टारगटपणाने' माझ्या मनात प्रवेश केला.<br /><br />मी ती रांगोळी पुसटण्याचा प्रयत्न करू लागलो, पण रांगोळी आपलं मुळ रूप बदलायला तयार होईना.<br /><br />नंतर मला कळलं की, ती रांगोळी नसून बाजारात मिळणारं रांगोळीचं 'स्टीकर' आहे.<br /><br />शेजारांत फराळांची देवाण-घेवाण झाली.<br />सौ. ने एका प्लेटीत मला काही फराळ दिला. मी त्यातील चकली उचलून तोंडात टाकली मात्र...<br />चकलीने माझे दोन दात पाडून माझ्या मुखातील दंतपंक्ती मोकळी केली. ब्रुस-ली ला जे काम करण्यास काही तास गेले असते, ते काम चक-ली ने एका क्षणात केले होते. हायला, आम्हांला मॅट्रीक परीक्षेत विचारण्यात आलेले प्रश्नसुद्धा इतके 'कठीण' नव्हते.<br />पुढे तो चकलीचा 'चक्रव्युह' भेदण्याची माझी इच्छाच संपून गेली. मी चकलीचा नाद सोडला आणि लाडवांकडे वळालो. लाडवांनीदेखील चकलीच्या गुणधर्माशी हातमिळवणी केलेली दिसत होती.<br />तोच माझ्या हातातील प्लेटीतल्या चकली आणि लाडवांवर हे अभेद्य संस्कार ज्यांनी केले, त्या दामलेकाकू घाईघाईत आमच्या घरात प्रवेश करत्या झाल्या.<br /><br />"कसा झालाय फराळ?" दामलेकाकूंनी हा प्रश्न "मी कशी दिसतेय?" अशा थाटात विचारला.<br /><br />वास्तविक त्यांनी हा प्रश्न आधी दामलेकाकांना विचारला असावा. पण घरातील काकूंच्या दहशतीला घाबरून त्यांनी केवळ 'नुसत्या वासानेच माझं पोट भरलयं' असं उत्तर देवून चतूराईने आपल्या दांताचं संरक्षण केलं असावं, म्हणून हा मोर्चा आमच्या घराच्या दिशेने आला होता.<br /><br />"खरं सांगा काकू. किती वर्षांपुर्वीचा आहे हा फराळ?" मी उपरोधाने म्हणालो.<br /><br />"कायच्या काय हो तुमचंपण..!" दामलेकाकू आपली बत्तीशी दाखवत म्हणाल्या. मी लागलीच त्यांचे दात पाहून घेतले. त्यांनी अजून फराळ खाल्ला नसावा. "काय गं दूकानातून आणलास की काय फराळ?" दामलेकाकूंचा हा प्रश्न अर्थात आमच्या सौ. ला होता.<br /><br />"नाही बाई. घर्रीच बनवला. यांना विचारा हवतर. आय विटनेस..!" सौ. आपले मोठ्ठाले 'आईज' माझ्याकडे रोखीत म्हणाली. मी विटनेस बॉक्समधील साक्षीदारासारखी नुसतीच मान हलवली.<br /><br />"खरं की काय..! किती खुसखुशीत झालाय म्हणून सांगू..! आता तर मला वाटू लागलयं, या जगात फक्त दोनच गोष्टी खुसखुशीत आहेत... एक म्हणजे तुझ्या हातचा फराळ आणि दूसरं ... यांच्या पुस्तकातील विनोद." दामलेकाकूंनी माझ्या नावावर खपवलेला दूसरा खुसखुशीतपणा मला मुळीच आवडला नाही.<br /><br />'काळोखाच्या सावल्या', 'संन्यस्त मनाचे पडघम', 'उद्याचा भारत' इ. इ. या माझ्या रहस्यमय, धार्मीक आणि संशोधनपर पुस्तकात यांना विनोद कुठे आढळला? याचचं मला कोडं पडलं.<br />माझ्या ह्या साहीत्यिक उपहासाचा निषेध म्हणून माझ्या हातातला तो टणक लाडू फेकून मारून दामलेकाकूंच्या कपाळी निदान एखादं टेंगूळ तरी करावं, असा जहाल विचार माझ्या मनात तेव्हा आला होता.<br /><br />पुढे मग सौ. आणि दामलेकाकूंमध्ये 'फराळ' या विषयावर 'खमंग' खलबतं झाली. त्यात पुन्हा मतभेद, इतरांच्या फराळांतली उणीदूणी इ. उपविषयांचादेखील उहापोह झाला.<br /><br />संध्याकाळी फटाके फोडण्यासाठी मी आणि चिरंजीव सोसायटीसमोरील आवारात गेलो. एका गुंडीबाराच्या वातीला अग्नी दिला आणि पळतच दूर उभा राहीलो. काही वेळ गेला तरी गुंडीबार चिडीचूप. विझला असावा, असा विचार करून मी त्यास हाती घेतले आणि एकच धमाका झाला. माझा हात पोळला गेला.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-AOhZEcNFZeg/TqjxMoloxxI/AAAAAAAAAJA/LD0dA8pvCgw/s1600/images%2B3.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 108px; height: 179px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-AOhZEcNFZeg/TqjxMoloxxI/AAAAAAAAAJA/LD0dA8pvCgw/s400/images%2B3.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668045330401773330" /></a><br /><br />पुढे आठवडाभर आमच्या सोसायटीतील काही उत्साही सभासदांमधे माझ्या हातात झालेल्या स्फोटामागे नक्की कुणाचा 'हात' असावा? या प्रश्नावर 'ज्वलंत' चर्चा झाली.<br /><br />दूसर्‍या दिवशी संध्याकाळी दारासमोर टांगलेल्या आकाशकंदीलाने अचानक अंधाराला कवटाळले. काल तर बरा होता. निरीक्षणाअंती लक्षात आलं, त्यातील बल्ब गायब होता अर्थात चोरी झाला होता. वीजवाहक तारांवर आकडे टाकून केलेली वीजचोरी एकवेळ समजू शकतो... पण बल्बची चोरी म्हणजे...! हे म्हणजे बुशकोट सोडून लंगोट चोरी करण्यासारखे झाले.<br />बराच तपास करूनही बल्बचा शोध लागला नाही. अखेर बल्ब न लावता नुसताच आकाशकंदील टांगत ठेवावा, या सौ.च्या निर्णयाने त्या प्रकरणावर पडदा पडला.<br /><br />त्या प्रकरणाच्या दूसर्‍याच दिवशी जीन्याच्या उजवीकडील कोपर्‍यातील रूममधल्या पावशेंनी मला फराळाचं आमंत्रण दिलं. फराळ खावून मी हात धूण्यासाठी म्हणून त्यांच्या मोरीत गेलो. तेव्हा माझ्या लक्षात आलं, आमच्या आकाशकंदीलातील बल्ब पावशेंच्या मोरीत उजेड पाडीत होता.<br />कारण गेल्या आठवड्यापासून मोरीतला बल्ब गेल्यामुळे पावशे चुकून 'व्हील' साबणाने अंघोळ करत होते, हे मला त्यांनीच एकांतात सांगितले होते.<br /><br />चला.. या दिवाळीत पावशेंना माझ्यामुळे मोरीत 'लक्स' आयमीन 'लख्ख' दिसू लागेल, हे काय कमी..!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-0BE9pNrNZoE/Tqjx79cJNJI/AAAAAAAAAJM/BAkn1F8Mtg8/s1600/images%2B4.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 231px; height: 218px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0BE9pNrNZoE/Tqjx79cJNJI/AAAAAAAAAJM/BAkn1F8Mtg8/s400/images%2B4.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668046143452951698" /></a><br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6095561479794612789?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-70362668043385336972011-10-12T05:27:00.000-07:002011-10-14T04:04:27.881-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-DkcrD1pFdQo/TpWK3TDrVQI/AAAAAAAAAIQ/PijYAuhq8ao/s1600/images%2B1.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 216px; height: 233px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-DkcrD1pFdQo/TpWK3TDrVQI/AAAAAAAAAIQ/PijYAuhq8ao/s400/images%2B1.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662584789101401346" /></a><br />फुलोंकी तरह लब खोल कभी<br />खुशबु की जुबाँ में बोल कभी'<br /><br />टिव्हीवर मी प्रथमच 'कोई बात चले' नावाच्या गज़ल अल्बमची जाहीरात पाहीली. त्यातील सादरीकरणापेक्षा त्या गज़लेतील ते शेर आणि तो रेशमी मुलायम जादूई आवाज ऐकून काही क्षण मी त्यात हरवून गेलो. टिव्हीवर ते गाणं चालू असताना त्याखाली गीतकाराचे नाव, गायकाचे नाव वगैरे जुजबी माहीती मिळाली आणि शेवटी त्या अल्बमचं नावदेखील. आणि तेव्हा मला प्रथमच गुलज़ार आणि जगजीत सिंग यांची ओळख झाली. त्याआधी 'जगजीत सिंग' हे नावदेखील मी कधी ऐकले नव्हते.<br /><br />त्याआधी मला गज़ल हा प्रकार माहीत नव्हता अशातला भाग नाही. पुर्वी म्हणजे १०-१२ वर्षांपुर्वी आमच्या घरी गावाला टेपरेकॉर्डर होता. अर्थातच तेव्हा डीव्हीडी प्लेअर्सचा इतका प्रसार झाला नव्हता. माझे चुलते गुलाम अलींच्या गज़लांचे मोठ्ठे चाहते. ते त्यांच्या गज़लांच्या काही कॅसेट्स आणून लावत आणि मध्येच कधी मानेला झटके दे, कधी एखाद्या गायकासारखी हाताची हालचाल कर हे सुरू असायचे. तेव्हा त्या टेप-रेकॉर्डरवर गुलाम अली इतके वेळा वाजायचे की, काही दिवसांनी मला ते मुखोद्गत झाले. 'कभी किताबोंमे फुल रखना, पिते है शराब-ए-गम, उसे जो ढुंढने निकले तो, हम तेरे शहर मे आये है, वो कौन आ गयी.. इ. इ. गज़ल माझ्या ओठांवर आल्या.<br /><br />टिव्हीवर 'कोई बात चले'ची जाहीरात पाहील्याच्या दूसर्‍याच दिवशी मी बोरीवलीतील फिल्म, गाण्यांच्या सीडीज मिळणारी जवळ जवळ सगळी दूकाने पालथी घातली. अखेर एल. टी. रोडवरील एका दूकानात त्या अल्बमची सीडी सापडली खरी.. पण त्यावरील तिची किंमत पाहून माझा भ्रमनिरास झाला. महीन्याकाठी तीन-साडेतीन हजार कमविणार्‍या मला ती तेव्हा महाग वाटली.<br /><br />काही दिवसांत आमच्या ऑफीसातील माझ्याच वयाच्या एका मुलाने इंटरनेटवरून गाणी डाऊनलोड करू शकतो, अशा 'कुलटोड' नावाच्या वेबसाईटचा शोध लावला. तोवर आम्हांला माहीत असलेली ती एकमेव वेबसाईट होती. तेव्हा मला थोडंफार कम्प्युटर समजत होतं. मी त्या संकेतस्थळावर जावून सर्च बॉक्स मध्ये 'कोई बात चले' टाकून सर्च केलं आणि त्या अल्बममधील आठही गज़ला मला समोर दिसू लागल्या. नेटचा वेग प्रचंड स्लो असल्याने प्रत्येक गज़लेला अर्धा तास याप्रमाणे आठ गज़लांना दोन-एक तास गेले. <br /><br />त्या गज़ला एका सीडीत घेतल्या आणि घरी येवून प्लेअरवर ती सीडी लावली. 'आदमी बुलबुला है पानी का..' आपल्या धीरगंभीर आवाजात गुलजार बोलत होते. पुढे जगजीतजींनी आपल्या दर्दभर्‍या आवाजात <br /><br />'जिंदगी क्या है जानने के लिए<br />जिंदा रहना बहोत जरूरी है.' <br /><br />असं म्हणत जीवनाचं सुत्रच स्पष्ट केलं. 'आप अगर इन दिनों यहॉं होते, है लौ जिंदगी, कोई बात चले, फुलों की तरह, सहमा सहमा, तेरी सुरत जो भरी रहती है, क्या बताए के जान गयी कैसे..' या सगळ्या गज़ला मला प्रचंड म्हणजे प्रचंड आवडल्या. गुलजारांचे शब्ददेखील कातील एकदम..! खरं म्हणजे जगजीतजींमुळेच मला गुलजार भेटले. <br />आता मात्र काहीही करून जगजितजींचे सगळे अल्बम मिळवायचेच, असा मी निश्चयदेखील केला पण ऑफीसात डाऊनलोड होण्यासाठी इतका वेळ लागत होता, की बॉसने पाहीलं तर... ही भिती अधिक होती.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-blKerY7w-0k/TpWLCu5RPeI/AAAAAAAAAIc/wgy4oBelvfs/s1600/images%2B2.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 251px; height: 201px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-blKerY7w-0k/TpWLCu5RPeI/AAAAAAAAAIc/wgy4oBelvfs/s400/images%2B2.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662584985552502242" /></a><br /><br />एकदा ऑफीसातून घरी जात असताना बोरीवली स्टेशननजीक एकजण पायरेटेड सीडीज विकताना दिसला. त्याच्याकडे तेव्हा नुकत्याच रिलीज झालेल्या चित्रपटांच्या, नव्या-जुन्या गाण्यांच्या बर्‍याचशा सीडीज होत्या. त्या पाहता पाहता माझी नजर बुद्धीबळ खेळत असलेल्या गुलज़ार आणि जगजित सिंग यांच्यावर पडली. 'कोई बात चले'च्या कव्हरवर हेच तर चित्र होतं. मी सीडी उचलून मागे पाहीले आणि मला साक्षात अलिबाबाचा खजाना हाती लागल्याचा आनंद झाला. त्या एका सीडीत जगजीतजींचे काही गज़ल अल्बम होते. मी ती सीडी विकत घेतली. नाईलाज..! दूसरं काय? आता समोर गज़लेची मेजवानी घेवून जगजीत खुणावत असताना मी पायरेटेड आणि ओरिजनलच्या फंदात का पडावे?<br /><br />मग काय? संध्याकाळी घरी जावून कधी एकदा ती सीडी लावून त्या गज़ला ऐकतोय असं झालं आणि बघता बघता जगजीत कधी माझ्या ओठांवर रूळू लागले, कळाले नाही. अवघ्या ३-४ वर्षांत मी जगजीतजींचा चाहता झालो. त्यांच्या कोणकोणत्या गज़ला मला आवडतात? असं मला विचाराल, तर टॉप टेन वगैरे संकल्पना खुंटीला टांगून द्याव्यात, इतकी ती लिस्ट भलीमोठी आहे. त्यांच्या सबंध गज़लांतील जवळपास ८० टक्के गजला माझ्या फेवरेट आहेत, नव्हे मला त्या चालीसकट मुखोद्गत आहेत. 'सरकती जाए है रूख से नकाब, कोई पास आया सवेरे सवेरे, झुकी झुकी सी नजर, हाथ छुटे भी तो, तू नही गम नही, वो खत के पुर्झे उडा रहा था, जाते जाते वो मुझे, दिल ही तो है, तेरा चेहरा कितना सुहाना, अपनी आँखोंके समंदर मे उतर जाने दे, याद नही क्या क्या देखा था, अपनी मर्जी से कहॉं, उसकी बातें तो फुल हो जैसे आणि कितीतरी...!<br /><br />त्यांच्या गज़लांत फारसे उर्दू शब्द नसत. अगदी साधे सोपे आणि तेही हिंदी शब्द पण प्रत्येक शेरात जीवनाशय भरलेल्या गजलांची त्यांनी निवड केली, हे त्यांनी गायलेल्या गज़लांतून दिसून येईल. गज़ल म्हणजे केवळ दू:ख आणि क्लिष्ट उर्दू शब्द ही व्याख्या त्यांनी मोडीत काढली. प्रत्येक गज़लेला तिच्या मुडनुसार त्यांनी सादर केली. कधी खिडकीतून रिमझिमणारा पाऊस पाहताना, कधी प्रवासात, कधी कुणाची वाट पाहताना तर कधी एखाद्या उदास संध्याकाळी ... प्रत्येक मुडसाठी त्यांची स्वतंत्र गज़ल आहे.<br /><br />कधी <br />आँख तो भर आई थी पानी से<br />तेरी तस्वीर जल गयी कैसे<br />म्हणताना त्यांच्या दर्दभर्‍या आवाजातील गहराई आधीच गुलजारसाहेबांच्या शब्दांनी घायाळ झालेलं वातावरण अधिकच गडद करून टाकायची. <br /><br />उलट<br />तेरा चेहरा कितना सुहाना लगता है<br />तेरे आगे चाँद पुराना लगता है<br />म्हणताना त्यांचा हळूवार तरल आवाज मनावर एक प्रकारचं गारूड करायचा यात दुमत नसावं.<br /><br />मराठीतील गज़लनवाझ भीमराव पांचाळेंनी म्हटल्याप्रमाणे गज़लेला 'दरबारे खास' मधून 'दरबारे आम' मध्ये आणली ती जगजीतजींनी. हिंदी चित्रपटांत गज़ल हा प्रकार आणण्याचेही श्रेय केवळ त्यांनाच जाईल. ही यादी साथ साथ, अर्थ पासून व्हाया तुम बिन होत सरफरोशपर्यंत लांबेल.<br /><br />गावी गेल्यावर मी प्लेअरवर जगजीतजींच्या गज़ल लावल्या की, माझे चुलते थोडे निराश होत. मग आम्हां काका-पुतण्यात गुलाम अली श्रेष्ठ की जगजीत? या प्रश्नावरून जुंपे. अर्थात दोघेही आपापल्या जागी योग्य आहेत, असे पटवून सांगताना माझे धाकटे काका लता आणि आशाचं उदाहरण देत. जगजीतजींनी एका मुलाखतीत सांगितलं होतं की, 'संगीत हे प्रेरणा देण्यासाठी असते, स्पर्धा करण्यासाठी नव्हे' तरीही त्या दोघांत खुशाल तुलना करण्यात आम्ही धन्यता मानायचो. मला मात्र जगजीतजींनी गायलेली 'कल चौदहवी की रात थी' ही गज़ल गुलाम अलींनी गायलेल्या त्याच गज़लेपेक्षा उजवी वाटते. त्यात 'जोगी' म्हणताना त्यांनी जो खर्ज लावलाय तसा खचितच कुणी लावला असेल. पंकज उधास, अनुप जलोटा यांच्या सबंध गज़ला एकीकडे तर जगजीतजींची 'कल चौदहवी की रात थी' ही फक्त एक गज़ल एकीकडे...! जियो जगजीत..!<br /><br />त्यांनी गायलेल्या नज्मही कानांना सुखावतात. 'तेरे खत, बात निकलेगी तो फीर, मै भुल जाऊ...इ. इ." <br /><br />'मिलकर जुदा हुए तो, आदमी आदमी को क्या देगा, दिन गुजर गया इ. अशासारख्या काही गज़ला सोडल्या, तर मला जगजीत आणि चित्रा यांच्या सहसा कुठल्याच ड्युएट गज़ल आवडल्या नाहीत.<br /><br />त्यांच्या जुन्या गज़ल अल्बमपासून ते अगदी अलीकडल्या म्हणजे २००९ सालातील 'इंतेहा' या नव्या अल्बमपर्यंतच्या सगळ्याच गज़ला मी जतन करून ठेवल्या आहेत. त्यांच्या 'होठोंसे छुलो तुम, मेरा गीत अमर कर दो' या गज़लेप्रमाणे त्यांच्या गज़ला सदैव अमर राहतील. आणि त्यांचा तो जादूई आवाज आमच्या कानांत अखंड घुमत राहील.<br /><br />'मौत भी मै शायराना चाहता हु' म्हणत साक्षात मृत्युसदेखील गुंगवून टाकण्याची विलक्षण ताकद त्यांच्या आवाजात होती. पण तरीही मृत्युने त्यात बाजी मारलीच. बहुधा काळाला संगीतातलं 'सारेगम' वगैरे काही कळत नसावं. अरसिक कुठचा..!<br /><br />जिंदगी तो कभी नही आयी<br />मौत आयी जरा जरा करके<br /><br />आता त्यांच्या गज़लांचा ओघ आटला असला, तरी त्यांच्या गज़लेतली जादू मात्र संपलेली नाही... संपणार नाही..!<br /><br />तुम चले जाओगे तो सोचेंगे<br />हमने क्या खोया, हमने क्या पाया..?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-kYUF04PiEaY/TpWLNDO8lJI/AAAAAAAAAIo/V0QJojc9BeM/s1600/index%2B3.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 189px; height: 244px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-kYUF04PiEaY/TpWLNDO8lJI/AAAAAAAAAIo/V0QJojc9BeM/s400/index%2B3.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662585162810823826" /></a><br /><br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-7036266804338533697?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-90905296475357336622011-10-11T02:06:00.000-07:002011-10-11T21:10:03.550-07:00(चाल : <a href="http://www.aathavanitli-gani.com/GenPages/Song.asp?Id=28029401048">आज गोकुळात रंग खेळतो हरी</a> )<br /><br />बायको घरात जंग छेडते खरी<br />सैनिका जरा जपून जा तुझ्या घरी !<br /><br />ऑफीसातूनी येता चहा टाकते<br />घोट घेता त्याचा, विष बरे वाटते<br />बद्धकोष्ट नाही तरी, उगाच छळते<br />कॅन्टीनातला चहा बेश्ट त्यापरी !<br /><br />सुप बनवून असा डाव साधला<br />पाटणकरांचा काढा नसे वेगळा<br />वाईट करून तोंड, गप्प ढोसला<br />सोसतो हिला, प्राण आहे तोवरी !<br /><br />काल शेजारिणीला काय पाहीले !<br />खिडकीस आज नवे पडदे लागले<br />लाटण्याने बिनचुक कपाळ भेदले<br />सुजले कपाळ, लेप लाव त्यावरी !<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-9090529647535733662?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-41076998256626661162011-09-29T05:15:00.000-07:002011-09-29T05:16:00.704-07:00मीच माझ्या बायकोला फोन होते लावले<br />पण तिने या याचकाचे एक नाही ऐकले<br /><br />वाढदिवसाला तुझ्या मी, आणली साडी तरी<br />सांगते शेजारिणीला काय नव्हते आणले!<br /><br />चादरीत शोधताना कैक राती जागल्या<br />बघ तरीही ढेकणाला ठार नव्हते मारले.<br /><br />फोडणी देवून बघ तू, डाळ जेव्हा रांधली<br />चिरताना आज वांगी बोट माझे कापले<br /><br />त्या तुझ्या डोळ्यांत लाल, रोखूनी मी पाहता<br />कोथळा काढील माझा आज ऐसे वाटले<br /><br />जाहले बघ लग्न जेव्हा, हाय ती अशुभ घडी!<br />मीच माझ्या पायांवर दगड तेव्हा मारले<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-4107699825662666116?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-21947137687052015242011-09-20T22:47:00.000-07:002011-09-21T21:37:23.846-07:00कालच्याच मध्यरात्री हटकून तोल गेला<br />अट्टल मद्यप्यांनी अवसानघात केला<br /><br />जागून रात्र सारी उपयोग काय झाला?<br />मी शोधण्यास जाता, ढेकूण लुप्त झाला<br /><br />वाढू नकोस कोबी नि ताटात तू वटाणे<br />भरलेय पोट अंमळ, वर ताक आंबलेला<br /><br />नेमाने लक्ष्य केले हाफ चड्डीस माझ्या<br />टॉमीने जीव नित्य, माझा हराम केला<br /><br />सदरा फाटतो का? समजून आज आले<br />ठोकून आज काढू, खुर्चीतल्या चुकेला<br /><br />लोंढेच पाहुण्यांचे सासरहून आले<br />होई खिसा रिकामा, बुक्की न साखरेला<br /><br />घासून भांडी झाली, पुसतोय फरशी अजूनी<br />घसरून का बरे मग, माझाच तोल गेला?<br /><br />घरात का स्वतःच्या थारा मलाच नाही<br />सोकावलीय पत्नी अन् मी हताशलेला..!<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-2194713768705201524?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-51989352391796289222011-09-20T05:23:00.000-07:002011-09-20T05:24:35.483-07:00सख्खे शेजारिणी तू हसत रहा<br />दात पिवळे दावीत रहा<br /><br />तीव्र तिरळे पाहून डोळे<br />भाव निराळे त्यातून कळले<br />डोळ्यांतूनि तव बुब्बुळ खेळे<br />तू नजर तुझी झुकवून पहा<br /><br />सहज विकट तू हसता वळूनी<br />दोर अंगणी धरि त्वरे मी तोलूनी<br />समज मनीचा जाय उधळूनी<br />तू दात स्वच्छ तरी घाशीत रहा<br /><br />उभी जेव्हा खिडकीत होतसे<br />खिडकीमागील होई दिसेनासे<br />स्विमिंगपुलासही पूर येतसे<br />नित्य कोसभर धावून पहा<br /><br />मुळ गीत <a href="http://www.aathavanitli-gani.com/GenPages/Song.asp?Id=74094898175">इथे</a> पहा.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-5198935239179628922?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-6821901788360523152011-09-12T23:15:00.000-07:002011-09-12T23:16:17.880-07:00जेव्हा तुझ्या कटांना उधळी हुशार नवरा<br />माझा न राहिलो मी हरवून हा निवारा<br /><br />परात ढाल होते, हाती लाटणे घेशी<br />बदलून टाकते ही चेहर्‍यावरील नक्षी<br />दातांस मालकीच्या नाही मुखात थारा<br /><br />चोरून अंग घेतो, नेम हा तरी चुकेना<br />ही वेळ वाचण्याची कळते तरी वळेना<br />देशील का कधी तू थोडा तरी सहारा ?<br /><br />कुत्र्यांस ह्या गल्लीच्या का सांग त्रास होतो<br />लांबून भोजनाचा नुसताच वास घेतो<br />केव्हा या मस्तकीचा उतरेल सांग पारा ?<br /><br /><br />मुळ गीत <a href="http://www.aathavanitli-gani.com/GenPages/Song.asp?Id=40035711665">इथे</a> पहा.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-682190178836052315?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-64359634002379818562011-08-16T04:39:00.000-07:002011-08-16T04:45:07.678-07:00तरूण आहे मात्र अजूनी, राजसा विटलास का रे? <br />एवढ्यातच त्या घुशीवर तू असा भाळलास का रे? <br /> <br />अजूनही जाहले ना नयनी मोतीबिंदूही विशाला <br />अजून मी पडले कुठे रे? हाय! तू चिडलास का रे? <br /> <br />सांग, ह्या शेजारणीच्या कारट्याला काय सांगू? <br />सटकले लाटणे माझे.. आणि तू सुजलास का रे? <br /> <br />बघ मला पुसतोच आहे संशयी समाज सारा <br />कामवालीच्या शीलाचा भंग तू केलास का रे? <br /> <br />उसळती पोटात तुझीया हरभर्‍याच्या मंद लाटा <br />तू पचवाया अताशा भोजने शिकलास का रे? <br /> <br />कपाळ फुटलेले का रे? डोळे ही लालबुंद का रे? <br />बोल, पिऊनी त्या गटारी तू असा पडलास का रे? <br /> <br /> <br />मुळ गीत <a href="http://www.aathavanitli-gani.com/GenPages/Song.asp?Id=28077009111">इथे</a> पहा. <br /> <br />* * * <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6435963400237981856?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-4554021300237302011-08-12T05:23:00.000-07:002011-08-15T21:52:45.198-07:00पहाटे पहाटे मला झोप आली <br />कशी ढेकणांची दिशाभूल झाली? <br /> <br />मलाही कळेना, तूलाही कळेना <br />कसे चिरडावे मुठी ढेकणांना <br />भिंतीस आली पुरेशी न लाली <br /> <br />चल झोपूया, रहा जागे कशाला? <br />सुरू जाहल्या हालचाली उशाला <br />अशी का घडावी पुन्हा रात्रपाळी <br /> <br />कसा वाचवू रक्त माझ्या शरीरा <br />रिता सर्व झाला कळाले उशिरा <br />असे चुंबिले तू मला भोवताली <br /> <br />तुला आण शाकाहारी पुर्वजांची <br />तुला आण बदललेल्या कुसांची <br />तुझ्या जिंकण्याची मला कीव आली <br /> <br /> <br />मुळ गीत <a href="http://www.aathavanitli-gani.com/GenPages/Song.asp?Id=17089108998">इथे</a> पहा. <br /> <br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-455402130023730?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-68370333478712211862011-08-09T02:43:00.000-07:002011-08-10T04:18:41.410-07:00"श्या..! हा काय चष्मा आहे? मी म्हणतोय, याला चष्मा तरी का म्हणावं? नुसत्याच सोड्याच्या बाटलीच्या तळाकडील जाडसर काचा फ्रेममध्ये फीट केलेल्या वाटताहेत?" असं म्हणून मोहनरावांनी तो चष्मा फरशीवर आपटला. चष्माच्या काचांचं तुकड्यांत रूपांतर झालं. दूकानात काम करणारी कामगार मंडळी भूत पाहील्यासारखी मोहनरावांकडे पाहत होती. त्यांनी चष्म्याच्या काचांना दिलेल्या उपमेला हसावं की, त्यांनी चष्मा फोडला म्हणून रडावं? या पेचात तेथील कामगार पडले. असा विक्षिप्त माणुस ते प्रथमच पाहत असावेत. <br /> <br />मोहन आपटे हे तसे विक्षिप्त आणि लहरी माणुस. त्यांच्यासमोर उणे-अधिक बोलण्याची किंवा त्यांच्याशी वाकडं वागण्याची छाती त्यांना पुरतं ओळखणार्‍या कुणातही नव्हती. अगदी शेजारीही त्यांना काहीसे वचकूनच असत. मग त्यांच्या पत्नी प्रभाताई तरी याला कशा अपवाद असतील! मोहनरावांकडून कधी एखाद्या प्रश्नाचं सरळ उत्तर मिळेल तर शपथ..! ह्या असल्या माणसाशी संसार करायला लावून देवाने आपल्यावर सुड उगवला आहे, ही प्रभाताईंची धारणा. तसं मोहनरावांनी त्यांना संसारात काही कमी पडू दिलं नाही. पण मोहनरावांकडून प्रेमाच्या दोन शब्दांसाठी मात्र प्रभाताई नेहमीच तरसल्या. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Z3HnBH3FHio/TkEfg46EoiI/AAAAAAAAAF4/p3Du1DeIQ88/s1600/images%2B204.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 254px; height: 199px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z3HnBH3FHio/TkEfg46EoiI/AAAAAAAAAF4/p3Du1DeIQ88/s400/images%2B204.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638822858336805410" /></a> <br /> <br />मोहनरावांनी दूकानात प्रवेश केल्यापासूनचा फोडलेला तो चौथा चष्मा होता. 'या वेगाने हा माणूस नापसंत चष्मे फोडत गेला तर... आपलं दूकानदेखील काचेचं आहे.' हे लक्षात येताच दूकानाच्या मालकाने स्वत: या प्रकरणात पुढाकार घेतला. <br />"अरे, ते काल नवीन आलेले चष्मे दाखवा ना साहेबांना." मालक दूकानात काम करणार्‍या एका कामगाराला म्हणाला. <br />त्या कामगाराने काल आलेले बरेच नवीन चष्मे बाहेर काढले. त्यातील एक चष्मा त्याने मोहनरावांपुढे धरला. <br />"घ्या साहेब. हा ट्राय करा." मालक. <br />चष्म्याकडे एक तुच्छ कटाक्ष टाकून मोहनरावांनी तो चष्मा आपल्या डोळ्यांवर चढवला आणि क्षणमात्र त्यांना धक्का बसला. त्यांचा श्वासोच्छवास तीव्र झाला. त्यांच्या मेंदूला झिणझिण्या येऊ लागल्या. ते अगदी घामाघूम झाले. सारं दूकान आपल्याबोवती गरगर फीरतयं.. असं वाटत असतानाच अचानक भोवळ येवून ते फरशीवर पडले. <br />काही वेळाने शुद्धीवर आल्यावर त्यांना पिण्यासाठी पाणी देण्यात आले. पाणी प्यायल्यावर त्यांना थोडी हुशारी आली. ते बरेच सावरले. <br />"असं अचानक काय झालं आपल्याला?" नुकताच घडलेला हा भयानक प्रकार पाहून घाबरलेल्या मालकाने चौकशी केली. <br />"काही कळालं नाही." मोहनराव आपल्या चेहर्‍यावरील घाम पुशीत म्हणाले. <br />"मग घेताय ना हा चष्मा?" <br />"अं..! हो." <br />"साहेब, एक सांगू का? हा चष्मा केवळ तुमच्या डोळ्यांकरताच बनलाय." मालकातला विक्रेता जागा झाला. <br />"सध्या समाजाला चष्मा नव्हे, दृष्टीकोन बदलण्याची खरी गरज आहे." असं म्हणून मोहनरावांनी तब्बल तासभर 'समाज आणि दृष्टीकोन' या विषयांवर विनामुल्य व्याख्यान दिलं. <br />मघाचा चार चष्मे फोडणारा हाच का तो माणूस? अशी शंका यावी, इतका बदल अचानक या माणसात कसा काय झाला? या प्रश्नाने दूकानातील कामगार हैराण झाले. <br />एक नव्हे तर आपण फोडलेल्या चारही चष्म्यांचे पैसे चुकते करून मोहनराव दूकानातून बाहेर पडले. <br /> <br />* <br /> <br />दूसर्‍या दिवशी ऑफीसात जाण्यासाठी मोहनरावांनी लोकल पकडली. लोकलला नेहमीप्रमाणे तुडूंब गर्दी होती. काही वेळाने मोहनरावांना बर्‍यापैकी जाणवलं की, त्यांच्या डाव्या पायावर त्यांच्यापुढेच उभ्या असणार्‍या गृहस्थाने जोरात पाय ठेवला आहे. <br />"अहो, आता माझ्या उजव्या पायावरही तूमचा दूसरा पाय ठेवा. म्हणजे माझ्या डाव्या पायास तक्रारीचा मोका मिळणार नाही." मोहनराव डाव्या पायास होणार्‍या कळा सोसून त्या गृहस्थास म्हणाले. <br />गृहस्थाने आपले डोळे मोठ्ठाले करून एकवार मोहनरावांकडे पाहीले आणि... <br />त्याने आपला दूसरा पायही मोहनरावांच्या उजव्या पायावर ठेवला. त्यांना जे अभिप्रेत होतं त्याच्या बरोब्बर उलटं घडलं होतं. आता मात्र मोहनरावांना प्रचंड वेदना होऊ लागल्या. तरीही दातांखाली ओठ दाबत कसेबसे त्यांनी ते सहन केले. एक चकार शब्दही ते त्या गृहस्थाला बोलले नाहीत. <br /> <br />पुढे आठवडाभर ते बेडवर पडून होते. प्रभाताईंनी अगदी मनापासून त्यांची सेवा केली. मोहनरावांच्या बोलण्यात कुत्सित शब्दांची जागा आता प्रेमळ शब्दांनी घेतली, म्हणून प्रभाताईही सुखावल्या होत्या. <br /> <br />"अहो आज किनई मी तुमच्यासाठी कोंबडीवडे बनवणार आहे." प्रभाताई वड्यांसाठी भिजवलेल्या कणीकात भरलेला हात तसाच घेवून माजघरात येत म्हणाल्या. <br />"कोंबडीवडे?" मोहनराव उडालेच. "म्हणजे त्या निष्पाप कोंबडीची हत्या करणार ना?" <br />"हो. म्हणजे कोंबडी कापणे, याला जर तुमच्या भाषेत हत्या म्हणत असतील तर तेच." प्रभाताई खाटीकाच्या आवेशात म्हणाल्या. <br />"हे राम..!" मोहनरावांनी क्षणभर आपले डोळे मिटले. "मी अहिंसेचा पुजारी आहे आणि मी जिवंत असेपर्यंत या घरातच काय, तर सबंध देशात हिंसा घडू देणार नाही." मोहनराव आपला चष्मा नीट करत म्हणाले. <br />प्रभाताई प्रचंड घाबरल्या. हरेक रविवारी मांसाहार करणारा हा माणूस आज चक्क अहिंसेची भाषा करतो, म्हणजे याचा अर्थ काय समजावा? <br />"अहो, आज सकाळीच इंग्लिश ढोसून आलात की काय?" प्रभाताईंच्या नाकाने आपली जागा बदलली. <br />"इंग्लिश. म्हणजे विदेशी..! आजपासून विदेशी बंद.. बंद... बंद..!" मुसलमानांत निकाहाच्या वेळी जसं 'कबूल' तीन वेळा म्हणतात, तसं मोहनरावांनी 'बंद'ची घोषणा तीन वेळा केली. <br />"अगं बाई..! खरचं..! म्हणजे आजपासून तूम्ही दारूला शिवणारही नाही? देवा, म्हणजे माझी भक्ती अखेर फळास आली तर..! ." प्रभाताईंचा उत्साह ओसंडत होता. <br />"आजपासून मी देशी पिऊन विदेशीवर बहिष्कार टाकणार..!" मोहनरावांनी उजवा हात समोर ठेवून प्रतिज्ञा केली. <br />"काय? म्हणजे मला आता इडीयट, रास्कल, ब्लडी फुल या इंग्लिश शिव्यांच्या ऐवजी कुल्टे, सटवे, चांडाळीनी या देशी शिव्या ऐकाव्या लागणार..!" एखाद्या हिंदी सिनेमात हिरॉईन आपल्या कानांवर हात ठेवून जसं 'नहीsssss' म्हणते, काहीसा तसाच अभिनय करून प्रभाताई म्हणाल्या. <br /> <br />दूसर्‍याच दिवशी प्रभाताईंनी ही घटना शेजारच्या शास्त्रीकाकांच्या कानी घातली. <br />"हम्म...!" शास्त्रीकाकांनी दिर्घ उसासा टाकला. "मला वाटतं त्यांनी महात्मा गांधींचं चरित्र वाचलं असावं." <br />"अहो, एक वर्तमानपत्र सोडलं तर त्यांनी कधी साधा चांदोबा हाती घेतला नाही. महात्मा गांधींच चरित्र तर दूरची गोष्ट..!" प्रभाताईंनी मोहनरावांची वाचीक पातळी चव्हाट्यावर आणली. <br />"नाही.. मग.... हां..!" शास्त्रीकाका एकदम काहीतरी आठवल्यासारखे म्हणाले. "आता समजलं..! काल केबलवर 'लगे रहो मुन्नाभाई' लागला होता. तो त्यांनी पाहीला असावा, आणि आता ते स्वत:ला संजय दत्त समजत असावेत." <br />"नाही ओ. माझ्या सिरीयल्स बघून संपतील तर त्यांच्या हाती रिमोट जाईल ना..!" प्रभाताईंनी शास्त्रीकाकांच्या तर्कातली हवाच काढली. <br />"मग काय झालं असावं?" आता मात्र शास्त्रीकाका गंभीर झाले. "महात्मा गांधींच्या भूतानं तर त्यांना पछाडलं नसावं? म्हणजे ही फक्त शक्यता आहे." <br />शास्त्रीकाका एवढं म्हणेपर्यंत इकडे प्रभाताईंनी डोळ्यांना पदर लावलादेखील. <br /> <br />काही दिवसांत मोहनरावांची कंबर आणि दंड उदंड रंगबिरंगी दोर्‍यांनी भरून गेली. कधी दूधातून तर कधी नुसत्याच पाण्यातून त्यांना कुठल्या कुठल्या बाबांनी मंतरलेली राख पाजण्यात येवू लागली. पण इतकं करूनही मोहनरावांच्या वर्तणूकीत काहीच फरक जाणवेना. उलट त्यांचे हे वेड दिवसागणिक वाढतच होते. प्रभाताई सगळे उपाय करून थकल्या होत्या. आता त्या गांधींच्या नावाने तळतळाट करू लागल्या होत्या. अगदी नोटांवरील गांधींचं चित्र पाहीलं तरी त्यांची प्रचंड चिडचिड होई. <br /> <br />* <br /> <br />"आपटे साहेब. तेवढं कंत्राट आम्हाला मिळवून द्या." कंत्राटदार आपल्या तोंडातील पान चघळत म्हणाला. <br />"हम्म.. पाहतोच. कोटेशन समोर आहेच माझ्या." मोहनराव फायलीतून डोके काढत म्हणाले. <br />"साहेब, कोटेशनचं एवढं काय घेऊन बसलात? ते फक्त कागदी घोडे." कंत्राटदार रंगलेलं थोबाड उचकटून हसत म्हणाला. "तुम्ही एक काम करा. हे ठेवून घ्या." <br />कंत्राटदाराने एक छोटा बॉक्स मोहनरावांसमोर ठेवला. <br />"काय आहे यात?" <br />"मिठाई आहे." <br />मोहनरावांनी तो बॉक्स उघडून पाहीला. ५०० रूपयांच्या नोटांचं एक पुडकं होतं त्यात. <br />"ही मिठाई आहे?" मोहनराव भडकले. <br />"मिठाई नाही? नसू द्या. मग मलई समजा. या गोष्टीला प्रत्येकजण वेगवेगळ्या नावानं ओळखतं. " <br />"हे पहा मिस्टर. मी लाच घेणारा अधिकारी नाही." <br />"ओह..! सॉरी. सॉरी. सॉरी. अहो किती मोठा अपराध घडला आमच्या हातून. आम्ही अगदीच विसरून गेलो होतो, तुम्हांला तर दोन बॉक्स मिठाई लागते, नाही का? एक डाव माफ करा आम्हाला." असं म्हणून कंत्राटदाराने आणखी एक बॉक्स मोहनरावांसमोर ठेवला. <br />"हे बॉक्स इथून उचला आणि फूटा एकदाचे. नाहीतर..." <br />"आपटे साहेब. एवढं रागवायचं काय काम? जातो आम्ही इथून. पण साहेब हे ठीक नाय केलतं. एवढं बोलण्याआधी निदान परिणामांचा विचार केला असतात... जाऊ दे. आता काय? म्हणतात ना .. 'आलीया भोगासी असावे सादर'..!" असं म्हणून कंत्राटदार बॉक्स घेऊन निघून गेलाही. <br />मोहनराव नुसतेच तिकडे पाहत राहीले बराच वेळ. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7kyCiP6tJdU/TkEfxVd8gnI/AAAAAAAAAGA/I0WJfmY8dms/s1600/images%2B206.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 187px; height: 270px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7kyCiP6tJdU/TkEfxVd8gnI/AAAAAAAAAGA/I0WJfmY8dms/s400/images%2B206.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638823140881367666" /></a> <br /> <br />कशी कुणास ठाऊक पण या घटनेची मिडीयाला कुणकुण लागली आणि मोहनरावांच्या घरासमोर मिडीयाच्या गाड्यांचे जत्थे उभे लागले. मोहनरावांच्या मुलाखती जवळपास सर्वच न्युज चॅनल्सवर झळकू लागल्या. देशभरात या घटनेवर चर्चा झडू लागल्या. त्या कंत्राटदाराविरोधी जनतेच्या तीव्र प्रतिक्रीया उसळल्या. जो तो मोहनरावांबद्दल गौरवोद्गार काढू लागला. दोनच दिवसांत मोहनराव जनतेचे सच्चे 'हिरो' झाले होते. <br /> <br />पण हा आनंद फार काळ टिकला नाही. कारण तिसर्‍याच दिवसापासून त्यांना फोनवरून स्थानिक गुंडांकडून जीवे मारण्याच्या धमक्या येवू लागल्या. त्यांनी या गोष्टीचा धसका घेतला. <br /> <br />खरं म्हणजे त्यांनाही जाणवत होतंच, की आपल्या वर्तनात विलक्षण बदल होतो आहे. एक अदृश्य शक्ती आपल्या अस्तित्वाचाच नाश करू पाहतेय. मृत्यूचं सावट पसरल्यापासून ते तणावग्रस्त दिसू लागले. घरातून बाहेर पडावं की नाही? आपल्या खिडकीच्या आसपास कोण भटकतयं? हे विचार त्यांची भीती आणखीनच गडद करत होते. क्षणाक्षणाला त्यांची अस्वस्थता वाढत होती. <br /> <br />अखेर धीर करून एका सायंकाळी ते आपल्या घराबाहेर पडले. त्यांची पावले जवळच्याच चौपाटीकडे वळाली. तिथल्या एका भेळवाल्याकडून त्यांनी भेळ विकत घेतली. अस्ताकडे झुकलेल्या केशरी सुर्याकडे पाहत आणि आपल्या मृत्यूच्या भयावह कल्पनांचा विचार करतच त्यांनी भेळ संपवली. <br /> <br />हाती उरला फक्त तो भेळेचा कागद... अर्थात वर्तमानपत्राचा एक क्षुल्लक तुकडा. <br /> <br />सहजच त्यांनी एकवार त्या कागदावर नजर फिरवली आणि त्यातील एक बातमी वाचून त्यांना धक्काच बसला. त्यांचा त्यांच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसेना. असंही कधी घडू शकतं? अशक्य..! केवळ अशक्य..! पण हे घडलयं, हे एक कटू सत्य आहे. <br /> <br />आता त्यांना सगळ्याच घटनांमागील संदर्भ कळाले होते. <br /> <br />ती धक्कादायक बातमी होती... <br /> <br />'महात्मा गांधींचा चष्मा चोरीला..!' <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-u7jHIIJ3IZY/TkJo9Fq3GTI/AAAAAAAAAGI/DyrXdr_VOQY/s1600/gandhi.%2B2.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 168px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-u7jHIIJ3IZY/TkJo9Fq3GTI/AAAAAAAAAGI/DyrXdr_VOQY/s400/gandhi.%2B2.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639185082124540210" /></a> <br /> <br /> <br />* * * <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6837033347871221186?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-19722346789512581382011-08-02T21:40:00.000-07:002011-08-02T23:02:05.262-07:00जेवणात ही कढी अशीच राहू दे<br />ताटातल्या भातावरी अखंड वाहू दे<br /><br />गंडविले लोणच्यातील तेल वाढूनि<br />कळले ना त्यात नसे फोड काहूनि?<br />फोडीसहीत लोणचं जिभेस लाभू दे<br /><br />रोज डाळ शोधण्याचा छंद आगळा<br />पोळी अन पापडाचा ना अर्थ वेगळा<br />आमटीत मीठ नित्यनेम असू दे<br /><br />घासात ह्या केस तुझा नित्य भेटतो<br />तोंडातुन ओढूनि मग त्यास काढतो<br />जेवणातील हे प्रकार बंद होऊ दे<br /><br /><br />मुळ गीत <a href="http://www.aathavanitli-gani.com/GenPages/Song.asp?Id=58063019156">इथे</a> पहा.<br /><br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-1972234678951258138?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-51875326728449170192011-07-21T03:53:00.000-07:002011-07-29T00:57:24.261-07:00रेड चिली इज ऑनलाईन..<br />संगणकाच्या उजव्या कोपर्‍यातून ह्या मॅसेजने क्षणभर डोके वर काढले आणि लुप्त झाला.<br />आली.. आली... माझी प्राणप्रिय सखी ऑनलाईन आली.<br /><br />'रेड चिली' ही माझी ऑनलाईन मैत्रीण. ती माझ्यासाठी 'रेड चिली' अन मी तिच्यासाठी 'व्हाईट टायगर'. गेली कित्येक महीने आम्ही एकमेकांशी आपली सुख-दू:खे शेअर करतोय. आमच्यात एक प्रकारचं नातं निर्माण झालयं. काय नाव द्यावं बरं त्या नात्याला? एक न दिसणारं नातं... अदृष्य नातं.<br /><br />तिच्याशी बोलल्याखेरीज (रविवार वगळता) माझा एक दिवसही जात नाही.<br />काय गंमत आहे पहा..! हल्ली आपल्या भोवताली वावरणार्‍या व्यक्तींशी आपला संवाद हाय-हॅल्लो पलीकडे जात नाही पण संगणकाच्या स्क्रीनवर केवळ काही अक्षरांच्या रूपात दिसणार्‍या अदृष्य व्यक्तीशी मात्र आपण तासनतास बोलत राहतो.<br /><br />व्हाईट टायगर - हाय.<br />बराच वेळ गेला. आयला..! ही ऑनलाईन तर दाखवतेय. मग माझ्या 'हाय'ला रिप्लाय का देत नाहीए?<br />व्हाईट टायगर - हाय वन्स अगेन. आर यु देअर?<br />रेड चिली - हाय.<br />कमाल आहे..! मी केवळ 'हाय' म्हटल्यावर नेहमीच 'हाय रे माझ्या पांढुरक्या वाघोबा' असं म्हणणारी ही आज केवळ 'हाय' म्हणून थांबते.<br />व्हाईट टायगर - काय झालं? बरं वाटतं नाहीए का आज?<br />रेड चिली - ठिके.<br />व्हाईट टायगर - मग आज बोलत का नाहीएस माझ्याशी नीट?<br />पुन्हा बराच वेळ चॅटविन्डो सुनी.<br />आज झालयं तरी काय हिला? अशी का वागतेय ही आज?<br />हम्म.. आलं लक्षात.<br />व्हाईट टायगर - नवर्‍यासोबत भांडण झालं का?<br />रेड चिली - हम्म..<br />'हम्म' च्या पुढे दू:ख व्यक्त करणारी 'स्मायली'..!<br />तरी मला वाटलचं, हीचं नवर्‍याबरोबर काहीतरी बिनसलं असणारं. आठवड्यातील तीन-चार वार हे घडतच.<br />व्हाईट टायगर - यात नर्व्हस होण्यासारखं काये? आता माझचं बघ. माझंही माझ्या बायकोशी सकाळी वाजलं, पण मी आहे का दू:खी?<br />रेड चिली - ए देवाने आपल्याच बाबतीत असा अन्याय का केला रे?<br />व्हाईट टायगर - तुझ्या भावना मी समजू शकतो.<br />रेड चिली - फार सहन करते रे मी माझ्या नवर्‍याला.<br />व्हाईट टायगर - मी तर अक्षरश: झेलतोय.<br />रेड चिलीकडून स्मितहास्य व्यक्त करणारी स्मायली.<br />रेड चिली - अगदीच गंभीर कारणं असतात का रे तुमच्या भांडणाची?<br />व्हाईट टायगर - ऊं.. हूं..! अगदी क्षुल्लक कारणदेखील पुरे. म्हणजे जेवणात आज अमुक एक भाजीच का? इथपासून ते अगदी डोअरबेल वाजल्यावर दरवाजा कुणी उघडायचा? इथपर्यंत कोणतही कारण आमच्या भांडणास वर्ज्य नाही. कुणीतरी म्हटलयं ना.. रात्रंदिन आम्हां युद्धाचा प्रसंग..! अगदी तसचं.<br />रेड चिलीकडून पुन्हा स्मितहास्य करणारी स्मायली.<br />रेड चिली - आमच्याकडेही याहून निराळी परिस्थिती नाहीए.<br />व्हाईट टायगर - मरू दे. आपण का उगाच 'कहानी घर घर की' चा एपिसोड इथे ऐकवतोय. चेंज द टॉपीक.<br />चॅटविन्डो काहीकाळ पुन्हा सुनी.<br />रेड चिली - ए आपण भेटूया का रे?<br />व्हाईट टायगर - यु मीन 'प्रत्यक्ष'?<br />रेड चिली - नाहीतर काय अरे? प्रत्यक्षच..! खुप दिवसांपासून हा विचार माझ्या मनात आहे. म्हणजे हे असं अंदाजे एक चेहरा गृहीत धरून केवळ शब्दरूपी त्याचं अस्तित्व आहे, म्हणून त्याच्याशी मन मोकळं करायचं. तूला कसं वाटतं?<br />व्हाईट टायगर - का नाही.! जरूर भेटूया. आता दर्शन देण्याची वेळ आलीच आहे.<br />रेड चिलीकडून स्मितहास्य व्यक्त करणारी स्मायली.<br />रेड चिली - पण कुठं भेटायचं आपण?<br />व्हाईट टायगर - तूला फाऊंटनला यायला जमेल?<br />रेड चिली - फाऊंटन? ओके. जमेल.<br />व्हाईट टायगर - मग ठरलं. शनिवारी सकाळी अकरा वाजता तू फाऊंटनला..... कुठे बरं? हं..! कॅफे बहारच्या बाहेर थांबायचसं.<br />हे बरयं. म्हणजे भेट झाली की लागलीच कॉफी पिण्यासाठी गळ घालायची.<br />रेड चिली - ए पण मी तूला ओळखणार कसं?<br />व्हाईट टायगर - एक काम करूया. आपण एकमेकांना आपापले फोटो पाठवूयात.<br />रेड चिली - ए नको रे. अशाने आपल्या भेटीतलं थ्रील कमी होईल. उलट आधी फोटो वगैरे न पाहता अचानक आपण एकमेकांसमोर आलो ना की कोण मज्जा येईल..!<br />व्हाईट टायगर - अ‍ॅज यु विश. वास्तविक 'भेटीतलं थ्रील' ही कल्पना मलाही प्रचंड आवडलीय.<br />रेड चिली - तूझा ड्रेसकोड सांग ना.<br />व्हाईट टायगर - ड्रेसकोड... ए मी कमरेला फक्त केळीची पाने गुंडाळून येतो, म्हणजे ओळखायला सोप्पं जाईल.<br />रेड चिली - श्शी..! हे काय रे भलतचं. फॅन्सी ड्रेस कॉम्पीटिशनला येणारेस का? नको बाई असलं काही.<br />व्हाईट टायगर - अगं गंमत केली. फिक्कट निळा शर्ट आणि क्रीम कलरची पँट. वाटल्यास दबंगमधल्या सलमानसारखा पाठीमागे कॉलरला गॉगल अडकवतो.<br />रेड चिली - दबंगगिरी वगैरे नको हं.!<br />व्हाईट टायगर - ओके. मग ठरलं तर, शनिवारी सकाळी ठीक अकरा वाजता फाऊंटन येथील कॅफे बहार.<br />रेड चिली - ओके. बाय.<br />व्हाईट टायगर - बाय.<br />रेड चिली इज ऑफलाईन.<br /><br />*<br /><br />उद्या आमच्या ऑफीसात एकाची फेअरवेल पार्टी आहे. मला उद्या डबा नकोय. शुक्रवारीच संध्याकाळी सौ. ला अशी थाप मारली.<br />शनिवार उजाडला.<br />दाढी उरकून ठरल्याप्रमाणे फिक्कट निळ्या रंगाचा शर्ट आणि क्रीम कलरची पँट असा पोशाख करून मी घराबाहेर पडलो. सौ. आधीच ऑफीसला निघून गेली होती.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">आज उनसे पहली मुलाकात होगी<br />फिर आमने सामने बात होगी</span><br /><br /><br />आज मी एकदम वेगळ्याच विश्वात होतो. म्हणजे यापुर्वी माझा 'आज' असा कधी उजाडलाच नव्हता. मी आतापर्यंत जगलेली सगळी मिळमिळीत वर्षे एकीकडे आणि तिच्या भेटीची आस असलेला 'आज' एकीकडे...<br /><br />साधारण पाच मिनिटे आधी मी फाऊंटनला ठरल्या जागी पोहोचलो, तर त्या ठिकाणी एक सुंदर स्त्री कुणाची तरी वाट पाहताना दिसली. तिची नजर झरझर चौफेर फिरत होती. आपल्या हातावरील घड्याळात पाहून मध्येच ती चुचकारत होती.<br />हीच तर 'रेड चिली' नसावी?<br />विचारावं का?<br />नको आणखी काही वेळ वाट पाहू या.<br />तिच्यापासून चार-पाच पावलांच्या अंतरावर मी उभा राहीलो. या दरम्यान आमच्या दोघांत 'आँखमिचौली' झाली खरी.<br />काही वेळ असाच गेला. शेवटी धीर करून मी तिच्या जवळ गेलो.<br />"रेड चिली?" माझ्या तोंडून नक्की शब्द फुटला की नाही? या पेचात मी.<br />"आपणच का ते....." ती बोलू पाहत होती.<br />"हो. हो. मीच."<br />"अहो तासाभरापासून वेड्यासारखी वाट पाहते मी तुमची इथे."<br />अरेच्चा..! पण भेटीची वेळ तर अकरा वाजताची ठरली होती. जाऊ दे. वेड्यासारखी वाट पाहतेय याअर्थी ही माझ्या प्रेमात 'वेडी' झालेली दिसतेय.<br />"सॉरी. निघायला थोडा उशीर झाला." मी नमतं घेतलं.<br />"चला कककककक कॉफी घेऊ या." मी शाहरूखसारखा नेमका 'क' या अक्षरावर अडखळत म्हणालो.<br />"इथं कॉफी फार छान मिळते, असं ऐकलयं." कॅफे बहारकडे हात दाखवत मी.<br />"नाही. नको. आधीच उशीर झालाय. टॉमी कुठाय?"<br />"टॉमी" मी उडालोच. "टॉ मी नव्हेच." माझी कोटी माझ्याच मनात.<br />"हो. मग काय? त्यालाच न्यायला आलेय ना मी इथे. आठवडाभरापुर्वी आमच्या ह्यांनीच त्याला तुमच्याकडे सोडलं होतं ना.. सईबरोबर खेळण्यासाठी."<br />"हा टॉमी कोण आहे?"<br />"हद्दच झाली बाई..! टॉमी. आमचा कुत्रा."<br />"राँग नंबर आयमीन राँग पर्सन. चुकीच्या माणसाशी बोलताय आपण. टॉमी नावाच्या कोणत्याही कुत्र्याशी माझा परिचय नाही. फक्त गल्लीतली चार कुत्री तेवढी मला ओळखतात... अगदी रात्री-अपरात्रीसुद्धा." कुत्र्यांची माझ्याविषयीची आपुलकी मी स्पष्ट केली.<br />"ओह..! आय अ‍ॅम सॉरी." तिने आपल्या शुभ्र दंतपंक्तींखाली आपली जीभ चावली.<br />"आय शुड से सॉरी. मीच आधी...."<br />"पण हा माणूस अला कसा नाही अजून?"<br />"एक विचारू का? नाही म्हणजे, माझ्या हातात कुत्रा.. सॉरी टॉमी नाही का? तर माझ्या हातात टॉमी नसतानाही तुम्ही मला तो माणूस कसं काय समजलात?" मला संभाषण वाढवायचं होतं.<br />"अरेच्चा..! हे माझ्या लक्षातच आलं नाही." असं म्हणून तिने पुन्हा आपली जीभ चावली.<br />या वेगाने हीची जीभ लवकरच तुटून पडण्याची शक्यता अधिक.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4ibe_ei6TCU/TjJnfiNAATI/AAAAAAAAADg/_rZzvtRyDyQ/s1600/images%2B005.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 190px; height: 265px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4ibe_ei6TCU/TjJnfiNAATI/AAAAAAAAADg/_rZzvtRyDyQ/s400/images%2B005.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634679875248849202" /></a><br /><br />"ज्याच्या हाती टॉमी.. त्यालाच पकडा तुम्ही."<br />"पण एक मात्र वाईट झालं." तिने चेहरा वाईट केला.<br />"काय ते?"<br />"मी आपल्यासोबत कॉफी पिण्याची संधी दवडली." यावर आम्ही दोघे एकमेकांना टाळ्या वगैरे देत यथेच्छ हसलो.<br />नंतर काही वेळात आम्ही दोघांनी एकमेकांचा परिचय करू घेतला. मग काही जुजबी गप्पा चालू असतानाच टॉमीस घेऊन 'तो' माणूस आला आणि टॉमीला तिच्या हाती सोपवून निघूनही गेला. टॉमी नावाच्या कुत्र्याशी माझा परिचय झाला होता. मी त्याला हातात घेऊन गोंजारू लागलो. तोही आपल्या लांबसडक लपलपत्या जीभेने इथे-तिथे माझं अंग चाटून लाळ सांडू लागला. एरवी असला 'लाळ'घोटपणा मी सहन केला नसता. पण आता मी सहन करत होतो ते केवळ आणि केवळ 'टॉमीच्या मालकिणीकरता'...!<br /><br />इकडे 'टॉमी' मला 'जेरी'स आणत असतानाच पाठीमागून अचानक एका स्त्रीचा आवाज आला.<br />"व्हाईट टायगर."<br /><br />हायला म्हणजे 'रेड चिली' आली. ते हिंदी चित्रपटात म्हणतात ना, 'भगवान के घर देर है लेकीन अंधेर नही'..!<br /><br />मी टॉमीसह गर्रकन रेड चिलीकडे वळालो.<br /><br />पाहतो तर काय..!<br /><br />समोर साक्षात आमच्या सौ. उभ्या..!! <br /><br />रेड चिली दूसरी तिसरी कोणी नसून माझी बायकोच आहे, हे कळताच माझ्यातल्या 'व्हाईट टायगर'चा 'टॉमी' होण्यास वेळ लागला नाही.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">फिर होगा क्या<br />क्या पता क्या खबर..!!</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-IddMKbrVJpc/TjJnyu1pvbI/AAAAAAAAADo/cz5dX9pzjGc/s1600/006.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 246px; height: 205px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IddMKbrVJpc/TjJnyu1pvbI/AAAAAAAAADo/cz5dX9pzjGc/s400/006.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634680205058096562" /></a><br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-5187532672844917019?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-61006108393433655262011-07-13T02:21:00.000-07:002011-07-29T02:56:03.150-07:00<a href="http://kolaantudya.blogspot.com/2010/12/blog-post_02.html">भाग - १</a><br /><br /><a href="http://kolaantudya.blogspot.com/2010/12/blog-post_06.html">भाग - २</a><br /><br /><a href="http://kolaantudya.blogspot.com/2010/12/blog-post_07.html">भाग - ३</a><br /><br /><br /><br /><br />त्यादिवशी ऑफीसात जाण्याआधी घरीच दाढी उरकावी म्हणून हत्यारांनिशी माजघरात आलो.<br /><br />पाहतो तर काय?<br /><br />तिथला आरसाच गायब..! <br /><br />आता त्या आरशाच्या जागी सुर्याच्या देखाव्याचं चित्र डकवलं होतं. मला आजही असलं चित्र ओळखता येत नाही, म्हणजे या चित्रात सुर्योदय होत आहे की सुर्यास्त? बरं हे चित्रकार लोक पण उगवलेला सुर्य आणि मावळणारा सुर्य दोन्ही लालच रंगाने का दाखवतात? <br /><br />त्याप्रमाणेच वर्तमानपत्रात छापून येणारा पुष्पगुच्छ देतानाचा फोटोही मला अनाकलनीय असतो. त्या फोटोतील पुष्पगुच्छ देणारा आणि पुष्पगुच्छ स्वीकारणारा मला तोवर ओळखता येत नाही, जोवर मी त्या फोटोखालील रकान्यातील माहीती वाचत नाही.<br /><br />मग काय बरं झालं असावं आरश्याचं? चिरंजीवांनी चेंडू मारून फोडला तर नसेल? की दोन-दोन मिनिटांत आपले सौंदर्य न्याहाळण्यासाठी सौ. नी आपल्या गळ्यात लटकावला असावा? अशा दोन शक्यता माझ्या मनात मुळ धरू लागल्या.<br /><br />"अगं ये... ऐकलसं का?" मी सौ. ला हाक मारली.<br /><br />'मी कशाला आरशात पाहू गं.. मीच माझ्या रूपाची राणी गं.' हे गाणं गुणगुणतच सौ. नी प्रवेश केला. मी एकदा तिच्या गळ्याकडे पाहून घेतलं. माझी दूसरी शक्यता (की कल्पनाविलास?) बाद झाली होती.<br /><br />"अगं इथला आरसा कुठाय?" <br /><br />"तो पहा. त्या भिंतीला आहे." सौ. दूसर्‍या भिंतीला बिलगलेल्या आरशाकडे बोट दाखवत म्हणाली.<br /><br />"अगं पण कालपर्यंत तो या भिंतीवर होता. आज अचानक पालीसारखा या भिंतीवरुन त्या भिंतीवर कसा गेला? की आपल्या चिरंजीवांनी ज्ञानेश्वरांसारखी ही भिंत चालवून तिकडे नेली?" मी असंबंद्ध बरळत होतो.<br /><br />"अहो फेंगशुईत म्हटलयं, वास्तूच्या मुख्य दरवाज्यासमोर आरसा असणे हानीकारक असते. त्यामुळे मुख्य दरवाजातून चांगली ऊर्जा परावर्तित होऊन मुख्य दरवाजानेच निघून जाते आणि मुख्य दरवाजासमोरील मोकळी भिंतही अशुभ मानली जाते, म्हणून मग मी तिथे हे निसर्गचित्र लावलयं." सौ. ने फेंगशुईच्या कुठल्याशा पुस्तकातील ओळी पाठांतर केल्यासारख्या माझ्यासमोर धडाधडा म्हटल्या आणि आमच्या घरावर नव्या संकटाचं सावट पसरलं.<br /><br />असं म्हणतात की, घर फिरलं की घराचे वासेही फिरतात. याचा प्रत्यय मला लवकरच आला, कारण नेहमीच्या वस्तूंनी आपपल्या जागा केव्हाच बदलल्या होत्या. माझा अर्धाअधिक वेळ आता वस्तू शोधण्यात खर्च होऊ लागला.<br /><br />काही दिवसांत आमच्या घरात सॉरी 'वास्तू'त अमुलाग्र बदल होऊ लागले. सौ. च्या बोलण्यात वारंवार घराचा उल्लेख 'वास्तू' असा होत गेल्यामुळे आता आमचं घर, घर न राहता एक 'वास्तू' झाली होती. आणि पर्यायाने मी 'वास्तूपुरूष..!'<br /><br />एकदा ऑफीसातून घरी आलो. दारात पाहीलं आणि दचकलोच..! आता हे काय आणखी?<br /><br />एका पसरट भांड्यामध्ये पाणी घेऊन त्या पाण्यात काही फुलं ठेवलेली होती. मी ओळखलं, हा प्रकार त्या फेंगशुई नामक भानामतीचाच होता. इतक्यात सौ. आली तेव्हा तीला मी याबाबत विचारलं.<br /><br />"अहो, मुख्य दरवाजाचे तोंड जर पुर्व किंवा दक्षिण पुर्वेकडे असेल तर दाराच्या आत डावीकडे एका पसरट भांड्यात पाणी घेऊन त्यात फुले ठेवावीत. त्यामुळे त्या दिशेला सकारात्मक ऊर्जा मिळण्यास मदत होते. तसं तर वास्तूच्या दृष्टीने पुर्व दिशा उत्तमच." तिचं फेंगशुईचं ज्ञान मला बाऊंसर जात होतं.<br /><br />तरी नशीब... आमचं मुख्य द्वार पुर्वेकडेच आहे म्हणून. जर इतर कुठल्या दिशेला असतं तर, सौ. ने पुर्वेला भगदाड पाडून तिथं दार निर्माण केलं असतं.<br /><br />"अस्सं..! मग ठीक आहे." असं म्हणून मी वेळ मारून नेऊ लागलो.<br /><br />पण सौ. मात्र या फेंगशुईच्या वेडाने पुरती झपाटली होती.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-1274cBDOqWQ/TjKDdnvCoZI/AAAAAAAAAEo/LZ9V4Upyz5Y/s1600/images%2B107.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 192px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-1274cBDOqWQ/TjKDdnvCoZI/AAAAAAAAAEo/LZ9V4Upyz5Y/s400/images%2B107.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634710628699644306" /></a><br /><br />"अहो, सोफा हलवायला मला जरा मदत कराल काय?" सौ. च्याने सोफा हलला नाही म्हणून मला मदतीसाठी पाचारण करण्यात आलं.<br /><br />"आता सोफा हलवून काय त्या सोफ्यातले ढेकूण कमी होणारेत का? कायच्या काय अगदी हिचं..!" मी अर्थात मनात.<br /><br />"हम्म..! बोल, कुठं हलवायचाय सोफा?" शर्टच्या बाह्या वर करत मी.<br /><br />"दक्षिणोत्तर नैऋत्येला पॉईंट सात इंच हलवायचाय." तिने भुगोल आणि गणिताची सांगड घातली.<br /><br />मी शाळकरी असताना मला ह्या दोन विषयांचा भयंकर तिटकारा. म्हणजे भुगोलात ते अमुक एक खनिजे देशातल्या कुठल्या भागात सापडतात? एखाद्या देशाचं क्षेत्रफळ किती? सुर्यापासून पृथ्वी किती दूर आहे? अक्षांश, रेखांश, विषुववृत्त, आवर्त वारे, प्रत्यावर्त वारे, व्यापारी वारे आणि गणितात वर्गमुळ, घनमुळ, पुर्णांक, अपुर्णांक, आलेख, टक्केवारी, सरासरी या सगळ्यांनी माझा बालमेंदू अक्षरशः पोखरून काढला होता. मला आजही कळत नाही, गणितात एक्स व्यक्तीकडे अमुक रूपये होते त्याने वाय व्यक्तीला अमुक रूपये दिले हे असे एक्स-वाय च्या भाषेत उदाहरणे का देतात? त्याऐवजी त्यांना माणसांची नावे द्यायला यांचं काय बरं जातं?<br /><br />"अं..!" याशिवाय माझ्या तोंडून अवाक्षरही निघाले नाही.<br /><br />मला सगळं काही समजलं आहे, अशा थाटात मी सोफ्याला हात घातला. माझ्या शर्टच्या वर केलेल्या बाह्या पाहून सौ. ने मात्र सोफ्यास साधं बोटही लावण्याची तसदी घेतली नाही.<br /><br />गेला अर्धा तास मी सोफा हवेत उचलून सौ. च्या उप"दिशां"चे पालन करीत होतो. सोफ्याने इच्छित स्थळी आपलं बुड टेकल्यावर सौ. नी एक डोळा बंद करून सोफ्याकडे एकदा तिरकस पाहीले आणि वाईट चेहरा करत तिने नकारार्थी मान हलवली.<br /><br />"काय झालं?" मी घामेजलेला चेहरा नॅपकीनने पुसत विचारले.<br /><br />माझ्या प्रश्नावर कसलीही प्रतिक्रिया न देता तिने स्वतः त्या सोफ्याला हात लावला आणि उगाच इकडे-तिकडे हलवल्यासारखा अभिनय केला.<br /><br />"हम्म. आता ठीक आहे." दोन्ही हात कमरेवर ठेवत ती.<br /><br />वास्तविक तिच्याच्याने सोफा तसूभरही हलला नव्हता.<br /><br />'आता याने काय होणारेय?' हा प्रश्न विचारण्याचा गाढवपणा मी केला नाही. नाहीतर सकारात्मक ऊर्जा, नकारात्मक ऊर्जा, ह्यांव-त्यांव ऐकायला लागलं असतं.<br /><br />त्यादिवशी दिनू घरी आला होता.<br /><br />"अरे किती बदललयं घर..! मला वाटलं मी चुकीच्या घरात शिरलो की काय?" चहा घेता घेता दिनू म्हणालाच.<br /><br />"ही सगळी आमच्या सौं. ची कृपा." मी सौ. ची उपहासात्मक स्तुती केली. हे सौ. ने ओळखले असावे बहूधा. तिने लगेच माझ्याकडे पाहून आपले डोळे वटारले.<br /><br />"भौजी, हे फार वाईट झालं." सौ. ने दिनूचं सांत्वन केलं. मागील आठवड्यातच दिनूचं ठरलेलं लग्न मोडलं होतं.<br /><br />"तुम्ही फेंगशुईत सांगितल्याप्रमाणे उपाय का नाही करत?"<br /><br />"कसला उपाय वहीनी?"<br /><br />"एका चौकोनी भांड्यात पाणी घेवून त्यात दिव्याच्या आकाराच्या चार-पाच लाल किंवा पिवळ्या मेणबत्त्या लावून त्या पाण्यात सोडाव्यात. तसेच त्या भांड्यात कुठलेही ७ रत्न, लाकडाचा एक लहान तुकडा, गुलाब, झेंडू किंवा चमेलीचे फूल किंवा मग सोने-चांदीची अंगठी यात टाकावी. हे भांडे दक्षिण-पश्चिम नैऋत्येला एखाद्या टेबलावर महीनाभर ठेवल्यास अविवाहीत मुलांना मनपसंत वधू मिळते. असं फेंगशुईत सांगितलयं." सौ. आता दिनूला फेंगशुईचं शिकार करू पाहत होती.<br /><br />"हायला हे म्हणजे रोगापेक्षा इलाज भयंकर असयं.." मी आपला नेहमीप्रमाणे मनात.<br /><br />दिनूने तो अघोरी उपाय करून पाहीला की नाही, माहीत नाही पण त्या दिवसानंतर दिनूचं आमच्या घरी येणं फार दुर्मिळ झालं.<br /><br />अनावश्यक वस्तू घरात ठेवल्यामुळे प्रगतीत व्यत्यय येतो, हे फेंगशूईतील कारण पुढे करत सौ. ने माझं बंद पडलेलं मनगटी घड्याळ कचर्‍यात फेकून दिलं आणि त्यानंतर सबंध घरभर एका हाताने अगरबत्ती फिरवत दूसर्‍या हाताने देवाजवळची घंटा काही काळ वाजवली.<br /><br />काही दिवसांतच आमच्या घरात फेंगशूईसंबधित असंख्य वस्तूंची रेलचेल सुरू झाली. लकी बांबू, बोन्साय, कॅक्टस, लाफींग बुद्ध.. याला आमचे चिरंजीव मात्र 'लाफींग बुढ्ढा असे संबोधतात.. या आणि अशा नाना वस्तूंनी घर सजू लागलं. पहिल्यांदा या प्रकाराला नाक मुरडणार्‍या सोसायटीतील इतर बायका आता आमच्या सौ. कडून फेंगशुईचे धडे गिरवू लागल्या. सोसायटीतल्या पुरूषवर्गाने मात्र या खर्चिक आणि डोकेदूखी प्रकाराच्या आरोपाचा ठपका उगाच माझ्यावर ठेवला.<br /><br />"अहो, ऑफीसातून येताना एक वस्तू आणाल काय?" सौ. बोटाला पदर गुंडाळत बोलल्या.<br /><br />"काय आणायचयं?" मी उगाच डाफरलो.<br /><br />"तीन पायांचा बेडूक." बोटाला गुंडाळलेला पदर उलट्या दिशेला फिरवत सौ.<br /><br />"तीन पायांचा बेडूक..!" मी उडालोच. "उद्या तू मला सहा पायांचा ससा आणायला सांगशील. हे बघ तुला जे काही करायचयं ते तू कर, पण कृपा करून मला या फंदात पाडू नकोस." मी निर्वाणीचा इशारा दिला.<br /><br />दूसर्‍याच दिवशी तीन नाणे तोंडात धरलेला तीन पायांचा बेडूक आमच्या घरात आपल्या तिन्ही पायांसह आला. ही बेडकाची मुर्ती घराच्या मुख्य दरवाजासमोर घराच्या आतल्या बाजूस बेडकाचं तोंड राहील, अशा प्रकारे ठेवल्यास घरात म्हणे धनप्रवेश होतो.<br /><br />दिवसेंदिवस निरनिराळ्या वस्तूंमुळे घरात आणि सौ. च्या फेंगशुईवरील प्रेमात भर पडतच होती.<br /><br />कालच माझं प्रमोशन झालं. वास्तविक या प्रमोशनामागील कारणे माझी अपार मेहनत आणि बॉसचा राग निमुटपणे सहन करण्याची माझी दुर्दम्य सहनशक्ती ही होती. पण सौ. ने मात्र या प्रमोशनचं सारं श्रेय फेंगशुई आणि त्यासंबंधीतील निर्जीव वस्तूस दिले. मी मनोमन सौ. पुढे गुडघे टेकले.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6100610839343365526?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-91140887554031653992011-07-01T04:42:00.000-07:002011-09-27T13:07:47.086-07:00आमचं ऑफीस जेव्हा फोर्टात होतं, तेव्हा आम्हां समस्त ऑफीसबॉयना काही पावलांच्या अंतरावर बँका होत्या. आम्ही मात्र हाकेच्या अंतरावर स्वर्ग असल्यासारखे आनंदात होतो.<br /><br />पण जेव्हा ऑफीस बांद्रा-कुर्ला कॉम्लेक्सला शीफ्ट झालं, तेव्हा मात्र आमच्या पायांवर गदा आली. साहजिकच नव्याने तिथल्या बँका शोधणं आलं. त्यात काही अंशी आम्ही यशस्वीदेखील झालो.<br /><br />तरीही व्हायचं ते झालचं..!<br /><br />बॉसने मला अबक बँकेत एक चेक डिपॉझिट करावयास सांगितला. पण ती बँक तोवर आमच्या पाहण्यात आली नव्हती. <br /><br />झालं..! आता आली ना पंचाईत..!<br /><br />मी वश्याला माझी ही बँकेच्या पत्त्याविषयीची अडचण सांगितली.<br /><br />"ढुंढनेसे तो भगवान भी मिलता है. तो ये बँक क्या चीज है." वश्याने भगवान आणि बॅंकेचा अजब संबंध घालून मला अधिकच गोंधळात टाकले. मी त्या फिल्मी मलेरियाकडे दूर्लक्ष करण्याचे ठरवले.<br /><br />माझीच काय? कुणाचीही कुठलीही शोधमोहीम सहसा किबोर्डाचे हात-पाय दाबून गुगलला प्रसन्न करण्यापासून होत असे. तस्मात गुगलने अलाद्दीनच्या जादूई दिव्यातून निघालेल्या जीनीप्रमाणे माझ्यापुढे माहीतीचा खजाना सादर केला. मी अबक बँकेची वेबसाईट उघडली. बँकेच्या लोकेशन्सची एक्सल शीट डाउनलोड करून उघडली.<br /><br />कुर्ला... कुर्ला..... कुर्ला....<br /><br />किबोर्डावरील डाऊन अ‍ॅरो दाबत मी मला हवी असलेली ब्रांच शोधू लागलो.<br /><br />हम्म..! सापडली.<br /><br />सौ. ने बनवलेल्या जेवणातील डाळीत डाळ सापडल्यावर मला जो आनंद होतो, अगदी तसाच आनंद मला त्याक्षणी झाला.<br /><br />GOl BLDG. <br /><br />"जी. ओ. आइ...! गोय बिल्डींग? बस?" स्क्रीनवर ब्रांचचा इतकाच पत्ता दिला होता.<br /><br />अशा नावाची कोणती बिल्डींग असेल? हे माझ्या गावीही नव्हते. असेल बाबा असेल... मुंबईत आराधना ते सनसेट हाईटपर्यंत बिल्डींगची नावे काहीही असू शकतात.<br /><br />"वश्या.. आय गॉट इट..!" वश्याने हातातील कॉफीचा घोट गिळेपर्यंत मी डिपॉझिट करावयाचा चेक घेवून निघालोदेखील.<br /><br />रोडवर आलो आणि रिक्षास हात केला. माझ्या दिशेने येतानाच मीटरची मान मुरगाळून रिक्षावाला माझ्यासमोर हजर झाला.<br /><br />"गोय बिल्डींग." मी रिक्षावाल्यास जाण्याचे ठीकाण सांगितले.<br /><br />"गोssssssssssय बिल्डींssssssssssssssग?" रिक्षावाला बिगरीच्या विद्यार्थ्याला मॅट्रीकचा प्रश्न विचारला असावा, तसा चेहरा करून डोकं खाजवू लागला.<br /><br />"कहाँ है भाई? आपको पता है ना?" त्याने मेंदूला ताण देणे थांबवले होते.<br /><br />"अ‍ॅक्च्युअली मुझे भी पता नही. पर ढुंढ लेंगे. ढुंढनेसे तो..." वश्याने मारलेला डॉयलॉग आता माझ्या जीभेवर येवून ठेपला होता, पण महत्प्रयासाने मी आवर घातला.<br /><br />"ढुंढ लेंगे? पुरा कुर्ला घुमने का इरादा है क्या?" मी रिक्षावाल्याचा मस्करी करण्याचा इरादा ओळखला.<br /><br />"चलो मै बताता हुं." असं म्हणून मी रिक्षेत बसलो.<br /><br />राईट-लेफ्ट म्हणत मी रिक्षावाल्याची जणू परेडच घेवू लागलो. कमानीला काही बँका असल्याचं मला माहीत होतं. म्हणून कदाचित तिथे ही बँकपण सापडेल, या धुसर आशेने एल. बी. एस. रोडवरून आमची रिक्षा घाटकोपरच्या दिशेने धावत होती. माझी नजर वाहनांच्या काचेवर फीरणार्‍या वायपरप्रमाणे कधी उजवीकडे तर कधी डावीकडे पापणीही न लवता झरझर फीरत होती. मनात अबक बँकेचा जप चालू होताच. रिक्षेने कमानीत प्रवेश केला आणि माझी निराशा झाली. मला ती बँक कूठेही दिसली नाही. <br /><br />मी रस्त्याने चालणार्‍या एका गृहस्थाकडे गोय बिल्डींगविषयी विचारणा केली.<br /><br />"घाटकोपरला एक ब्रान्च आहे." बराच वेळ ओठांतल्या ओठांत काहीतरी पुटपुटत आणि इकडे तिकडे बोटं फिरवून फायनली तो घाटकोपरच्या दिशेने बोट दाखवत म्हणाला.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--VX5DF6qfss/ToIs2xMTs_I/AAAAAAAAAII/rlD3N5ff6ow/s1600/images%2B1.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 222px; height: 227px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--VX5DF6qfss/ToIs2xMTs_I/AAAAAAAAAII/rlD3N5ff6ow/s400/images%2B1.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5657133401360282610" /></a><br />त्या गृहस्थाचं तत्त्वज्ञान मला महागात पडणारं होतं, हे मी ओळखलं. मी रिक्षावाल्यास पुढे चलण्याची आज्ञा केली.<br />रस्त्यातील भल्या गृहस्थांना त्रास देण्याचं काम सुरूच होतं. पण छे..! 'गोय बिल्डींग' हे नाव माहीत असलेली एकही व्यक्ती आम्हांला सापडली नाही. या नावाची बिल्डींग नक्की अस्तित्वात आहे की नाही? या विचारात असताना रस्त्यात खड्डा आल्यामूळे रिक्षेला दणका बसला आणि माझी नजर मीटरकडे गेली. रिक्षेचा मीटर शर्यतीत भाग घेतल्यासारखा 'पळा पळा कोण पुढे पळतो?' च्या थाटात पळत होता.<br /><br />छे..! असेच पुढे जात राहीलो तर अब दिल्ली दूर नही च्या चालीत "अब घाटकोपर दूर नही.!" म्हणण्याची पाळी येईल. माझं डोकं काम करेनासं झालं.<br /><br />रिक्षा कमानीच्या पुढे आली असेल. मला रस्त्याच्या कडेला एक पानपट्टीचं दूकान दिसलं. <br /><br />एकदा वश्या म्हणाला होता, "मुंबईत एखादा पत्ता लवकर सापडला नाही की सरळ पानवाल्यास शरण जावे. नाव अब्दूल नसलं तरी त्याला जगाची खबर असते."<br /><br />बघू वश्याचा हा सल्ला किती कामास येतो ते..! मी रिक्षावाल्यास थांबण्यास सांगितले. रिक्षा रस्त्याच्या कडेला थांबली. मीटरची मान अजुनही वाकडीच होती. मी रिक्षेतून उतरून त्या पानपट्टीपाशी गेलो. पानवाला गिर्‍हाईकाचं पान बनवण्यात मग्न होता.<br /><br />"ये गोय बिल्डींग कहाँ है?" मी प्रचंड कावलेल्या स्वरात विचारले.<br /><br />"......." त्याने नुसतेच तोंड हलवले.<br /><br />"भाईसाब, क्या आप मुझे बताएंगे? ये गोय बिल्डींग कहाँ है?" मी त्याला 'भाईसाब' करून वश्याने सांगितल्याप्रमाणे त्याला खरोखर शरण गेलो.<br /><br />"अता अई.." वास्तविक 'पता नही' हे बोलण्यासाठी पानवाल्याने तोंड उघडण्याचा प्रयत्न केला आणि त्याच्या तोंडातील लाल द्रव्य त्याच्याच मळकट सदर्‍यावर सांडले.<br /><br />शॅ..! याला विचारण्यात काही अर्थ नाही, असा विचार करून मी रिक्षेकडे वळणार तोच जवळच मोटरसायकलला टेकून सिगारेटचे झुरके घेणार्‍या एका गृहस्थाने मला आवाज देवून बोलावले.<br /><br />"क्या ढुंढ रहे हो?" असं म्हणून त्याने झुरका घेण्यासाठी सिगारेट ओठांजवळ नेली.<br /><br />"अ‍ॅक्च्युअली मै अबक बँक ढुंढ रहा हुं. गोय बिल्डींग करके पता है." मी त्याला माझ्या वैतागाची कल्पना दिली.<br /><br />"गोय बिल्डींग?" ऐसी कोई बिल्डींग यहाँ नही है. हाँ..! पर एक गोल बिल्डींग है कुर्ला में पाईप रोड पे." माझ्या तोंडावर धुर सोडत तो बोलला.<br /><br />टिव्हीवरच्या पौराणिक मालिकांत दाखवतात तसा प्रत्यक्ष ईश्वरच प्रकट झाला असावा, असा मला त्या सिगारेटच्या धुरामागे दिसणार्‍या गृहस्थाला पाहून उगाचच भास झाला.<br /><br />माझा घोळ माझ्या लक्षात आला.<br /><br />छे..! पण हा घोळ माझा नव्हताच मुळी. हा घोळ केला होता अबक बँकेने. त्यांनीच पत्ता चुकीचा टाइप केला म्हणून माझ्या डोक्याला हा असला ताप सहन करावा लागला.<br /><br />वास्तविक चुक मोठी नव्हती. गफलत झाली होती फक्त एका अक्षराने. GOl या शब्दातला एल ( L ) कॅपीटल न लिहता स्मॉल ( l ) लिहला होता. त्यामुळे तो स्मॉल एल ( l ) हा कॅपीटल आय ( l ) सारखाच दिसत होता.<br /><br />'आय'शप्पथ..! म्हणजे ध चा मा करण्याची उदाहरणे आजही घडताहेत. ह्या असल्या चुका करून या बॅंकवाल्यांना कोण आसुरी आनंद मिळत असेल? हे देवच जाणे.<br /><br />अबक बँकेची ही 'मिस्टेक' लक्षात आली आणि माझा जीव सेफ्टी लॉकरमध्ये पडला. एका अक्षराच्या बदलामुळे मला उगाचच अधिक प्रवास घडला होता आणि रिक्षेच्या प्रवासभाड्यामुळे काही गांधीना माझं वॉलेट सोडण्याची वेळ आली होती.<br /><br />"अभी तो समझे ना?"<br /><br />"चलो." मी रिक्षावाल्याला म्हणालो. कारण तो गृहस्थ पत्ता सांगत असताना रिक्षावालाही तिथे हजर होता.<br /><br />"पाईप रोड नही पता मुझे." रिक्षावाल्याने माझ्या यशाचे दोर कधीच कापून टाकले होते. बिल्डींगच्या नावाप्रमाणे माझं डोकं 'गोल-गोल' फीरतयं की काय? की मला भोवळ येत होती.<br /><br />"अरे भाभा हॉस्पीटल पता है ना?"<br /><br />"हाँ. हाँ. पता है." रिक्षावाला.<br /><br />"नशीब माझं..!" माझं स्वगत.<br /><br />"बस. उसीके सामने है गोल बिल्डींग." तो भला गृहस्थ पुन्हा माझ्या मदतीला धावून आला. मी परमेश्वर कधी पाहीला नाही, पण तो या गृहस्थासारखाच दिसत असावा.<br /><br />रिक्षावाल्याने कमरेत वाकून तो पडलेला दांडा जोरात वर खेचला. रिक्षा सुरू झाली. आता रिक्षा पुन्हा मागे धावू लागली. मी मघाशी बघीतलेली दूकाने मला पुन्हा पाहणे आले. काही मिनिटांनी एकदाची ती गोल बिल्डींग आली. त्या बिल्डींगच्या पहील्या मजल्यावर लावलेला अबक बँकेचा फलकदेखील दिसला. तेव्हा मला जो आनंद झाला त्याची तुलना केवळ कोलंबसाने अमेरिकेचा शोध लावल्यानंतर त्याला झालेल्या अपार आनंदाशीच होऊ शकेल.<br /><br />रिक्षाचे भाडे चुकते करून मी बँकेचा रस्ता धरला.<br /><br />रिक्षावाला मीटरची मान सरळ करून कधीच गेला होता.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-9114088755403165399?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-92011393791988225112011-06-23T05:41:00.000-07:002011-06-23T22:01:44.401-07:00नेहमीप्रमाणेच रविवारची आळसावलेली सकाळ. <br /><br />सौ. मासे आणण्यासाठी बाजारात गेलेली. चिरंजीव रविवारच्या सुट्टीचा जास्तीत जास्त सदूपयोग व्हावा, म्हणून सकाळीच शेजारच्या सोसायटीत क्रिकेट खेळायला गेले होते. मी वर्तमानपत्र जवळजवळ वाचून संपवलं होतं. शेवटी आपला मोर्चा राशीभविष्यकडे वळवला.<br />हम्म.. काय म्हणतेय माझी रास? मी राशीभविष्याचं पान उघडून त्यातली माझी रास वाचली. त्यातलं हे एक भविष्य...<br />'आज आपणांस अनपेक्षित धक्का बसण्याची दाट शक्यता आहे.'<br />या राशीभविष्यमध्ये हे नेहमीच असं काहीतरी अपेक्षित नसलेलं वाचायला मिळतं.<br />वर्तमानपत्र टिपॉयवर ठेवून मी जवळचा रिमोट उचलून टिव्ही चालू केला तोच दारावरची डोअरबेल वाजली. सौ आली की काय? नाही... सौ लगेच कशी येईल? तिला बाजारात एक वस्तू घ्यायला किमान अर्धा तास तरी लागतो, हे मी चागलचं जाणून होतो. मागे एकदा हीने स्वत:ला एक साडी खरेदी करण्यासाठी मला तब्बल १७ दूकाने हिंडवली होती. खेळ सोडून चिरंजीव परतणं शक्य नव्हतं.<br /><br />टिव्हीवर विषेश काही नव्हतं म्हणून मी टिव्ही बंद करून मी दरवाज्याकडे वळलो. दरवाजा उघडला.<br /><br />आणि पाहतो तर काय..<br /><br />दारात एक सुंदर तरूणी उभी..! पंजाबी की काय म्हणतात? तो ड्रेस घातला होता. उंच टाचांच्या सँडल. खांद्यापर्यंत रूळणारे मोकळे केस, 'वेणी' वगैरे प्रकारच तिला माहीत नसावा बहूधा. खांद्याला पर्स लटकलेली होती आणि चेहर्‍यावर मंद स्मित.. पण उगाच उधारीचं वाटावं असं.<br /><br />"बोला..!" मी अजुनही तिचा देखणा चेहरा पाहण्यात दंग होतो.<br />"आपण मिस्टर *** *** ना? " तिने माझं संपुर्ण नाव घेतलं.<br />हायला म्हणजे ही मला ओळखते..! याला मी माझं नशीब म्हणू की तिचं आंतरज्ञान..! माझ्या नावानिशी आणि आता याक्षणी माझ्या घरी आलीय त्याअर्थी पत्त्यानिशी मला ओळखणारी ही बया कोण?<br />मी आठवण्याचा आटोकाट प्रयत्न करू लागलो. कुठे बरं पाहीलयं हिला? कधी भेटली होती मला ही किंवा मी तिला?<br />छे..! मी हीला पाहील्याचं किंवा भेटल्याचं अजिबात आठवत नाही. पण एक मात्र नक्की.. मी हीला या जन्मीच काय? मागल्या जन्मीही कधी पाहीलेलं किंवा भेटलेलो नसेन.<br /><br />"सॉरी..! मी आपल्याला ओळखलेलं नाही." मी भुवया किंचित उंचावत म्हणालो.<br />"मीसुद्धा तुम्हांला ओळखत नाही." तिने माझचं वाक्य पुन्हा माझ्यावरच फेकलं.<br />"मग माझं नाव आपल्याला कसं माहीत?" मी वकीली थाटात सवाल केला. माझ्या भुवया अजूनही खाली यायला तयार नव्हत्या.<br />"तुमच्या दारावरच्या नेमप्लेटवरून कळालं." तिने गौप्यस्फोट की काय म्हणतात? तो केला आणि हे नावाचं गुढ माझ्या लक्षात आल्यावर आम्ही दोघेही हास्यरसात बुडालो.<br />"पण तुमचं माझ्याकडे काय काम होतं?" आमचं हसणं थांबल्यावर मी विचारलं.<br />"मी सेल्सगर्ल आहे." ती आपल्या गालाशी जवळीक करणार्‍या बटा कानामागे सारीत बोलली. इकडे तिच्या प्रत्येक अदांनी मी घायाळ होत चाललो होतो.<br />"पण फेरीवाले आणि सेल्समन यांना प्रवेश नाहीए आमच्या सोसायटीत. गेटवर तसा फलकदेखील लावलेला आहे. तुम्ही वाचला नाहीत का?" मी तिच्यावर उगाचच डाफरलो.<br />"हो वाचला. पण त्यात लिहलयं, सेल्समनना प्रवेश नाही. मी तर सेल्सगर्ल आहे." तिने पळवाट आधीच शोधली असावी.<br />"आम्हांला काहीही नकोय." मी संधी दवडीत होतो की काय?<br />"प्लीज, फक्त पाचच मिनिटे घेणार आहे मी तुमची." ती चेहरा पाडून म्हणाली.<br />"ठीक आहे." मी तिच्या अजीजीच्या स्वराला भुललो होतो. "पण माझी पत्नी घरी नाहीए. मी घरी एकटाच आहे." मी तिला शक्ती कपूर कृत गैरवर्तनाची भीती दाखवून तिच्या चेहर्‍यावरचे भाव निरखू लागलो.<br />"हरकत नाही. मी तुम्हाला सांगेन आमच्या कंपनीची स्कीम." तिच्या चेहर्‍यावर भीतीचा लवलेशही नव्हता.<br />"या तर मग आत."<br />माझ्या चेहर्‍यावर 'मी सभ्य वगैरे आहे' असलं काहीतरी लिहलं असावं की काय? ती माझ्याबरोबर घरात यायला तयार झाली.<br />"बसा." मी सोफ्याकडे हात दाखवून म्हणालो.<br /><br />मी एकवार स्वत:कडे पाहीलं. अंगात एखाद-दूसरं भोक असलेली बनियन आणि पायात रेघोटेवाला लेंगा.<br />इतक्या सुंदर तरूणीसोबत पाच मिनिटे का होईना बोलण्याची संधी मिळतेय, तर मी हा अशा अवतारात..!<br /><br />"दोन मिनिटं थांबा. मी हा आलोच." असं म्हणून मी आत कपडे बदलण्यासाठी गेलो.<br /><br />कपडे बदलून आलो तेव्हा ती घर पाहण्यात मग्न झालेली दिसली. माझ्या लक्षात आलं, ती सोफ्यावर न बसता भिंतीलगतची खुर्ची घेवून त्यावर बसली होती. 'सोफा' नाकारून तिने माझा मार्ग 'अवघड' केला होता.<br /><br />अशा वेळी काय करायचं? हे मला पक्याने सांगितलेलं असल्यामुळे मी मुद्दाम खाकरलो. तिने एकदम दचकून माझ्याकडे पाहीलं आणि पुन्हा मघासारखं मंद स्मित केलं.<br /><br />"ती ट्रॉफी..." ती कोपर्‍यातल्या टेबलावरील ट्रॉफीकडे बोट दाखवत म्हणाली.<br />"मी एक लेखक आहे. माझे अनेक लेख मासिकांतून नियमित प्रकाशित होत असतात. दिवाळी अंकासाठी तर प्रकाशक...." मी बोलू पाहत होतो.<br />"अच्छा. तुमच्या लेखाला मिळालीय होय." माझं बोलणं अर्धवट तोडून तिने मध्येच तोंड घातलं.<br />"माझ्या लेखाला नाही. माझ्या लेकाला मिळालीय." मी 'लेकाला' शब्दावर जोर देत कोटी केली.<br />"लेकाला?" तिला 'कोटी' कळाली नाही.<br />"लेकाला म्हणजे माझ्या मुलाला. शाळेत झालेल्या थाळीफेक स्पर्धेत त्याचा पहीला नंबर आला होता, तेव्हा मिळाली होती त्याला ती ट्रॉफी."<br />मी हे सगळं अर्थात थाळीसारखचं 'फेकल' होतं.<br /><br />कसली थाळीफेक अन कसलं काय..! घरी फक्त जेवणातला एखादा पदार्थ आवडला नाही, तरच चिरंजीव थाळीफेक करतात. हे हीला सांगून काय करणार..!<br /><br />वास्तविक ती ट्रॉफी आमच्या सौ. ला सोसायटीतल्या पाककला स्पर्धेत लाभली होती. स्पर्धेत तिने 'कार्ल्याचे गुलाबजामून' की काय? असलाच कायतरी भयानक पदार्थ बनवला होता.<br /><br />"स्कीम काय आहे?" मी मुख्य विषयाला हात घातला.<br />"आमच्या कंपनीकडून आपल्याला ३० रूपयाचं एक कुपन विकत घ्यावं लागेल. ते आपण स्क्रॅच करायचं आहे. स्क्रॅच केल्यावर आपल्याला या वस्तूंपैकी सोडत पद्धतीने एखादी वस्तू लागेल." तीने मला एक कागद दिला. त्यावर टिव्ही, डीव्हीडी प्लेअर, मोबाईल, मिक्सर, रिस्टवॉच इ. इलेक्ट्रॉनिक उपकरणे फोटोंसहीत दिसत होती. "तर ती वस्तू आपण केवळ १५०० रूपये भरून आमच्या दूकानातून प्राप्त करू शकता." तिने एका दमात स्कीम समजावून सांगितली.<br /><br />मला वाटलं, 'चष्मेबद्दूर' चित्रपटातल्या दिप्ती नवलसारखी हीसुद्धा मला अर्धा बकेट पाणी आणि एक मळलेला टॉवेल आणायला सांगून त्यात डिटर्जंट पावडर टाकेल. मग त्या पाण्याला फेस आणण्यासाठी आम्ही दोघे त्या बकेटमध्ये हात घालून ते पाणी हलवून फेस निर्माण करू. तिच्या हाताचा स्पर्श माझ्या हाताला होईल आणि आम्ही दोघे एका सुरात म्हणू...<br /><br />"कपडों की धुलाई के लिए किफायती साबून..... 'चमको'<br />बार बार लगातार ..... 'चमको'<br />कपडों को चकाचौंध करे. खुशबूदार, झागवाला.... 'चमको'...!"<br /><br />पण इथं हा प्रकारच नव्हता. मग स्पर्श वगैरे ही गोष्ट तर दूरच.<br /><br />"मग घेताय ना कुपन?" तिनं असं म्हटलं तेव्हा माझी तंद्री भंग पावली.<br />"अं..! हो..! घेतोय ना. घेतोय." मी हे प्रत्यक्ष आणि "न घेऊन सांगतोय कुणाला?" हे स्वगत म्हणालो.<br /><br />मी खिशातून दहाच्या ३ नोटा काढून तिच्यासमोर धरल्या. तिने नोटा घेण्यासाठी आपला हात पुढे केला.<br />आणि अचानक...<br />४४० की ८८० इतक्या व्होल्टचा वीजेसारखा एक लोळ सबंध अंगभर धावू लागला. म्हणजे मला तरी तसं जाणवलं. तिच्या नाजूक बोटांचा स्पर्श माझ्या हाताला झाला होता. मी नकळत की जाणून-बुजून माहीत नाही, माझ्या स्पर्श झालेल्या हाताला ओठांजवळ नेवून त्याचं हलकेच चुंबन घेतलं. हायला..! हा असला रोमॅन्टिकपणा माझ्यात आहे..! याची मला यापुर्वी कल्पनादेखील नव्हती.<br />तो स्पर्श आता आपण जीवापाड जपायचा. अगदी अंघोळ करतानादेखील त्या हाताला प्लास्टीक गुंडाळल्याखेरीज अजिबात अंगावर पाणी घ्यायचं नाही, असा मी निर्णयदेखील घेवून टाकला.<br /><br />तिने पर्समधून काढून दिलेलं कुपन मी स्क्रॅच केलं. मोबाईल लागला होता.<br /><br />"सर, सात दिवसांच्या आत आपण आमच्या दूकानात प्रत्यक्ष येवून मोबाईल घेवून जा. आणखी काही कुपन्स घेणार आहात का?"<br />"नाही. नको. पुरे."<br />"धन्यवाद सर. आपण आपला अमुल्य वेळ मला दिल्याबद्दल." ती औपचारीकपणे म्हणाली.<br />"मला तुम्हांला काही विचारायचयं. म्हणजे काये... मी एक लेखक आहे. त्यामुळे मला तुमच्या या कामासंदर्भात काही जाणून घ्यायचयं. मागे मी सिग्नलवर मासिके विकणार्‍या एका मुलाशी गप्पा मारून त्यावर एक कथा लिहून प्रकाशकाकडे पाठवून दिली होती. प्रकाशकाने कथा पसंत नाही, म्हणून तार केली होती. सोबत कथा गहाळ झाल्याचही कळवलं होतं. मग काही महीन्यांनी मधूर भांडारकरचा 'ट्राफीक सिग्नल' चित्रपट पाहण्यात आला आणि मला माझी कथा कुठे गहाळ झाली याचं उत्तर मिळालं." यावर तिच्या चेहर्‍यावर माझ्याविषयी एक आदरयुक्त भीती निर्माण झाली.<br /><br />यानंतर आम्ही दोघे बराच वेळ तिच्या 'करीयर'बद्द्ल बोलत होतो. मी काही मुद्दे माझ्या टाचणवहीत लिहीत होतो.<br /><br />शेवटी ती जाण्यासाठी उठली. दोन पावले गेली असेल तोच तिच्या लक्षात आलं की, तिची ओढणी कशात तरी अडकलीय. तिने मागे वळून माझ्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहीले. मी तडक खुर्चीकडे झेप घेतली. <br /><br />आणि पाहतो तर काय....<br /><br />तिची ओढणी आमच्या चिरंजीवाने चघळून खुर्चीला लावलेल्या च्युईंगमला चिकटली होती.<br /><br />चिरंजीवांचं हे च्युईंगमप्रेम मला नवीन नव्हते. मागे त्याने झोपण्याआधी माझ्या उशीला च्युईंगम लावून ठेवला होता. दूसर्‍या दिवशी मला माझ्या केसांची आहूती द्यावी लागली होती.<br />पण यावेळी च्युईंगमने आपली 'कमाल' दाखवून 'किमान' मला तरी एक सुवर्णसंधी दिली होती.<br /><br />मी तिच्या ओढणीची च्युईंगमपासून सुटका करू लागलो तोच दारात साक्षात मासे घेवून परतलेल्या सौ. ची एन्ट्री झाली आणि टिपीकल हिंदी सिनेमात खपेल, असा सीन पाहून सौ. च्या कपाळावरील शीरा ताडताड उडू लागल्या. माझी अवस्था पाण्याबाहेर काढलेल्या माशासारखी झाली होती. सकाळी वाचलेल्या राशीभविष्यातील त्या भविष्याचा प्रत्यय मला आता आला होता. 'अनपेक्षित धक्का'... खरं झालं बाबा..!<br /><br />सौ. ने आपला बाणा दाखवून सेल्सगर्लला घरातून पिटाळून लावले. मी आंतरज्ञानाने जाणले, मासे काय आज तव्यात लोळणार नाहीत.<br /><br />ही गोष्ट सबंध सोसायटीत पसरायला फार वेळ लागला नाही. मग आमच्या घरी सोसायटीतल्या रिकामटेकड्यांचा राबता सुरू झाला.<br /><br />"नशीबवान आहेस लेका..!" इति परांजपे. <br /><br />आत काय काय केलसं रे? याची मला खोदून खोदून विचारणा होऊ लागली. मी घडलेला एक एक प्रसंग मीठमसाला लावून त्यांना सांगत होतो. सगळे आंबटशौकीन माझा हेवा करीत होते. <br /><br />शेजारच्या कुळकर्ण्यांनी मात्र मला लांबलचक भाषणच दिलं. 'तुम्हांला हे असलं वागणं शोभतं का? आपल्याला एक पत्नी आहे... एक मुलगा आहे.. याचा विचार.... इ. इ.<br />वास्तविक त्यांच्या या रागामागे असलेला छूपा हेतू मी जाणून होतो. तो हेतू हा होता... १०१ नंबरचं रूम सोडून ती सेल्सगर्ल १०२ मध्ये (१०२ हा माझ्या रूमचा क्रमांक.) गेलीच कशी?<br /><br />ही घटना (माझ्यासाठी मात्र दूर्घटना) घडल्याच्या दूसर्‍याच दिवशी सोसायटीतल्या सबंध बायकांनी सोसायटीच्या ऑफीससमोर मोर्चा काढला. त्यांची मागणी होती.. सोसायटीच्या गेटवर लावलेल्या फलकात 'सेल्सगर्ल' हा शब्द समाविष्ट व्हावा.<br /><br />काही दिवसांत बदललेल्या सुचनेनुसार गेटवर फलक झलकू लागला...<br /><br />फेरीवाले, सेल्समन आणि <span style="font-weight:bold;">सेल्सगर्ल</span> यांना प्रवेश नाही.<br /><br />यातला सेल्सगर्ल हा शब्द 'बोल्ड' का केला होता?<br />हम्म.. सेल्सगर्ल असतातच 'बोल्ड अ‍ॅन्ड ब्युटीफुल.' पेंटरने तो शब्द बोल्ड ठेवण्यामागे हीच 'भावना' असावी बहूधा..!<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-9201139379198822511?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-16364538484708948872011-06-14T01:48:00.000-07:002011-07-29T02:57:53.321-07:00मला वाटतं, सहाव्या यत्तेत असताना भाषा पुस्तकात माझे आवडते विनोदी लेखक चिं. वि. जोशी यांचा पावसाळा या विषयावर आधारीत एक अर्थात विनोदी पाठ होता. आता त्यातलं तुरळक आठवतयं.<br /><br />त्यात लेखक छत्री रेल्वे अथवा बस स्थानकात, नातेवाईकाच्या घरी, वाचनालयात, थेटरात, नाट्यगृहात, देवळात इ. इ. ठिकाणी विसरल्याचे सांगतो. जगात कधीही छत्री न विसरलेला व्यक्ती सापडणे जवळपास विरळाच.<br />पुढे एका प्रसंगात जोराचा पाऊस पडत असताना लेखकाच्या एका चपलेचे बंद तुटून तीने ऐनवेळी दगा दिल्याने केवळ एक चप्पल पायात ठेवणं मुर्खपणाचं वाटेल, म्हणून लेखक दोन्ही चपला आपल्या हातातील छत्रीच्या काड्यांवर ठेवतो आणि अनवानी चालू लागतो. आता गंमत अशी होते, त्यांना त्या छत्रीत त्यांच्या ओळखीच्या एका तरूणीला घेणं भाग पडतं. लेखकाच्या अनवानी पायांकडे पाहून तरूणी त्यांना याबाबत विचारते. त्या प्रश्नाला पायाला इजा झालीय वगैरे असचं काहीबाही उत्तर देवून लेखक वेळ टाळतो.<br />पण आपल्या छत्रीत एक सुंदर तरूणी आलीय याचा आनंद एकीकडे आणि छत्रीच्या काड्यांवर ठेवलेल्या चपला तरूणीच्या डोक्यावर पडल्या तर.. याचं दू:ख दूसरीकडे.<br />लेखक अशा द्वीधा मनस्थितीत असताना, तरूणी 'छत्रीतून काहीतरी चिखलसदृश पाणी गळत असल्याचं सांगते, आणि हे सांगेपर्यंत बंद तुटलेली आणि चिखलाने माखलेली ती चप्पल तरूणीच्या डोक्यावर आदळतेदेखील..<br /><br />त्याच पाठातील आणखी एक गंमत आठवतेय.. ती म्हणजे..<br />लेखक मुसळधार पावसातून छत्री घेवून जात असताना त्यांचे दोन मित्र लेखकाच्या छत्रीत जवळजवळ घुसतात. दोन बाजूला दोन मित्र आणि मधे लेखक अशी तीन माणसे एका छत्रीत कशी बरं मावणार? त्यामुळे होतं काय.. ते दोन्ही मित्र अर्धेअधिक भिजतात, पण यात लेखक मात्र कोरडा राहतो.<br />लेखक म्हणतो, अशा प्रसंगात दोन मित्रांना छत्रीत घेतल्यामूळे दोन गोष्टी होतात.<br />१) त्यांना आपण छत्रीत घेतल्यामुळे ते आपले आभार मानतात.<br />२) आपण कोरडे राहतो.<br /><br />नुकताच पावसाळा सुरू झाला आणि मला हा लेख आठवलाच.. अस्पष्टसा का होईना.<br /><br />पावसाळा सुरू झाला की छत्रीचे वेध लागतात. म्यान छत्र्या उपसल्या जातात. दूकाने रंगबिरंगी छत्र्या आणि त्या खरेदी करण्यासाठी आलेल्या गिर्‍हाईकांनी गजबजून जातात. छत्री दूरूस्तीवाल्यांना सुगीचे दिवस येतात.<br /><br />पावसाळ्यात छत्री सांभाळणं, हे एक दिव्य आहे.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-uRRCT40TRPQ/TjKEB3VyVfI/AAAAAAAAAEw/0egtaoqCWQg/s1600/images%2B108.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 185px; height: 272px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-uRRCT40TRPQ/TjKEB3VyVfI/AAAAAAAAAEw/0egtaoqCWQg/s400/images%2B108.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634711251363976690" /></a><br /><br />माझ्याबाबतीत मात्र छत्री आणि पाऊस हे समीकरण क्वचितच जुळून येई. जेव्हा छत्री जवळ असायची, तेव्हा पाऊस लगान चित्रपटातल्यासारखा कुठेतरी दूर जात असे आणि छत्री जवळ नसली की मात्र कुठेही आडोसा नसेल अशा खुल्या रस्त्यात गाठून मला चिंब भिजवीत असे.<br /><br />कधी कधी सोसाट्याच्या वार्‍यासोबत आलेला पाऊस तर आमच्या छत्र्या टाटा स्कायच्या डीशसारख्या उलट्या दिशेला फिरवून आमची त्रेधातिरपिट (हा शब्द मला तबल्यावर वाजवल्या जाणार्‍या तालासारखा का वाटतो..!) की काय म्हणतात? ती उडवित असे.<br />त्यादिवशी असाच वार्‍यासह पाऊस आला आणि छत्री घेवून रस्त्याने चालणार्‍या एका तरूणीची छत्री उलटी झाली. ती तरूणी आपली छत्री सुलटी करण्यासाठी झटू लागली. तिने प्रयत्नांची पराकाष्ठा की काय म्हणतात? ती केली. पण वार्‍याचा जोर इतका होता की तीचं काही चालेना. अखेर छत्री स्वत:स पॅराशुट समजून तिच्या हातावर तूरी देवून उडून गेलीच. त्याक्षणी मला 'बहारों के सपने' या चित्रपटातील एका गाण्याच्या त्या ओळी आठवल्या..<br /><br />चुनरी संभाल गोरी<br />उडी चली जाये रे<br /><br />बस्स... या गाण्यातल्या 'चुनरी' या शब्दाच्या जागी 'छत्री' हा शब्द घालून ब्लॉगवर एका विडंबनाची भर घालण्याचं त्याक्षणी माझ्या मनात आलं, पण वाचकांवर हा अन्याय कशासाठी? असा फेरविचार मनात येताच मी ती इच्छा तिथेच दाबून टाकली.<br /><br />छत्र्या विसरणे हा एक... आणि चपला बदलण्याशी साधर्म्य असलेला छत्र्या बदलणं हा दूसरा प्रकारही कोणत्याही सार्वजनिक ठिकाणी सर्रास घडतो.<br /><br />माझीच हकीकत..<br />परवा मी एका बॅंकेत काही कामानिमित्त गेलो होतो. बॅंकेबाहेर छत्र्या ठेवण्यासाठी एका बादलीची व्यवस्था करण्यात आली होती. मीही इतर छत्र्यांच्या गर्दीत माझी नवीकोरी छत्री ठेवली. बँकेतील काम आटोपून मी माझी छत्री घेण्यास गेलो.<br />पाहतो तर काय... माझी छत्री गायब..! म्हणजे माझी नवीकोरी छत्री कुणीतरी भामटा घेवून गेला होता आणि त्याजागी हँडल नसलेली आणि २-४ काड्या तुटलेली आपली छत्री ठेवून गेला होता. मी मनात त्या अज्ञात छत्रीचोराला मला माहीत असलेल्या सगळ्या शिव्या घालून छत्री गेल्याच्या दु:खावर असं पांघरूण घातलं.<br />बाहेर पाऊस हो म्हणत होता. आता जायचं कसं या पावसातून?<br />काड्या तुटलेल्या त्या छत्रीचा मला 'काडी'चाही उपयोग नव्हता. तरीही मला ती छत्री घेण्याशिवाय पर्यायच उरला नाही.<br /><br />मी ती छत्री उचलली आणि सरळ चालू लागलो. <br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-1636453848470894887?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-66873469400558674072011-06-10T00:03:00.000-07:002011-07-29T03:09:58.645-07:00"अरे काय करून घेतलसं हे?" वसंत ऊर्फ वश्या गोपाळसह धावत येवून माझ्या कॉटवरील उरलेल्या जागेवर बसून धापा टाकीत म्हणाला. गोपाळनेही मुंबईमधील लोकलच्या सवयीनुसार सराईतपणे जागा पटकावली.<br />मी केविळवाण्या नजरेने एकवार आपल्या पायाकडे पाहीले. एका उंचशा स्टँडला 'टांग'लेला माझा बँडेजधारक पाय गरम चहातून बुडवून काढलेल्या ब्रेडसारखा सुजल्यामुळे मला तो सफेद हत्तीच्या पायासारखा भासू लागला. लोकं मला 'पांढर्‍या पायाचा' तर म्हणणार नाहीत ना? या चिंतेत असतानाच माझ्या उजवीकडून कारूण्यमय हुंदका माझ्या कानी आला. या आमच्या सौ होत्या.<br />"अहो आहे म्हटलं मी अजून..!" का कुणास ठावूक? माझ्या या टोमणेवजा विधानानंतर सौ. नी तडक 'काळी पाच' पकडली. तेव्हा इतर कॉटांवरील पेशंट्सनी उगाचच सुतकी चेहरे केले.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-PJedEKeip9w/TjKGvk37PFI/AAAAAAAAAFQ/oT4l0k6aIC0/s1600/images.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 247px; height: 204px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PJedEKeip9w/TjKGvk37PFI/AAAAAAAAAFQ/oT4l0k6aIC0/s400/images.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634714235704130642" /></a><br /><br />वास्तविक सौ. ना मनातून आनंद झाला असावा, असा माझा निकष आहे.<br />'आता कसे माझ्या प्रत्येक गोष्टीत टांग अडवता तेच पाहते..!' असे म्हणताना कमरेत पदर खोचणारी सौ माझ्या डोळ्यासमोर आली.<br />"आवरा. वहीनी आवरा. पैर सलामत तो जुते पचास..!" गोपाळ या गृहस्थाला प्रसंगातलं गांभीर्य अजिबात कळत नाही. माझा पाय याक्षणी जर 'सलामत' असता, तर गोपाळच्या ढुंगणालाच 'सलाम' केला असता.<br />"अरे पण तुझ्या पायांना हा हॉस्पीटलचा रस्ता सापडलाच कसा?" वश्यापण कधीकधी ही असली शाब्दीक कसरत करतो.<br />"मला का हौस आहे इथं येण्याची..! खड्डा..." मी पायाची दुर्दशा होण्याची घटना सांगणार तोच..<br />"काही विचारू नकोस रे बाबा..! मुंबईच्या रस्त्यांवरील खड्डे बघितले की, हेच कळत नाही... रस्त्यांत खड्डे आहेत की खड्ड्यांत रस्ते. इतके खड्डे चंद्रावरपण नसतील बायगॉड..!" या स्वत:च्याच विनोदावर गोपाळ गालावर कृष्णविवराइतके खड्डे पाडून मनसोक्त हसला, त्यावेळी माझी कॉट धरणीकंप झाल्यासारखी हलत होती.<br />लोकं 'खड्यात गेलास' असं का म्हणत असावेत? ते मला तेव्हा कळलं.<br />"खड्डा..." मी टेपरेकॉर्डरमध्ये कॅसेट अडकल्यासारखा या एकाच शब्दावर अडकलो. ठणठण गोपाळ पुन्हा ठणाणा करू लागला.<br />"खड्ड्यावरून आठवलं. मागच्या पावसाळ्यात आमचे निरंजनकाका असेच रस्त्याने चालले होते. रस्ता केवळ एवढ्यासाठीच म्हणायचा कारण, महानगरपालिकेने रस्त्याच्या तोंडाशी अमुक अमुक मार्ग असा फलक लावला होता म्हणून. मुळात त्या रस्त्यावर प्रदर्शनाला मांडल्यासारखे असंख्य खड्डे आपली 'खोली' बाळगून होते. आता अशा भररस्त्यात काका अचानक गायब..! गुरूत्वाकर्षणाचा नियम खड्ड्यांत टाकून ते वर जाणे तर अशक्यच. मग गेले कुठे? असा विचार करत असताना 'खड्ड्यातच गेले असावेत' असा तर्क करून आमच्या सोसायटीने महानगरपालीकेवर खड्डे बुजवण्यासाठी मोर्चा नेला. आणि काय आश्चर्य पहा..! दोनच दिवसांत खड्डे बुजून रस्ता अगदी गुळगुळीत झाला, पण गुळगुळीत टक्कल असलेले आमचे काका मात्र 'गूळ' आयमीन गूल झाले. तिसर्‍या दिवशी काका स्वगृही परतले असता त्यांनी सांगितले, की ते गटाराचं झाकण उघडं असल्यामुळे त्यात पडले होते." गोपाळने 'पंचतंत्रा'मधली एखादी गोष्ट सांगावी, अशा रितीने तो प्रसंग कथन केला. तो प्रसंग ऐकत असताना आमच्या सौ. चे रडू पळून जावून चेहर्‍यावरचे भाव सेन्सेक्समधील चढ-उतारासारखे भरभर बदलत होते.<br />"आणि कहर म्हणजे ज्या दिवशी काका गटारात पडले, त्या दिवशी गटारी अमावास्या होती." यावर मी व वश्या हसलो, पण गोपाळच्या चेहर्‍यावर ऑपरेशन थिएटरमधून गुंतागुंतीचं ऑपरेशन करून बाहेर आलेल्या डॉक्टरासारखी गंभीरता होती.<br />"माझाही पाय खड्ड्यातच मुरगाळला." मी एवढं म्हणेपर्यंत इकडे सौ. ने आपल्या डोळ्यांना पदर लावलादेखील. माझा पाय बरा होईपर्यंत सौ. च्या डोळ्यांतील अश्रू संपून नुसत्याच कवड्या शिल्लक राहतील की काय? अशी शंका येवून माझेही डोळे जरासे पानावले.<br />"तुझा पाय काल मुरगाळला ना?" गोपाळच्या प्रश्नाचा रोख मला कळला होता. तो आता ग्रहांसोबत खो-खो खेळत होता.<br />"ए गप रे..! काल अमावास्या होती, पण ती दूपारी २ वाजताच संपली. आणि याचा पाय ऑफीस सुटल्यावर म्हणजे संध्याकाळी सहाच्या सुमारास मुरगाळला." वश्याने गोपाळलाच खो दिला.<br />"रस्त्यातले उंचवटे बघताना खड्ड्यांकडे दूर्लक्ष व्हायचेच." 'उंचवटे' या शब्दावर जोर देत गोपाळने मला खराखूरा कोपर मारत ही 'कोपरखळी' मारली.<br />तरी बरं सौ. ला ही असली 'अलंकारीक' भाषा कळत नाही म्हणून.<br />मी गोपाळला एक चिमटा काढला. चिमट्याची भाषा त्याला कळत असावी, त्याने विषय बदलला.<br />"किती सुजलाय रे पाय..!" गोपाळ माझ्या सुजलेल्या पायाकडे पाहून म्हणाला.<br />"हम्म..!" असं म्हणून वश्याने नुसतीच मान हलवली.<br />"आता मला कळलं, हिंदीत पायाला 'पाव' का म्हणतात ते..!" इति गोपाळ.<br />"उगाच पुलंची कोटी आपल्या नावावार खपवू नकोस." मी त्याच्या विनोदातली हवाच काढली.<br />आणखी बराच वेळ आमच्या अशा गप्पा रंगल्या. मग सौ. वगळता दोघांनी काढता 'पाय' घेतला.<br /><br />*<br /><br />दोन-चार दिवसांतच मी इस्पितळातळातून डिस्चार्ज घेवून घरी आलो. माझे दोनाचे चार पाय झाले होते. हाती कुबड्या आल्या होत्या. कुबड्यांच्या आधारे आता मी घर फीरत होतो. अन्यथा सोफ्यावर बसून दिवसभर एकाच मासिकाची असंख्य पारायणे करीत होतो.<br />कधी एफ. एम लावलाच तर...<br /><em>'आज कल पाँव जमीन पर नही पडते मेरे..'</em><br />चॅनल बदलला तरी..<br /><em>'पप्पू कान्ट डान्स साला. पप्पू नाच नही सकता..'</em><br />ही असली गाणी माझ्या अपंगत्वाची खिल्ली उडवत होते.<br /><br />त्यादिवशी असाच पेपर वाचत बसलो होतो, तोच हॉलमधून सौ. चे काही शब्द कानावर आले.<br />ती मुलाला सांगत होती,"त्याचा पाय मोड. त्याचा पाय मोड."<br />माझ्या छातीत धडकीच भरली. दूसरा पाय सुजलेल्या पायासह थरथर कापू लागला. म्हणजे सौ. माझ्या पायावर उठलीय. तीला मला कायमचं घरीच बसवून ठेवायचयं. गोगलगायसारखे पाय पोटात घेता आले असते, तर किती बरं झालं असतं, असला काल्पनिक विचार करत मी कुबड्या घेवून हॉलमधे गेलो.<br />पाहतो तर काय...<br />सौ मुलाला जोडाक्षरे कशी काढावीत? हे शिकवीत होती. साहजिकच जोडाक्षरे काढताना त्या शब्दांतल्या कुठल्यातरी अक्षराचा 'पाय मोडावाच' लागतो.<br />हुश्श..! म्हणून मी सुटकेचा निश्वास सोडला.<br /><br />*<br /><br />परवा आमच्या ऑफीसातील 'सुंदर' रिसेप्शनिस्ट रोमा मला (सुजलेल्या पायांसकट) पाहायला आली. माझ्या रोमरोमावर रोमांच उभे राहीले. सौ. घरी नव्हती. मुलाच्या हातावर काही नाणी डकवून त्याला बाहेर पिटाळले.<br />"सर, पक्या सांगत होता की, तुम्ही कोमात आहात म्हणून.." रोमा आपला मेकअप केलेला चेहरा उगाचच वाईट्ट करून म्हणाली.<br />मी पक्याचे मनात आभार मानले. एरवी त्याचं असं खोटं बोलणं मी खपवून घेतलं नसतं.<br />पाय बरा झाल्यावर ऑफीसात जाईन, तेव्हा पक्याला ऑफीससमोरच्या उडप्याच्या हॉटेलात भजी-चहा नक्की चारेन, असा निश्चय मी तेव्हाच करून टाकला.<br />"इतकं काही नाही. फक्त पाय मुरगाळलाय." मी पायाला ठेच लागली असावी, इतक्या सहजतेने म्हणालो.<br />"ओह..!" हे म्हणताना तिच्या लिपस्टीकने रंगलेल्या नाजूक ओठांचा झालेला चुंबनासारखा आकार पाहून मी घायाळ झालो.<br />"फार दुखतयं का?" तिने माझ्या सुजलेल्या पायावर आपल्या कोमल हातांची बोटे फिरवित विचारले.<br />"दर्द वहाँ नही. दर्द तो यहाँ है. दिल में.." यश चोप्रांच्या चित्रपटातील नायकाप्रमाणे मी हे वाक्य म्हटले पण अर्थात मनात.<br />"नाही.. तुझा स्पर्श झाला नि माझं निम्मं दुखणं पळालं." मी शेवटी धाडस करून म्हणालोच.<br />"काही म्हणालात" ती.<br />बोंबला..! म्हणजे हीने काही ऐकलच नाही.<br />"वहीनी कुठं दिसत नाहीत त्या?"<br />"ती बाजारात गेलीय. तू बैस ना." ती सोफ्यावर माझ्यापासून दोन ध्रुवांइतकं अंतर ठेवून बसली.<br />काही वेळ असाच गेला.<br />"रोमा, जरा मला आधार देशील त्या कोपर्‍यातल्या टेबलापर्यंत जाण्यासाठी." मी कुबड्या बेडरूमध्येच विसरलोय, हे लक्षात येताच माझ्या अपंगत्वाचा फायदा घ्यायचे ठरवले.<br />"कशाला? काही हवयं का आपल्याला?"<br />"तिथे एक मासिक आहे. ते हवं होतं."<br />"मग तुम्ही कशाला त्रास घेताय? मी आहे ना. थांबा, मी देते." असं म्हणून तीने त्या टेबलावरील मासिक आणून माझ्या हाती दिले.<br />ज्या अर्थी मासिक मागून घेतलयं, त्याअर्थी ते वाचणं क्रमप्राप्त होतं. मी मधलं कुठलंतरी पान उघडून नुसताच वाचण्याचा अभिनय करू लागलो.<br />आता काय करायचं? तिच्या एका स्पर्शासाठी मी आतूर झालो होतो.<br />हां..! माझ्या डोक्यात एकदम प्रकाश पडला.<br />चहा करायला सांगू या. म्हणजे काय होईल? साखर आणि चहापावडरचा डबा कुठे आहे? ते सांगण्याच्या निमित्ताने ती मला स्वयंपाकघरापर्यंत नेण्यासाठी आधार देईल.<br />"रोमा, थांब मी तुझ्यासाठी चहा टाकतो." उभं राहण्याची व्यर्थ धडपड करत मी.<br />"तुम्हांला सांगितलं ना त्रास घेवू नका म्हणून. मला नकोय चहा."<br />"असं कसं..! तू काय रोज येणारेस होय आमच्या घरी?" मी हट्टाला पेटलो होतो.<br />"बरं. पण चहा मी करणार." हे ऐकून जंगली चित्रपटातील शम्मी कपूरसारखी 'याहू' म्हणून उडी मारण्याचे माझ्या मनी आले.<br />"चल मी तुला साखर आणि चहापावडरचे डबे दाखवतो."<br />मी तिच्या खांद्यावर हात टाकून लंगडत लंगडत स्वयंपाकघराकडे जाऊ लागलो. असं वाटतं होतं, स्वयंपाकघर पार काश्मिरपर्यंत असतं तर काय बहार होती..!<br /><br />आणि अचानक...<br /><br />पौराणिक हिंदी मालिकेत जसे राक्षस अचानक कुठेही कुठल्याही रूपात प्रकट होतात, तशा सौ. दारात प्रकट झाल्या. माझं सारं अवसान गळून पडलं.<br />रोमा आणि माझ्यातलं हे दृश्य पाहून सौ भलत्याच चेकाळल्या होत्या, हे सांगायला कुणा ज्योतिष्याची गरज नव्हती. तीचा चेहराच बोलत होता.<br />"पाय घसरलाच ना शेवटी..!" सौ. माझ्यावरच घसरल्या.<br />नंतर तीने माहेरून आंदण मिळालेल्या ठेवणीतल्या सटवी, नटवी या आणि अशा सारख्या शिव्या देवून रोमाला घरातून हाकलवून लावले. झिंज्या उपटणंच तेवढं बाकी होतं.<br />आणि शेवटी स्वत:च्या कपाळावर हात मारत बराच वेळ आपल्या नशिबाला दोष देत बसली होती. त्या घटनेनंतर सौ. ने माझ्याशी काही दिवसांपुरता अबोला धरला.<br /><br />*<br /><br />दिवस औषधपाणी घेत, पायाचे व्यायाम करत जात होते. पायांत सुधारणा होत होती.<br /><br />एके दिवशी मी कुबड्या न घेता आपल्या पायांवर उभं राहण्याचा प्रयत्न केला.<br />आणि काय आश्चर्य..! मी उभा राहीलो. माझा आनंद गगनात मावेना. कधी एकदा जावून सौ. ला सांगतो, असे झाले.<br />मी जमेल त्या वेगाने पळतच स्वयंपाकघराकडे धाव घेतली. आणि..<br /><br />पायाखालची जमीन सरकावी, तसा मी धाडकन फरशीवर पडलो. सौ. ने फरशी धुण्यासाठी फरशीवर कपडे धुण्याच्या पावडरीचं फेसाळ पाणी टाकलं होतं. माझा बरा झालेला पाय पुन्हा दुखावला.<br />काय झालं? पाहण्यासाठी सौ. स्वयंपाकघरातून लगबगीने बाहेर आली. द्रव पदार्थावर पडलेला माझा स्थायूरूपी मांसल गोळा पाहून तीने आपली जीभ चावली.<br />माझा चेहरा ९९ धावांवर 'पाय'चीत झालेल्या खेळाडूसारखा झाला होता.<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-6687346940055867407?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-88347697501471546942011-06-06T00:00:00.000-07:002011-07-28T21:49:16.921-07:00संध्याकाळी ऑफीस सुटल्यावर थेट घरी आलो. हो.. म्हणजे एरवीही मी ऑफीस सुटल्यावर थेटच घरी येतो. "नाकासमोर चालणारा" की काय म्हणतात ना? त्या प्रकारात मोडणारा मी.<br />घरी आलो पाहतो तर काय?....<br />कुटूंबीय दोन बोटचं स्वर्ग उरलयं असल्या स्वर्गीय आनंदात...<br />त्यांच्या चेहर्‍यावर आनंद मावत नव्हता, तरी शेजारचे भिंगार्डेकाका आपल्या तुडूंब सुटलेल्या पोटाला न जुमानता जसे शर्ट इन करताना आपल्या पँटीत शर्ट अक्षरश: कोंबतात, अगदी तसाच कुटूंबीयांनी मला अज्ञात अशा आनंदाला आपल्या चेहर्‍यात कोंबून टाकला होता. माझ्या छातीत धस्स झालं. कारण जेव्हा जेव्हा माझ्या कुटूंबीयांना आनंद होतो, तेव्हा तेव्हा माझी मनस्थिती प्राईम मिनिस्टर दणकून आपटल्यानंतरच्या देव आनंदसारखी होते.<br />आता काय वाढून ठेवलयं? याचा विचार करताना माझ्या मेंदूची होणारी ओढाताण आणि देव-दानवांनी समुद्रमंथनावेळी मेरू पर्वताची केलेली ओढाताण यात बरचसं साम्य असावं. बरेच अंदाज बांधून पाहीले, पण छे..! सारेच अंदाज पत्त्यांच्या बंगल्याप्रमाणे क्षणात कोसळले. यातलं "छे..!" म्हणताना मराठी सिनेमात महेश कोठारे 'डॅम इट' म्हणताना जसं उजव्या तळहातावर डाव्या हाताची मुठ आपटतो, तशी मीही आपटून घेतली.<br /><br />"काय झालं?" मी प्रसंगाचं गांभिर्य ओळखून प्रश्न केला.<br />यावर माझी धाकली बहीण तोंड उघडणार तोच आईने तिला नजरेनेच चुप केले. माझी नजर अ‍ॅवॉर्ड फंक्शनच्यावेळी स्टेजवर फिरणार्‍या स्पॉटप्रमाणे कुटूंबीयांवर झरझर फिरत होती.<br />"अरे हल्ली ना... मला घरातली कामं करताना थकायला होतं." कोणतीही गोष्ट कमालीची फिरवून सांगण्यात आईचा 'हातखंडा' आहे. याबाबतीत तिचा 'हात' या 'खंडा'त कुणी धरू शकत नाही. मी बाबांकडे न उमजून पाहीलं. त्यांनी नुसतेच आपले डोळे मिचकावून मंद स्मित केलं. बाबा शत्रूपक्षात सामील झाल्याचा इशारा मिळाला होता.<br />"अगं मग एखादी बाई ठेवायची ना घरातली कामं करण्यासाठी." मी तोडगा सुचवला.<br />"काही नकोय बाई वगैरे.." आई वसकन अंगावर आली.<br />"मग मी घरी राहू म्हणतेस?" यावर बाबा फिसकन हसले. आईने त्यांच्यावर हिंदी मालिकेतल्या कजाग सासूसारखे डोळे वटारले. मला शंका आली, आता ही तीन-तीनदा मान वळवून बाबांकडे पाहते की काय?<br />"तू कशाला करायला हवीस कामं?" आईची माया की काय म्हणतात? ती हीच असावी.<br />"नाही म्हणजे.. बाबांना घरातली चार कामं करताना पाहीलयं बरं मी." बाबांकडे तिरका कटाक्ष टाकत मी.<br />बाबांचा चेहरा फरशीवर डाळ 'पडते' तसा 'पडला' होता आणि आईच्या चेहर्‍यावर अपराधीपणाचे भाव दाटले होते. आता तीला भडभडून वगैरे येईल, असं मला वाटू लागलं.<br />"म्हणजे अरे कुणीतरी आपलं माणूस हवयं." 'आपलं' या शब्दावर जोर देत बहीणीने आईचे संवाद चोरले. मागे कुठल्याश्या एकांकिकेत हीने सहकलाकाराची वाक्ये आपलीच वाक्ये आहेत, असं समजून म्हटली होती आणि त्या एकांकिकेस सर्वोत्कृष्ट विनोदी एकांकिका म्हणून गौरवण्यातही आलं होतं. त्याचाच हा प्रभाव होता बहूधा.<br />"आपलं?" मला आता यातली गोम लक्षात येवू लागली होती. पण तरीही ती मला त्यांच्या तोंडून ऐकायची होती.<br />"अरे म्हणजे घरात सून आणण्याच्या विचारात आहोत आम्ही." इतका वेळ केवळ मुद्राभिनय करणार्‍या बाबांना अचानक कंठ फुटला.<br />बाबांचं एक बरयं... ते सरळ विषयालाच हात घालतात.<br />बाबांनी चांदोबातला एखादा 'चुटकुला' ऐकवला असावा, अशा थाटात मी सोडून घरातली सारी मंडळी हसली.<br />"सुनेविना घर कसं सुनंसुनं वाटतं." बहीणीने कुठल्याश्या कौटूंबिक नाटकातलं प्रेमळ सासूच्या तोंडचं एक वाक्य साभिनय बोलण्याची संधी दवडली नाही.<br />"बर्वे सांगत होते, मुलगी अगदी नक्षत्रासारखी आहे." आईने न पाहीलेल्या सुनेचे गोडवे गाण्यास सुरूवातही केली होती.<br />"मग मी यांना धूमकेतू दिसतो की काय?" मी अर्थात मनात.<br />मी विचार करू लागलो, आता ही सुनेचे कोण कौतूक करतेय. एकदा घरी आल्यावर घरात 'चार दिवस सासूचे'चा प्रयोग रंगू नये, म्हणजे मिळवली.<br />"बर्वे अगदी विठ्ठलासारखे धावून आले." बाबांच्या या कोटीवर मात्र सर्वांसह मीही हसलो.<br />हे स्थळ विठ्ठल बर्वे नावाच्या आमच्या दूरच्या नातेवाईकांनी आणले होते. त्यांचा माझ्याच वयाचा मुलगा माधवला मी नेहमीच<br /><br />तो हा विठ्ठल बर्वा<br />तो हा माधव बर्वा<br /><br />असं चिडवत असे.<br />कधीकाळी आमची ही चेष्टा हमरा-तुमरीत रूपांतरीत झालीच तर, मी 'बर्वा'च्या जागी 'भड*' ही अक्षरे जोडून मोकळा होत असे. त्याचाच तर विठठल बर्वे बदला घेत नसावेत? या शंकारूपी पालीने माझ्या मनात घोरपडीएवढं रूप धारण केलं.<br /><br />माझ्या स्वातंत्र्यावर (बायकोरूपी..!) गदा आणली होती... घाला घातला होता. 'हे करा.. ते करू नका' अशा सुचना (की ऑर्डर्स?) मला वारंवार ऐकाव्या लागणार. म्हणजेच डू अँन्ड डोन्ट्स चे सगळे नियम मला लक्षात ठेवावे लागणार.<br />एकंदरीत एक श्वास घेणं सोडलं, तर माझं जगणचं बायकोच्या हाती असणार होतं.<br /><br />काही दिवसांनी त्या नक्षात्राचा फोटो मला दाखवण्यात आला. लग्नाआधी सगळ्याच मुली सर्रास अशीच पोझ असलेला फोटो का काढत असाव्यात? हा यक्षप्रश्न आहे. मान थोडीशी कलती केलेली आणि हनुवटीवर उजव्या हाताची बोटे टेकवून काढलेला तो नक्षत्राचा फोटो मी पाहत असताना मी त्या "नक्षत्राचे देणे" लागतो, अशा अविर्भावात कुटूंबीय माझ्याकडे आणि मग एकमेकांकडे आळीपाळीने पाहत होते.<br /><br />मी अवाक्षरही न बोलता माझा होकार गृहीत धरून मुलगी पाहण्याचा कार्यक्रम ठरला.<br /><br />*<br /><br />माझे कुटूंब आणि काही आप्त असा गोतावळा त्या नक्षत्राच्या घरी अवतीर्ण झाला. अर्थात विठ्ठल बर्वेदेखील आपण या दोन कुटूंबांमधील कसे 'दुवा' आहोत, या खुशामतीत आमच्यासह आले होतेच. तिचे हितचिंतक आणि माझे अजात शत्रू यांच्यात जुजबी गप्पा झाल्या. सोफ्यावर इतकी ऐसपैस जागा असूनदेखील मी लोकलमध्ये चौथ्या सीटवर बसल्यासारखा अंग चोरून बसलो होतो. फासावर जाण्यापुर्वी कैद्याच्या छातीत जशी धाकधूक असते, तशी धाकधूक याक्षणी माझ्याही छातीत होत होती. माझं आणि तिचं कुटूंब हास्यकल्लोळात बुडाले होते. तेव्हा मला 'अनुरोध' चित्रपटातल्या त्या गाण्याच्या ओळी आठवल्या..<br /><br /><span style="font-style:italic;">ना हसना मेरे गम पे<br />इन्साफ करना</span><br /><br />पण 'मेरे दिल की आवाज' ऐकायला इथं कोण तयार होतं?<br /><br />माझं हे विचारचक्र चालू असताना अधुनमधून बर्वे लोकसभेत विधेयक संमत की असंमत झाल्यावर उपस्थित सदस्य जशी बाके बडवतात, तशी माझ्या पाठीत आपल्या आखुड हाताची थाप मारून माझी पाठ बडवत होते.<br /><br />इतक्यात तिच्या वडीलांकडून तिला हजर करण्याची आज्ञा सुटली आणि माजघरात उपस्थित महीलावर्गाची एकच हालचाल सुरू झाल्याचं लक्षात आलं. काही क्षणांत नक्षत्र आमच्यासमोर दाखल झालं. मी किंचीत मान वर करून ब्युटी पार्लरमधून मॉडीफाय केलेला तिचा चेहरा न्याहाळला. ही नक्की फोटोतलीच आहे ना? असा संशय मनी आला होता पण इतक्यात तिनेही माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकला. तेव्हा मला त्या नजरेत 'अगं बाई..! असा आहे होय माझा स्वप्नांतला राजकुमार..!' आणि 'थांब.. आता बघतेच तुझ्याकडे..!' असे दोन भाव जाणवले.<br /><br />आई आणि बहीण तिला साडी, इअरींग्ज, मॅचिंग लिपस्टिक, बांगड्या इ. 'शृंगारा'सह पाहण्यात कोण मग्न होत्या.<br /><br />विठठल बर्व्यांनी "काही विचारायचे असेल, तर विचारून घ्या." असा आदेश दिला आणि आईने अ‍ॅडमिशन घेण्यासाठी आलेल्या पालकांना प्रश्न विचारताना प्राध्यापक घेतात, तशी पोज घेतली. प्रश्नांचा भडीमार सुरू झाला.<br /><br />आई तिला "तूला कोणती मालिका सर्वात जास्त आवडते?, अमक्या-तमक्या मालिकेचे आतापर्यंत किती भाग पुर्ण झालेत?, गौरीचं काही चुकलं का?, आर्यनची स्मृती परत येईल का?, आशालताने अनुराधाला थप्पड मारली, ते योग्य होतं की अयोग्य?, मिहीरच्या अनैतिक संबंधाने त्रस्त झालेली रिया कोणता निर्णय घेईल?" असले प्रश्न विचारतेय, असा मला भास झाला.<br /><br />मी वेगळ्याच तंद्रीत होतो, त्यामुळे तो प्रश्नोत्तरांचा तो तास माझ्या कानावरून हवा गेल्यासारखा गेला. मला विचारलेल्याही बहुतेक प्रश्नांची उत्तरे 'आपल्याला या प्रसंगात एकही संवाद मिळाला नाही, हे शल्य सहन न झाल्याने माझ्या बहीणीनेच दिली होती.<br /><br />यात माझे बाबा मात्र चूप होते. त्यांना त्यांचे 'ते' दिवस आठवत असणार. मला सहानुभूती दाखवण्याची ते संधी शोधीत होते.<br /><br />समोरील टिपॉयवर कांदापोहे आणि चहा लवकर तोंड उघडून आम्हाला पोटात घ्या, ह्या आशेने आमच्याकडे पाहात होते. तिकडच्या पक्षाचा आग्रह झाला तेव्हा आम्ही प्लेटी हातात घेतल्या.<br /><br />"बर्वेकाका, कांदापोह्यात कांदाच दिसत नाहीए." मी माझ्या प्लेटीतील पोह्यांत कांद्याची गैरहजेरी पाहून बर्वेकाकांना हलकेच कोपर मारत जमेल तितक्या हळू आवाजात म्हणालो.<br /><br />"अरे, व्हेज कोल्हापुरीत कधी कोल्हापूर दिसतं का? तू पण ना कमालच करतोस." बर्वेकाकांनी मला अपेक्षित नसलेला संता-बंताचा एक विनोद माझ्या अक्षरश: तोंडावर मारला होता आणि स्वतः आपल्या हातातील प्लेटीवर तुटून पडले.<br /><br />आमच्या कुटूंबातील सदस्यांनीही एकमेकांच्या प्लेटीत डोकावून कांदा नसल्याची खात्री करून घेतली. पुढे-मागे भांडण झालचं तर, आईला भांडायला आता एक 'पॉईंट' मिळाला होता.<br /><br />.... आणि एकदाची पसंती झाली.<br />काही दिवसांतच लग्नाच्या तयारीला भलताच उतही आला.<br />महीन्याभरात लग्नही उरकलं. लग्नांत आई आता आपल्याला वर्चस्व गाजवायला आणखी एक (म्हणजे आधी बाबा होतेच..!) माणुस मिळाला, या खुशीत मिरवत होती. सगळे सुटले होते. मी अडकलो होतो.<br />मला 'आजन्म कारावासाची' शिक्षा जी मिळाली होती.<br /><br />लग्नानंतर शत्रूसमवेत समेट घडवून आणण्याच्या उद्देशाने आम्ही एका हॉटेलात मधूचंद्रासाठी रवाना झालो.<br /><br />आम्ही ज्या रूममध्ये होतो, त्या रूममधील एका भिंतीवरील एक (आगावू..!) सुचना वाचून मी अवाक झालो.<br /><br />सुचना होती...<br /><br />कृपया खिडकी पर पडदा डाल दे<br />आपका प्यार अंधा हो सकता है<br />लेकीन हमारा स्टाफ नही...!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-2GdstV07Od0/TjI7tS56JwI/AAAAAAAAADA/gsg1JSXhhFA/s1600/images%2B4.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 231px; height: 219px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2GdstV07Od0/TjI7tS56JwI/AAAAAAAAADA/gsg1JSXhhFA/s400/images%2B4.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634631733148788482" /></a><br /><br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-8834769750147154694?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-3240081758973811332011-05-30T01:17:00.000-07:002011-09-27T13:02:11.145-07:00मी पुरातत्वीय उत्खनन खात्यात असताना आटपाट नगरीत सापडलेल्या बखरींवरून ही सत्यकथा आपणांस सांगत आहे. यातील सत्य पडताळून पाहण्याची जबाबदारी सर्वस्वी वाचकांवर अवलंबून आहे, याची नोंद घ्यावी...<br /><br />आटपाट नगरीतील 'मुहम्मद बिन लादेन' मोठा महत्त्वाकांक्षी इसम.<br />भारतीय पुराणातील इतके सगळे पुराणपुरूष सोडून मुहम्मद बिनने केवळ आणि केवळ "डोळे नसलेल्या" धृतराष्ट्रांचा आदर्श "डोळ्यांपुढे" ठेवला. तब्बल १०० वेळा पाळणा हलता ठेवणार्‍या या 'अ'मर्यादा पुरूषोत्तमाच्या या अपार कर्तुत्वाने मुहम्मद बिन भलताच प्रभावित झाला.<br />आपल्याही आटपाट नगरीत असा एखादा पराक्रम करण्याचे "लालू"च मुहम्मद बिनला अनावर झाले. त्या विचाराने तो पुरता झपाटला.<br /><br />मग काय विचारता?<br /><br />"पुत्रकामेष्टी" संकल्पनेला धक्का देत आपल्या २२ पत्नींकडून प्राप्त झालेल्या ५४ अपत्यांसहित त्याने आपल्या घरी "गोकूळ" वसवले. परंतू त्याला याची कल्पना नव्हती की, भविष्यात यातलचं एक "अपत्य" जगासाठी मोठी "आपत्ती ठरणार आहे.<br /><br />नगरीत मुहम्मद बिन कृत अपत्यक्रांतीच्या चर्चेला उधाण आले.<br /><br />शेजारच्या कासीमचाच्यांना मुहम्मद बिनचा मोठा हेवा वाटला.<br />"मला तर एका गोष्टीचं आश्चर्य वाटतयं." कासीमचाच्यांनी अगदी हिमालयात पडणार्‍या बर्फाच्या रंगाच्या आपल्या लांबसडक दाढीत आपली आखुड बोटे गुंतवून तीला कुरवाळली.<br />"आश्चर्य..! कसलं आश्चर्य..!" यावेळी मुहम्मद बिन स्वत: आश्चर्यचकीत झाला.<br />"नाही म्हणजे... तुझ्या घरी लोकसंख्या नियंत्रणवाले कसे पोहोचले नाहीत?" कासीमचाच्यांची शंका रास्त होती. त्यांनीही याच भीतीपोटी आपल्या घरातील अपत्यसंख्या वाढण्याचे रोखले होते.<br />"होय..! लोकसंख्या नियंत्रक अधिकारी आले होते माझ्या घरी. पण इथे शाळा भरलीय, असा समज करून आल्या पावली परत गेले." यावर मुहम्मद बिनने कासीमचाच्यांना टाळीही दिली.<br />"अल्लाह मेहेरबान तो गधा पहेलवान..!" असं म्हणून मुहम्मद बिनने स्वत:स गाढव म्हणून घेतले, हे लक्षात येताच कासीमचाचाही आपले काजळ घातलेले डोळे किलकिले करत आणि दाढीला विचित्र हिसके देत मनसोक्त हसले.<br /><br />लोकसंख्या आटोक्यात आणण्यासाठी नगरीत एक नवा कायदा लागू करण्यात आला.<br />कायदा होता...<br /><br /><em>हम दो हमारे दो<br />उसके बाद जितने भी हो<br />आतंकवादी बना दो..</em><br />मुहम्मद बिनास हा कायदा "बाकायदा" पटला.<br />"पुत्र व्हावा ऐसा गुंडा<br />ज्याचा तिन्ही लोकी झेंडा" या न्यायाने आपल्या पुत्रांना आतंकवादी म्हणून अ‍ॅडमिशन मिळावे, या एकाच धडपडीने मुहम्मद बिनने नगरीचे अध्यक्ष परवेज यांची भेट घेण्याचे ठरविले.<br /><br />ईदीस घालावयाचे ठेवणीतले कपडे आणि त्यावर नेहमीच्याच अत्तराचा शिडकावा करून मुहम्मद बिन घराबाहेर पडला. टॅक्सीवाल्यास हात दाखवून आणि त्याला जाण्याचे ठिकाण सांगून त्याने टॅक्सीतले आसन ग्रहण केले. रस्ता बर्‍यापैकी मोकळा मिळाल्याने टॅक्सीवाल्यास मोठा हुरूप आला. त्याने आपले कौशल्य पणाला लावून जितक्या वेगात टॅक्सी पळेल तितक्या वेगात टॅक्सी हाकण्यास प्रारंभ केला. वेगाचा सुर गवसलेल्या टॅक्सीला अशी पळताना पाहून मुहम्मद बिनाच्या छातीत धडकीच भरली.<br />"अरे जरा स्पीड कमी कर आपल्या टॅक्सीचा. टॅक्सीचा अपघात झाला आणि मी मेलो तर माझी ५४ मुले अनाथ होतील." मुहम्मद बिनने टॅक्सीवाल्यास धमकीवजा आज्ञा दिली.<br />"साहेब, कधी आपला स्पीड पाहीलात का?" टॅक्सीवाल्याने समोरील आरशात दिसणार्‍या मुहम्मद बिनास उपहासात्मक शह दिला. त्याच्या या फाजीलपणाने मुहम्मद बिन खजिल झाला.<br />न जाणो, याने कुठल्या दरीत टॅक्सी घातली म्हणजे.... म्हणूनच की काय.. मुहम्मद बिनने परवेजमियांच्या कार्यालयात पोहोचेपर्यंत गप्प बसणे पसंत केले.<br /><br />आपल्या १० व्या पत्नीचा १७ वा सुपुत्र ओसामाने लहाणपणीच आपण पायलट होण्याचे स्वप्न मुहम्मद बिनास बोलून दाखविले.<br />"अले, पण मला कसं कलनाल... तू पायलट झालाहेस ते?" मुहम्मद बिनने छोट्या ओसामाची नक्कल करत बोबड्या भाषेत सवाल केला.<br />"त्यात काय? मी पायलट झाल्यावर आपल्या घरावर बॉम्ब टाकेन." ओसामाने मात्र सरळ शब्दांत मुहम्मद बिनवरच बॉम्ब टाकला.<br /><br />लहाणपणापासूच असल्या जहाल विचारांच्या आणि खल प्रवृतीच्या ओसामाने पुढे सातासमुद्रापार आपल्या 'अप'किर्तीचा झेंडा गाडला. (त्याच्या मृत्यूपश्चात अमेरीकनांनी त्याला कुठे गाडला? हे आपण जाणताच..)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Vu9XgeuQlDk/ToIrpmg2I0I/AAAAAAAAAIA/uAvFAuesDSE/s1600/images.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 177px; height: 285px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Vu9XgeuQlDk/ToIrpmg2I0I/AAAAAAAAAIA/uAvFAuesDSE/s400/images.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5657132075643708226" /></a><br />आपल्या भावाची ओळख करून देताना ओसामा गमतीने म्हणे, "हा माझा दूरचा भाऊ आहे."<br />"म्हणजे?"<br />"म्हणजे.. याच्या आणि माझ्यादरम्यान तेरा बहीणी आहेत."<br /><br />इतका गंभीर स्वभावाचा ओसामा कधीकधी पाचकळ विनोदही करत असे.<br />जेव्हा त्याचा अंतकाळ जवळ आला होता, तेव्हा तो त्याच्या सहकार्‍याला म्हणाला, "लहाणपणी अब्बांचं ऐकलं असतं तर, आज ही नौबत न येते."<br />"काय सांगितले होते अब्बांनी?" सहकारीही मोस्ट वॉन्टेड ओसामाच्या वडीलांचं ते अमृततुल्य वचन ऐकण्यास सिद्ध झाला.<br />"अरे ऐकलचं नाही ना मी..!" ओसामा अशा परिस्थीतीतेही एके ४७ मधून सुटणार्‍या गोळ्यांसारखा गडगडुन हसला.<br /><br />अवांतर : ओसामाच्या 'एका' मुलास शिक्षकांनी प्रश्न केला, "तुझं नाव काय?"<br />"नीसार." मुलाने आपले बारशात ठेवलेले नाव सांगितले.<br />"आता मला सांग. तुझा जन्म कसा झाला?" शिक्षकांनी 'स'जीवशास्त्रातला प्रश्न केला.<br />"जवान जानेमन<br />हसीन दिलरूबा<br />मिले दो दिलजवाँ<br />"नीसार" हो गया..." नीसारने गाण्यातून आपली जन्मकथा कथन केली.<br /><br />(तळटिप : या लेखातील नावे वगळता सगळ्याच घटना काल्पनिक आहेत.)<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-324008175897381133?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-82633175754023832572011-05-10T23:52:00.000-07:002011-07-29T01:00:59.370-07:00त्याचा घामेजलेला तणावग्रस्त चेहरा...<br /><br />आणि मांडीवर आखरी साँसे गिननारा रक्तबंबाळ इसम...<br /><br />बॅकग्राऊंडला कारूण्याची परिसिमा गाठलेली म्युजिक...<br /><br />मृत्यूच्या दारी उभा असलेला (परंतू आता मात्र त्याच्या मांडीवर आडवा झालेला) तो इसम काही रहस्यभेद करू पाहतोय. (केवळ तेवढ्यासाठीच 'दिग्दर्शक' नावाच्या परमेश्वराने त्याच्या शरीरात प्राण फुंकलेत.)<br /><br />उत्सुकता टिपेला पोहोचलीय.<br /><br />आणि......<br /><br />जसा सिनेमात अचानक पाऊस सुरू होतो, तसा "बदले की आग" असल्या भयंकर नावाच्या या चित्रपटातील प्रसंगादरम्यान जाहीरातींचा पाऊस सुरू झाला.<br /><br />उत्सुकतेने प्रसरण पावलेला माझा चेहरा कमालीचा आकुंचन पावला.<br />वास्तविक तेव्हा माझा हात रिमोटकडे वळणारच होता.... पण म्हटलं, दूसरं चॅनल पाहता पाहता तो इसम करणार असलेला रहस्यभेद चूकला तर...<br /><br />परिणामी मी रिमोटला शेजारीच तिष्ठत ठेवत जाहीराती पाहण्याचा निर्णय घेतला.<br /><br />जाहीराती तर काय वर्णाव्या?<br /><br />गाडी बंद पडल्यामुळे त्या तरूणाच्या घरी राहण्याची विनंती करणारी तरूणी आणि एकच रूम असल्यामुळे त्या तरूणाच्या मनात फुटणारे दोन लाडू.. ती डेरी मिल्क शॉटची जाहीरात.<br /><br />एक सेल्सगर्ल लावा मोबाईल वापरणार्‍या "बाप्या"ला चेंज म्हणून कंडोमचं पाकीट च्युईंगम द्यावे, इतक्या निर्विकारपणे देते. ती 'सेप्रेट मेन फ्रॉम द बॉईज' म्हणणारी लावा मोबाईलची जाहीरात.<br /><br />रेस्टारंटमध्ये 'गधे का भर्ता' म्हणून गुडांना पुरता चोपणारा अक्षय कुमार "खाना काफी अच्छा बना लेते हो" या त्या तरूणीच्या प्रश्नावर "होम डीलीव्हरी भी करता हुं" असलं दादा कोंडके शैलीतलं आचरट उत्तर देतो.. ती 'फीट है बॉस' म्हणणारी डॉलर क्लबची जाहीरात.<br /><br />या असल्या जाहीराती पाहून मी त्या "बदले की आग"वर पाणी सोडण्याच्या निर्णयाप्रत पोहोचलो.<br /><br />कहर म्हणजे...<br /><br />एक बिकनीतली पाण्याने चिंब भिजलेली तरूणी समुद्रातून बाहेर येते.<br />त्याक्षणी मला 'हाऊसफुल्ल' या हिंदी सिनेमातला तो सिन आठवलाच..<br />त्यात समुद्रातून बिकनीतली जिया खान बाहेर येतेय.<br />अक्षय कुमार : लाज... शरम.... गहना...<br />चंकी पांडे : इन तीनोंमे से उसने कुछ नही पहना..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-bDRAipSpuIk/TjJoWu95C1I/AAAAAAAAADw/nFk7ZbS0gvc/s1600/images%2B003.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 192px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bDRAipSpuIk/TjJoWu95C1I/AAAAAAAAADw/nFk7ZbS0gvc/s400/images%2B003.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634680823567944530" /></a><br /><br /><br />मी गेस करू लागलो की, ही जाहीरात कसली असावी? साबणाची, कुठल्या क्रीमची की त्या बिकनीची तर नाही?<br />पण जेव्हा कळालं तेव्हा मात्र माझ्या 'गेस'चा 'भडका' उडाला. ती जाहीरात जे के नामक सिमेंटची होती.<br /><br /><em>ओ "माटी के पुतले"<br />इतना ना कर तू गुमान</em><br />या रफीसाहेबांच्या गाण्याला छेद देत त्या जाहीरातील "सिमेंट की मुरत" असलेली ती तरूणी आणि त्या सिमेंटचं असं काहीसं संबंध जोडून मी मोकळा झालो.<br /><br />प्रत्येक जाहीरातीत एखादी तरी सुंदर तरूणी असावीच, असा जाहीरातकर्त्यांचा अलिखित नियमच असावा बहूधा.<br /><br />बाथटबात बसून अंगावर मोरपीस फिरवावे इतक्या हळूवारपणे साबण लावणे असो, चेहर्‍यावर वासनिक अविर्भाव आणून 'ये तो बडा टॉईंग है' म्हणणे असो, फेअर अँन्ड लव्हली किंवा गार्निअर असल्या तत्सम क्रीम लावून सात दिवसांत गोरं होणं असो, मोटरसायकलवर मागे बसून आपल्या प्रियकराचा लाडीकपणे कान चावणे असो, किंवा अगदी दाढी केलेल्या तरूणाच्या गालावर हात फिरणे असो. जाहीरातीत सुंदर तरूणी नसेल तर "माला"चा खप होणारच नाही, असा प्रोडक्ट मालकांचा "ग्रह" असावा आणि तरूणी असाव्यातच असा "आग्रह" देखील असावा.<br /><br />अ‍ॅक्से, झटॅक असल्या डिओ/बॉडी स्प्रे च्या जाहीराती तर 'शौकीन" टिव्ही प्रेक्षकांचे डोळे सुखावण्याचं काम यथासांग करीत आहेत.<br /><br />मी तर गोरं होण्यासाठी नव्हे पण कधीतरी आपल्याला सोन्याचं नाणं मिळेल या एकाच आशेवर लक्सची डझनभर साबणे वापरतो. पण आजतागायत खांबातून नरसिंहाने दर्शन द्यावे, त्याप्रमाणे एकाही साबणातून मला सोन्याच्या नाण्याने दर्शन दिलेलं नाही.<br />एखादं सोन्याचं नाणं सापडलं असतं तर माझा चेहरा सात दिवसांत नाही तर क्षणांत "उजळला" असता.. आणि लक्सच्या त्या जाहीरातील सात दिवसांत उजळण्याचा संदेशही साध्य झाला असता.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-EtMFHobOorg/TjJojp8VL8I/AAAAAAAAAD4/xIDarZ8wnJk/s1600/images%2B004.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 148px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-EtMFHobOorg/TjJojp8VL8I/AAAAAAAAAD4/xIDarZ8wnJk/s400/images%2B004.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634681045557522370" /></a><br /><br /><br />परवाच आमच्या ऑफीसातील मिसेस सिन्हा तिच्या 'जवळच्या' मैत्रिणीला सांगत होती, "अगं काल तर हद्दच झाली बाई..!"<br />"काय झालं?" मैत्रीणीच्या तोंडाचा झालेला चंबू पाहण्याजोगा.<br />"अगं काल ते मला चक्क हडळ म्हणाले..!" हे म्हणताना त्याक्षणी मिसेस सिन्हानी असा चेहरा केला की 'हडळ अशीच दिसत असावी' याबद्दल माझी खात्रीच झाली.<br />"काय सांगतेस?" दूसर्‍या हडळीची कंपल्सरी वाटावी अशी प्रतिक्रीया.<br />"हो ना..! जेव्हा ते देशी पिऊन यायचे तेव्हा मला 'पारो' म्हणायचे. अलीकडे बीयर पिऊन येतात तेव्हा मला 'डार्लिंग' म्हणतात." मिसेस सिन्हाने आपल्या दारूड्या नवर्‍याकडून होणार्‍या कौतूकाचा पाढा वाचला.<br />"मग काल ते तूला हडळ का म्हणाले?" मैत्रीणीने दोन्ही खांदे उडवत प्रश्न केला.<br />"काल ते स्प्राईट प्यायले असावेत. स्प्राईट... सीधी बात नो बकवास. क्लियर है..!" मी जाहीरातींबद्दलचं माझं ज्ञान पाजळलं.<br />यावर मिसेस सिन्हा आपले मोठ्ठाले डोळे आणखी वटारून आणि बुब्बूळे डोळ्यांच्या ऊर्ध्व दिशेला नेवून माझ्याकडे पाहू लागल्या. त्या नजरेतील निखार्‍यांनी जळून खाक होण्याआधी मी तिथून पळ काढला.<br /><br />शेवटी "पार्ले"कर म्हणतात ना... "जी" माने 'जीनीयस'..!<br /><br /><strong>अवांतर</strong> : जाहीरातींचा प्रेमी-युगूलांच्या प्रेमसंवादावर झालेला प्रभाव..<br /><br />तो : प्रिये, कोको कोला प्यायल्यावर मला काहीतरी करावसं वाटतं...<br />ती : मग कर ना...<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />तो : बर्रर्रर्रर्रर्र...~~~<br /><br />* * *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-8263317575402383257?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-39190310968882505742011-04-19T23:52:00.000-07:002011-07-28T21:54:22.307-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-bU3lqodUZIc/TjI86HlrbFI/AAAAAAAAADY/bJuQUzjQtAI/s1600/images%2B10.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 202px; height: 249px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bU3lqodUZIc/TjI86HlrbFI/AAAAAAAAADY/bJuQUzjQtAI/s400/images%2B10.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634633052961074258" /></a> <br />माझा मोबाईल पुन्हा वाजला. <br />आतापर्यंत तिसर्‍यांदा दुर्लक्षित केलेला बायकोचा चौथा कॉल मी रिसीव्ह केला. <br />"हॅलो." आवाजात जमेल तितका शिष्टपणा आणत मी. बे"शिष्ट"पणा आयमीन बेशिस्तपणा माझ्या बायकोला खपत नाही. <br />"काय हो..! कुठे आहात? आणि फोन का उचलत नाही? मघापासून कितीवेळा मी ट्राय करतेय." बोलायची संधी मिळताच तिने संधीचं सोनं केलं. <br />आता आली ना पंचाईत..! मी मनातच उत्तराची जुळवाजुळव सुरू केली. <br />"अगं काही नाही. फोन ना सायलेंटवर होता आणि निघता निघता बॉसने काम दिलं, म्हणून थोडासा ओव्हरटाईम करतोय." <br />वास्तविक या क्षणाला मी आमच्याच ऑफीसातल्या कामिनीसोबत कॉफी शॉपमध्ये कॉफी ढोसत होतो. <br />"आता तू म्हणत असशील तर..." मी ब्रम्हास्त्र सोडलं. <br />"नको नको. करा तुम्ही ओव्हरटाईम. या महीन्यात फ्रीज घ्यायचाय आपल्याला." तिने माचिसची काडी मोडावी इतक्या सहजतेने माझं ब्रम्हास्त्र मोडलं. <br />आता मात्र "गार" पडायची पाळी माझ्यावर आली. या "ओव्हरटाईम"च्या नादात उगाच मी माझ्या बायकोचा नवरा म्हणवून घ्यायचा "टाईम ओव्हर" व्हायचा.मोबाईलवर इनकमिंग जरी फ्री असलं तरी त्यावर खोटं बोलणं मला असं महागात पडलं. <br /> <br />मोबाईलवर खोटं बोलून समोरच्याला टोप्या घालणारे महारथी मी बरेच पाहीलेत. <br />"अगं पण आता तर मी काश्मिरला आहे. मी तुला पुढल्याच महीन्यात भेटू शकेन. सॉरी हं..!" हे वाक्य "घाटकोपरच्या एका रोडवर" उभं राहून बोलणारा इसम मी पाहीलाय. <br /> <br />आता या टोप्या फक्त तुम्हीच दूसर्‍याला घालू शकता हा गोड गैरसमज मनातून काढून टाका. कधी कधी अशी टोपी आपल्याही माथी घातली जाते. <br /> <br />मागे एकदा माझ्या एका मित्राने माझ्याकडून काही रूपये उसने घेतले होते. (उसने हा त्याचाच शब्द.) मी ही उदार मनाने त्याला पैशांची मदत केली खरी... <br />त्याने पैसे परत करण्याच्या ठरवलेल्या तारखेच्या तब्बल आठवडाभरानंतर मी त्याला कॉल केला. पण "दे दणादण" या हिंदी चित्रपटातल्या <br /><span class=""></span> <br /><em>क्या पैसा पैसा करती है</em> <br /><em>क्यों पैसे पे तू मरती है</em> <br /><span class=""></span> <br />या गाण्याच्या कॉलरट्यूनशिवाय मला काहीच ऐकू आलं नाही. <br />"साल्याने कॉलरट्यूनपण एकदम प्रसंगावधान राखून सेट केलीय." मी मनात त्याची अशा शब्दांत स्तुती केली. <br />त्यानंतर मी काही दिवस त्याला कॉल करत राहीलो. त्याने सेट केलेली कॉलरट्यून माझे कान सुखावण्याचं आणि डोकं मात्र दूखावण्याचं काम करत राहीली. <br />आता मी या निष्कर्षाप्रत पोहोचलो की, त्याने माझे पैसे परत करण्याचा विचार "रहित" केला असावा. पण मी कोण आहे? हे त्याला अजून "माहित" नसावं बहूधा. <br />मी सतत कॉल करून त्याला भंडावून सोडण्याचा निर्णय घेतला. <br />एकदा रस्त्याने जात असताना मी त्याला कॉल केला. कॉल रिसीव्ह केला गेला पण "द नंबर यू आर ट्रायिंग इज अ‍ॅट प्रेझेंट आऊट ऑफ धीस युनिव्हर्स." असा बायकी आवाजातला संदेश मला ऐकू आला. <br />"आऊट ऑफ धीस युनिव्हर्स..!! च्यायला खपला की कै..?" मी अर्थात मनात. <br />मी ओळखलं, तो आवाज त्याचाच होता. कारण फोनवरील व्यस्त, बंद, कव्हरेज क्षेत्राच्या बाहेर या आणि अशा सुचना देणार्‍या बाईचा आवाज अगदी "लाडीक" असतो. <br />मी रागावून पुन्हा कॉल केला. <br />"आप कतार में है. कृपया लाईन पर बने रहे, या थोडी देर बाद कोशिश करे. धन्यवाद." त्याने पुन्हा कॉल रिसीव्ह करून पुन्हा बायकी आवाजात असा संदेश दिला. <br />"कतार में..! साल्या एक लाथ मारली ना तर खर्‍याखुर्‍या कत्तारला जावून पडशील." मी वैतागून मोठ्या आवाजात म्हणालो. <br />टूक.....टूक.....टूक.... त्याने समोरून फोन ठेवला. <br />आता माझ्या या वाक्याचा अर्थ रस्त्याने चालणार्‍या एका म्हातार्‍या गृहस्थाने निराळाच घेतला की त्यात त्याचा खोचकपणा होता.. कुणास ठावूक? <br />तो मला म्हणाला,"मला जरा एक हळू लाथ माराल का?" <br />"का?" मी. <br />"नाही. मला शेजारच्याच गावात जायचयं.." यावर तो पान-तंबाखूने माखलेले दात दाखवून हसला. <br />मला मात्र ती लाथ मारण्याची कृती अमलात आणण्याचा मोह झाला होता. मी तो आवरला. <br /><span class=""></span> <br />माझा एक मित्रही (हा कधी उसने पैसे घेत नाही.) असाच स्वत:च्या विनोदावर स्वत:च हसतो. <br />एकदा आम्ही दोघं रस्त्याने चाललो होतो. याच्या मागे एक कुत्रा लागला. आम्ही बराच अंतर चाललो तरी कुत्रा याची पाठ सोडेना. <br />"अरे माझा सिमकार्ड तर बी.एस.एन.एल. चा आहे ना..! मग हा "हच" चा नेटवर्क का पकडतोय मला?" या त्याने केलेल्या विनोदावर तो यथेच्छ "हच"ला आयमीन हसला. <br /><span class=""> <br />हल्ली मोबाईल एक गरजच बनलीय. <br /> <br />मोबाईलचं चार्जर तर लोकं पेन मागितल्यासारखं मागतात. <br />याचे दोन किस्से.. <br /> <br />पहीला किस्सा... <br />मी लहान असताना माझे चुलत काका आमच्या घरी आल्यावर मला विचारीत,"काय रे.. बाबा आहेत का?" <br />परवा ते असेच आमच्या घरी आले होते. आल्या आल्या त्यांनी मला विचारले,"बारीक पिनवाला चार्जर आहे का रे?" <br /> <br />दूसरा किस्सा... <br />एकदा मी एका हॉटेलात गेलो. भिंतीलगतचं एक टेबल बघून खुर्चीवर बसलो. हॉटेलात फारशी गर्दी नव्हती. वेटरला डोश्याची ऑर्डर देवून मी हॉटेल न्याहाळू लागलो. तोच खांद्याला बॅग लटकावलेला एक गृहस्थ हॉटेलात प्रवेशला. हॉटेलातली इतर टेबले निरखित त्याने माझ्या टेबलकडे पाहीले आणि तो मिशीतल्या मिशीत हसला. तडक येवून माझ्या समोरच्या खुर्चीत बसला. <br />मी विचार करू लागलो, याने इतर टेबले सोडून माझंच टेबल का निवडलं? याला माझ्याशी गप्पा तर मारायच्या नाहीत ना? की याला त्याची एखादी लग्नोत्सूक मुलगी संपवायची आहे? (हो. म्हणजे अजूनही मी उमदा तरूण दिसतो हो.) <br />माझा डोसा आला.त्या गृहस्थाने चहा ऑर्डर केला आणि बॅगेतून चार्जर काढून भिंतीला असलेल्या सॉकेटमध्ये घालून त्याने आपला मोबाईल चार्जसाठी लावला. माझा चेहरा डोश्यासारखा पांढरा पडला. <br />त्याचा चहा आला.माझा डोसा खावून झाला तरी त्याचा चहा संपला नव्हता.... संपणारही नव्हता... <br />साहजिकच... बॅटरी फुल्ल होईपर्यंत तो चहाचा आस्वाद घेणार होता. <br /> <br />व्हॉट अ‍ॅन आयडीया सरजी..! <br /> <br />अवांतर : गर्लफ्रेंड नामक नकली "माला"पासून फसल्या गेलेल्या प्रियकारांच्या मन जागृतीसाठी मला आलेला एक समस... <br /> <br />जर तुमच्या गर्लफ्रेंडने तुम्हाला एस.एम.एस. पाठवला. तर असा विचार करू नका की, तिने तुम्हाला किती रोमॅन्टीक एस.एम.एस. पाठवलाय. <br />तर असा विचार करा की, तिला हा एस.एम.एस. कुणी पाठवला असेल? <br /> <br /><strong>"जागो आशिक जागो"</strong> <br /> <br />* * * <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-3919031096888250574?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-13429178881670613602011-03-28T21:13:00.000-07:002011-08-10T04:37:45.436-07:00मी हॉटेल गार्डन व्ह्युच्या कुठल्याशा टेबलावर बसून आतापर्यंत दोन ग्लास थंडगार पाणी रिचवले होते. प्रत्येक ग्लासागणिक वेटरने "एच टू ओ"च्या भाषेत काहीतरी पुटपुटल्याचे माझ्या चाणाक्ष नजरेतून सुटले नव्हते. त्याने तिसरा ग्लास आणून टेबलावर आपटला तेव्हाच आपल्या पायातले शुज आपटत अरूण हॉटेलात प्रवेशताना दिसला. जीन्सवर इन केलेला गडद गुलाबी रंगाचा शर्ट... असा त्याचा अवतार! <br /> <br />"फार उशीर झाला का रे?" हा प्रश्न त्याने टेबलावरील तीन ग्लास पाहून केल्याचं मी ओळखलं. <br />"काही खास नाही." मी पाण्यात खडा टाकल्यावर जसा आवाज येतो तशा आवाजात म्हणालो. <br />तो आजूबाजूची टेबलं पाहण्यात मग्न झाला. <br />"इथं बोलावण्याचं काही खास कारण...?" मी त्याच्या दृष्टीपथात येताच प्रश्न केला. <br />"अरे मी प्रेमात पडलोय." त्यानं जणू घरून पाठांतर करून आल्यासारखं उत्तर दिलं. <br />"पुन्हा..!" मी उडालोच. <br />"अरे हेच माझं पहिलं प्रेम आहे." अरूणच्या डोळ्यांत विलक्षण चमक होती. <br />"पहिलं प्रेम.!" मी पुन्हा उडालो. <br /> <br />मागे एकदा या अरूणने मीना नावाच्या मुलीला त्याचं "पहिलं प्रेम" म्हणून घोषित केलं होतं. तेव्हा तिच्या बॉयफ्रेंडने म्हणे याच्या शरीराची "फ्रेम"च बिघडवून टाकली होती. महीनाभर हॉस्पीटलात पडून होता. तिथंच मग त्याला अ‍ॅना नावाच्या नर्सशी दूसर्‍यांदा "पहिलं प्रेम" झालं. तेव्हा याने म्हणे तिला आपल्या रक्ताची शाई करून प्रेमपत्र लिहले होते. वास्तविक रक्तदानाच्या जाहीरातीतील त्या रक्ताच्या थेंबाचे चित्र पाहून बेशूद्ध पडणारा अरूण.! याने अ‍ॅनाला पत्र लिहण्यासाठी आपलं रक्त वापरलं? माझा विश्वासच बसत नव्हता. बरं याने तसं पत्र लिहलंही असेल, मग प्रत्यक्ष पत्र लिहताना हा कितींदा बेशूद्ध पडला असावा? हे देवच जाणे. पण जेव्हा त्या पत्राला उत्तर म्हणून अ‍ॅनाने याला पत्र पाठवलं, तेव्हा याच्या पहिल्या प्रेमाचा "खून" झाला. <br />तिने (पेनातील शाईने लिहलेल्या बरं..) पत्रात लिहलं होतं, 'आपला रक्तगट ए पॉझिटीव्ह आहे.' <br /> <br />वेटरने टेबलवर मेनूकार्ड आपटलं तेव्हा मी फ्लॅशबॅकमधून बाहेर आलो. अरूणने झटकन ४-५ अजब गजब नावे असलेल्या पदार्थांची ऑर्डर देवून मेनूकार्ड माझ्यापुढे धरले. <br />याचं बरयं..! याच्या जीन्सला १५ पॉकेट्स असली तरी त्यांत मो़जून १५ रूपये जरी सापडले, तरी उत्खननात पुरातन काळातील अवषेश सापडल्यावर पुरातत्वीय खात्यातील अधिकार्‍याला होतो अगदी तसाच आनंद मला होतो. <br /> <br />मी मेनूकार्ड पाहीले, तेव्हा "ऑम्लेट" सोडून माझ्या परिचयाचा एकही मेनू मला त्यात दिसला नाही. <br />"ऑम्लेट लेकर आओ." मी शाही थाटात ऑर्डर सोडली. <br />"स्पॅनिश की इटालियन?" वेटरने माझ्या शाही थाटाला सुरूंग लावला. <br />"अरे मला ऑम्लेट खाण्यासाठी हवाय. त्याच्याशी गप्पा मारायच्या नाहीएत मला." मी वेटरचं पारीपत्य की काय म्हणतात? ते केलं होतं. <br /> <br />"पण हे माझं खरं-खुरं प्रेम आहे." ऑर्डर घेवून वेटर गेल्यावर अरूण म्हणाला. <br />हे खरयं..! अरूण सीरीयसली प्रेम करतो. म्हणजे बघा... रात्रभर जागं राहून तिच्याशी फोनवर गप्पा मारायच्या (रात्रीचे कॉल फ्री करून यात नेटवर्क कंपन्यांनीही बर्‍यापैकी हातभार लावलाय म्हणा.), समूद्रकिनारी दोघांनी हातात हात घालून पाय दूखेपर्यंत भटकायचं, एखाद्या तळ्याकाठी तासनतास बसून तळ्यातील पाण्यात दगड मारत बसायचं, तिथल्याच एखाद्या दगडावर बदामात दोघांची नावं कोरून त्यात एक आडवा बाण पण मारायचा.. अर्थात ती दोघं एकमेकांना "मेड फॉर इच अदर" समजत असावीत. मी मात्र अशा प्रेमीयुगूलांना "मॅड फॉर इच अदर" समजतो. <br /> <br />हेच कशाला..! अगदी त्याच्या मोबाईलमध्ये मी <br /> <br />सुबह से लेकर शाम तक <br />शाम से लेकर रात तक <br />रात से लेकर सुबह तक <br />सुबह से फीर शाम तक <br />मुझे प्यार करो. <br /> <br />ही आणि अशा अर्थाची असंख्य गाणी सापडतील. <br /> <br />मला मात्र <br /> <br />अपना भी हाल तुम्हारे जैसा है साजन <br />बस याद तुझे करती हुं <span style="font-weight:bold;">और कोई काम नही</span> (???) <br /> <br />ह्या असल्या ओळी असलेल्या गीतांचा प्रचंड तिटकारा वाटतो. <br /> <br />"काय नाव तिचं?" अर्थात मी. <br />"प्रभा." तो कुठतरी शुन्यात बघत उत्तरला. "आमच्या सोसायटीत नवीनच राहायला आलीय. योगायोग म्हणजे, आमच्या शेजारीच..! त्यादिवशी ती वाटी घेवून आमच्या घरी साखर मागायला आली, आणि तेव्हाच आम्ही दोघं प्रेमात पडलो. मग दूसर्‍या दिवशी ती काल घेतलेली साखर परत करण्यासाठी आली. मग त्याच्या दूसर्‍या दिवशी पुन्हा साखर मागायला...अशी मग ती नेहमीच आमच्या घरी येवू लागली." <br />"रोज साखर नेवून ती रोज साखरेचेच पदार्थ बनवायची की काय?" माझी शंका. <br />"असेल.." तो. <br />"म्हणजे ती नक्की चांगली "शुगर"ण असली पाहीजे." माझी कोटी. <br />"असेल काय? अरे आहेच मुळी. पुढे मग आमच्यात साखरेइतक्याच गोड-गोड गप्पा रंगू लागल्या. आता जर ती माझी झाली नाही, तर मी माझं जीवन संपवून टाकीन." त्याने एकदम "टोकाची" भूमिका घेतली. <br />आता याचं हे प्रेमप्रकरण "मेड फॉर इच अदर" वरून थेट "डेड फॉर इच अदर" पर्यंत गंभीर झालं होतं. <br />"पण हे फायनल ना?" मी केबीसीतल्या अमिताभची बेअरिंग घेत विचारलं. <br />तेव्हा तडक उभा राहून त्याने आपल्या शर्टची वरची दोन बटने उघडून आपली डावी छाती दाखवली. पाहतो तर काय..! त्याने चक्कं तिचं नाव आपल्या छातीवर गोंदवून घेतलं होतं. <br />"फार त्रास झाला असेल नाही?" मी माझ्या खात्रीसाठी ते छातीवरील नाव खरवडून पाहत विचारले. कारण मी नुकत्याच पाहीलेल्या गोलमाल रिटर्न्स चित्रपटात अजय "एकता" नावाचं स्टिकर मनगटावर चिकटवून ते नाव गोंदल्याचं करिनाला सांगतो. पण इथं ती भानगड नव्हती. अरूणने चक्क सैफ अली खानला आव्हान दिलं होतं, कारण अलीकडे हा असला थिल्लरपणा केवळ सैफ "अली"कडे होता. <br />"झाला रे. पण सहन केला मी. केवळ....." पुढे त्याच्या तोंडून शब्द न फुटता नुसतेच हुंदके फुटले. <br />'तरी बरं फक्त दोनच अक्षरी नाव होतं. सौदामिनी, तिलोत्तमा वगैरे असतं तर..' मी अर्थात मनाशीच. <br />एव्हाना त्याने माझ्या छातीवर आपले डोके ठेवून हुंदके द्यायला सुरूवातही केली होती. <br /> <br />हॉटेलातली इतर गिर्‍हाईके मात्र <br /> <br />बस यही अपराध मै हर बार करता हूं <br /><span style="font-weight:bold;">आदमी हूं आदमी से प्यार करता हूं</span> <br /> <br />च्या चालीत आळीपाळीने आम्हां दोघांकडे पाहत होती. <br />मी त्याची बटने लावून त्याला खुर्चीत बसवले. एवढ्यात वेटरही ऑर्डर घेवून आला. <br />"म्हणजे एकंदर हे फायनल." मी. <br />"हम्म..!" आणखी एका टिश्यूत नाकातलं ऐवज काढत तो. <br />"बरं मग पुढे?" <br />"लग्न करायचं ठरवलयं आम्ही दोघांनी. रजिस्टर. नुकताच कोर्टात फॉर्म भरूनच इथे येतोय. पुढल्या महीन्यात लग्न." अरूण रडणं विसरला होता. <br />"घरी आई-बाबांना सांगितलसं का?" <br />"परवा रात्री म्हणे मी झोपेत "प्रभा-प्रभा" असं बडबडत असताना बाबांनी ऐकलं. दूसर्‍या दिवशी "प्रभा"वित होवून बाबांची "प्रभा"वशाली बोटे माझ्या गालावर फिरली. म्हणूनच मी हा निर्णय घेतला आणि हो.. साक्षीदार म्हणून तूला यायचं आहे." <br />"मी..! अरे पण मला ऑफीसात...." माझं वाक्य त्याने मध्येच तोडलं. <br />"आपल्या प्राणप्रिय मित्रासाठी तू तुझ्या आयुष्यातील एक दिवस मला देणार नाहीस." त्याच्या चेहर्‍यावर मत मागणार्‍या पुढार्‍याचे भाव होते. <br />आता प्राणप्रिय वगैरे शब्द आले की मी विरघळलोच. <br /> <br />ते अजब-गजब पदार्थ पोटात टाकून आम्ही हॉटेलबाहेर आलो, तेव्हा माझ्या चेहर्‍यावर एखाद्या महागड्या थेटरात टूकार सिनेमा पाहून आल्यासारखे भाव दाटले होते. <br /> <br />* * <br /> <br />महीनाभराने ठरल्या तारखेला मी कोर्टात पोहोचलो. कचेरीत अरूण, प्रभा आणि अजून एक सुंदरशी तरूणी हजर होती. अरूणने तिचं नाव "ज्युली" असल्याचं सांगितलं. <br />तिचे कपडे कधी सुरू होवून कधीच संपत होते, तेच कळत नव्हते. म्हणजे बघा... माझ्या रूमालात तिने आत्ता घातलेला अख्खा ड्रेस शिवूनही झाला असता. (रूमालातील उरलेला तुकडा शिंप्याने आधीच स्वत:कडे ठेवूनही घेतला असता, हे सुज्ञ वाचक जाणतोच.) मी तिच्या प्रेमात पडायला फार वेळ लागला नाही. <br /> <br />कोर्टातील सोपस्कार पुरे करून अरूण-प्रभा कायद्याने पती-पत्नी झाले. आता या क्षणी, या इथे ज्युलीशी लग्न करण्याचा विचारही मनात वादळासारखा घोंघावत आला होता. कोर्टाबाहेर आलो तेव्हा कुठल्याशा पानाच्या टपरीवर वाजणार्‍या <br /> <br />भूल गया सब कुछ <br />याद नही अब कुछ <br />बस एक बात न भूली <br />ज्युली आय लव्ह यू <br /> <br />या गाण्याने माझ्या "प्रेमभावना" आणि गाण्यातल्यासारख्या "सेमभावना" उचंबळून वर आल्या. <br /> <br />दूसर्‍याच दिवशी अरूणकरवी ज्युलीच्या घराचा पत्ता मिळवून मी तिच्या घरी गेलो. ती अंगणातल्या फुलझाडांना झारीने पाणी घालत होती. मी तिथल्याच एका गुलाबाच्या झाडावरील एक फूल खुडून तिच्या हाती देत तिला प्रपोज केलं. तेव्हा झारीच्या आणि तिच्या तोंडचं पाणीच पळालं. <br />त्याचवेळी घरातून कुणीतरी बाहेर आलं. <br /> <br />तेव्हा मला कळलं की, मी जिला प्रपोज केलं ती ज्युली नसून तिची बहीण होती. <br /> <br />त्या दोघी "ज्युलीच्या" आयमीन "जुळीच्या" बहीणी होत्या... <br /> <br /> <br />* * * <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6494240803463961567-1342917888167061360?l=kolaantudya.blogspot.com' alt='' /></div>अमित दत्तात्रय गुहागरकरhttp://www.blogger.com/profile/11714187452035594106noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6494240803463961567.post-11581815405409917662011-03-10T21:02:00.000-08:002011-07-29T03:04:00.844-07:00म्हणजे बघा.. शाळेत असताना लिहता-वाचता यायला लागल्यापासून आमच्या गावातल्या काही चिखल मातीत बांधलेल्या घरांच्या मातकट भिंतींवर चुन्याने लिहलेल्या "पाणी गाळा. नारू टाळा", किंवा "गप्पी मासे पाळा. हिवताप टाळा" अशा काही आरोग्यविषयक सरकारी पण त्या वयात हे "टाळा" प्रकरण माझ्या "टाळू"वरून गेलेल्या घोषणा वाचून मी लहानाचा मोठा झालो.<br />त्यावेळी कळलं की, भिंतींना फक्त कानच नसतात तर त्या आपल्याशी मुक-संवादही साधतात.<br /><br />हां..! आता त्याचा गैरफायदा आमच्याच वर्गातल्या पक्याने घेतला, हा अपवाद सोडला तर...<br /><br />म्हणजे बघा झालं असं...<br />हा पक्या आमच्याच वर्गातल्या सुमीवर 'लव' करायचा. आता सुमी तशी दिसायला देखणी मुलगी. तिच्यावर पक्याच काय? सबंध वर्गच जीव ओवाळून टाकायला तयार. पण कुत्र्याच्या शेपटागत पीळ देवून केसांचा कोंबडा काढणार्‍या शंकर्‍याशी तिचं "सुत" जुळलं आणि पक्या "सुत"की चेहरा वर्गभर मिरवू लागला.<br />परिणामी काहीच दिवसांत शाळेच्या मागील भिंतीवर "सुमीचा बापूस कवटा चोर" असा कोळश्याने लिहलेला अत्यंत वाईट अक्षरांतला संदेश सबंध शाळेने वाचला.<br />प्रेमभंग झालेल्या पक्याने आपला राग असा भिंतीद्वारे व्यक्त केला आणि शाळेला राग व्यक्त करण्यासाठी नवं 'माध्यम' सापडलं. आता शाळेची भिंत "ग्राफीटी वॉल" सारखी रंगू लागली. शाळेतील काही टारगट मुलांनी 'टकल्या ढवळे,'मारकूट्या पिसाळकर' अशा भिंतीवर लिहलेल्या विशेषणांनी भि�